de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor www.opvoeddebat.nl
De knoet erover
Ik ben lang genoeg aan het freewheelen geweest. Gewoon doen waar ik zin in had met schrijven. Voordeel van eigen baas zijn, niemand die tegen je zegt dat je dit of dat moet doen. En bovendien was ik in de contramine. Na het keurige meisjes syndroom heb ik de moeder-vrouw-noestewerker-puberteit gehad en heb ik vooral alles niet gedaan wat ik geacht werd wel te doen. Is mij goed bevallen die puberteit. Had ik veel eerder moeten doen, de peuterpuberteit of gewone puberteit. Maar als keurig meisje had ik die zomaar overgeslagen.
Nu gaat de knoet er weer over. Teveel losse eindjes die ik af moet gaan maken. Zoals mijn eerdere post ‘Even aan mijn mhoeder vragen …. lalala’. U weet wel dat u ineens met kinderen toestemming aan uw partner moet vragen. Getver.
Nou is er wel een aardige discussie aan de gang. Over dat vrouwen meer moeten gaan werken. Joepie. Werk.
Bij die discussie hoort natuurlijk dat mannen minder moeten gaan werken. Want tja, het werk in en om het huis, bij en voor de kinderen, in en om een goed gezinsleven is er natuurlijk ook nog. En ja, we kunnen tante Mien wel vragen, maar die gaat tegenwoordig liever knotshockey spelen en een gezellige cruise met haar vrienden maken. Gelijk heeft ze, want die heeft in haar leven al genoeg gewerkt.
Dus, daar zijn we weer. Of de vrouw doet dat werk in en om het huis, om en nabij en voor de kinderen etc. Of de man doet het. Meer mogelijkheden zijn er eigenlijk niet. Ok, de au-pair kan het ook, de oppas kan het, de crèche ook, de oppasmoeder, maar iemand moet die mensen ook weer instrueren. En ja, dan zijn we toch weer terug bij de man of bij de vrouw.
De knoet erover. Al die vrouwen. Want ja, ze zijn soms hardleers, maar ze kunnen het best wel leren. Kijk, vrouwen zorgen graag en strijken graag overhemden. Dus eigenlijk moeten ze dat dus afleren. Streng moet je voor ze zijn.
De man die je opbelt om te zeggen: ‘tja, er is een vergadering waardoor ik niet thuis kan zijn’. Wiens probleem zijn de kinderen nu eigenlijk? Van hem natuurlijk. De knoet over die vrouw, die het weer haar probleem maakt.
“Ok, vervelend voor je. Ik ga zo weg en ik zie je vanavond wel weer. Ok, schat, see you & love you!”
Die man fluistert nog even in de telefoon: ‘en wat doe je met de kinderen?’ Maar jij hebt natuurlijk gewoon opgehangen. De knoet erover met de vrouw die dat niet doet.
Of, als hij niet zo snel is van begrip, zit hij even later in die vergadering en vraagt zich ineens af: ‘hè, hoe zit dat eigenlijk met de kinderen? Als ik hier zit en zij daar, huh, de kinderen?’ De knoet erover met de vrouw die dat probleem voor hem heeft opgelost.
Kijk, geen knoet over de vrouw die goed voor haar kinderen zorgt. Dat zit erin gebakken. Je hebt ze verdorie negen maanden in je buik gehad en alle kaasjes, wijntjes en rodevleesjes ervoor moeten laten staan. Wat er in negen maanden inbakt, heeft even de tijd nodig om er ook weer uit te bakken.
Maar de knoet erover over de vrouw die niet de volgende dag fijntjes tegen haar man zegt: ‘hè, collega, ik heb je gered gisteren. Wat ga jij nu voor mij doen?’
De knoet erover!
Sandra Kruijt
Overheidsbeleid? Over blijheid!
Een nieuw rapport: de arbeidsparticipatie vrouwen moet omhoog. Ze zetten in op gezinsbeleid. Kindvriendelijk gezinsbeleid. Ze hebben ingezet op vaders die in deeltijd werken en vaders voor wie dat lastig is. Ze hebben ingezet op een cursus voor ouders ‘conflicthantering’, ter preventie van echtscheiding omdat kinderen daarvan zoveel schade ondervinden. Ze hebben ingezet op Centra voor jeugd en gezin waar ouders met opvoedingsvragen terecht kunnen. In iedere gemeente is er een.
Ze hebben ingezet … en de rest heb ik nog niet gelezen, vind ik wel dat ik moet lezen, maar heb ik helemaal nog geen zin in. Taskforce Deeltijd+, hulde, ik ben gek op Pia Dijkstra, altijd al geweest en ik weet daarom zeker dat zij en haar Taskforce heel goed werk hebben gedaan. En toch krijg ik er een kriebelig gevoel bij.
Het is overheidsbeleid waar wij aan ten prooi gaan vallen. De overheid heeft handjes nodig om het personeelstekort dat over een tijdje verwacht wordt op te lossen.
Ik kan er geen grappig stukje voor bedenken, wil niet onderuit halen waar mensen hard aan gewerkt hebben. Ik wil aanvullen en goede initiatieven versterken. Maar het moet ook gezegd: doe gewoon wat je hart je ingeeft. Balans werk en privé en levensgeluk: daar draait het om. Heb je meer tijd nodig voor het ene om gelukkiger te zijn: doe het. Laat iedereen maar praten en anders denken: doe wat je zelf nodig hebt.
Krijg je het thuis niet op de rit, zit je bijna als een overspannen kasplantje op de bank, met hartritmestoornissen of met grote wallen onder je ogen van de slapeloze nachten: doe gewoon wat je wil doen, wat je nodig hebt, wat jouw omgeving nodig heeft en waar jijzelf gelukkig van wordt. Heb je geld nodig voor je hypotheek: werken maar. Heb je tijd nodig om met je kinderen door te brengen: doe het maar. Heb je tijd nodig om je huwelijk te redden: werk vooral een stapje minder, neem de tijd om af te stemmen en om samen door een deur te kunnen.
Ga niet eerst harder werken om vervolgens een door de overheid gesubsidieerde workshop echtscheidingspreventie te doen. ‘Work in tune with life’: dat is namelijk een andere overheidscampagne, vanuit EU-verband.
Bespreek met je partner ieder jaar, net als bij de jaarlijkse functioneringsgesprekken in je werk, ‘hoe gaat het en hoe gaan we het aanpakken het komende jaar’. Wat hebben we nodig, wat hebben onze kinderen nodig? Laat vooral niet het Centrum voor jeugd en gezin je daarover adviseren. Je weet het zelf.
En last but not least: laat je vooral niet onzeker maken. Je weet zelf wel wat je nodig hebt. Geen enkele overheidscampagne kan jou vertellen wat je zelf in je hart al weet.
Wilt u nu nog op rijtje wat ik vind?
- work in tune with life
- soms zijn er life events waardoor je helaas niet kunt werken of minder moet werken
- werken en kinderen: bereken de realiteit. Wees realistisch, weet waar je het over hebt, bereken de grote en de kleine taken en bereken hoeveel tijd er over blijft om te werken of hoeveel tijd je tekort komt waardoor je niet kunt werken. Dat heb je nodig. Hoeveel uren werk kosten jouw kinderen? Bereken het gewoon. Die uren kun je niet aan je werk besteden. Houden van je kinderen kost geen tijd, maar zorgen voor wel.
- hak de uitkomst van die berekening in tweeën: ieder van de ouders doet de helft en zorgt zelf dat zijn/haar werkgever daarmee instemt. Als dat niet de verdeling in jouw relatie is, laat je in baar goud betalen voor de uren dat jij het thuis regelt.
- hou rekening met (verschillen tussen) mannen en vrouwen, hun werkhouding en hun werkwijze, maar laat het nooit een excuus zijn voor verandering.
- word je kattig, kribbig, agressief, afwezig of lijkt je huis op een dumpplaats van je werkstress: hou op met dat vele werken.
- bespreek ieder jaar met je partner hoe je het de komende tijd gaat aanpakken. Niemand die zegt dat je vanaf dit moment altijd zoveel uur moet werken. Op je werk bespreek je ook ieder jaar en stel je bij: wat zijn je ambities, wat wil je bereiken, wat heb je nodig? Jij, je partner en jullie kinderen. Hou je afspraken flexibel, stel ze bij, ieder jaar weer. Ze zijn niet ‘cast in stone’.
- Laat je zien als vrouw. Wie ben je, waar sta je voor, wat denk je. Geniet van de mannen om je heen en hun kwaliteiten. Lach om de verschillen en leer ervan.
- Doe zeker niet wat anderen vinden dat jij moet gaan doen. Doe wat je zelf vindt dat je moet doen.
- Wees je als stel ervan bewust dat er veel onderzoeksgeld gemoeid is met onderzoeken naar burn-out, depressiepreventie, vermoeide veertigers en vijftigers, stress en hartklachten etc. Weet dat dit mogelijke gevolgen van hard werken zijn. Weet dat een gezin (en werk) heel hard werken is. Weet dat de gevolgen van onbalans in werk en privé zaken zijn als ziekteverzuim, grijs verzuim, psychisch verzuim, burn-out, overbelaste collega’s, ontevreden klanten, ruzie thuis, echtscheiding, verwaarloosde kinderen, emotioneel verwaarloosde kinderen, ongezonde levensstijl en vereenzaming. En stuur daarop.
- Werk eens wat minder met zijn allen. De boodschap dat we met zijn allen meer moeten werken, is niet het hele verhaal. Het hele verhaal is jouw geluk, jouw gezondheid, dat van de mensen van wie je houdt en voor wie je verantwoordelijk bent. It’s your life.
Misschien schrijf ik deze week over het ‘Keurige meisjes syndroom’. Dat de meisjes altijd doen wat ze opgedragen wordt en dat vrouwen als ze ouder worden dat nog steeds doen. Misschien schrijf ik over de ‘Pappadagstappers’. Die vrolijke vaders die achter de kinderwagen aanhippen op hun vrolijke pappadagstappers. En als ik er geen zin in heb, doe ik het niet. Dan laat ik de zon op mijn bol schijnen deze week.
Oh ja. Wij zijn ondernemer (sinds 1999) en ondernemer/ZZP’er (sinds 2001), hebben twee kinderen (11 en 9), werken soms meer soms minder, afhankelijk van life events en het zakelijke succes wat daar wel of niet bij kan, hebben fotografie, koken en schrijven als hobby, hebben alle mogelijke verdelingen van arbeid en zorg gedaan, blijven dat ieder jaar bijstellen en weer anders doen en besteden veel tijd en zorg aan ons gezin.
Sandra Kruijt
http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2010/08/27/arbeidsparticipatie-vrouwen-omhoog.html
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/gezin-werk-en-opvoeden
Priorities. Makes life easier for busy professionals.
Priorities – Professional Organizing is specialist werk-prive balans (werkdruk preventie en work life balance).
Sinds 2004 heb ik mij gespecialiseerd in work life balance. Priorities heeft een tweejarig (fulltime) project gedaan met o.a.:
- (elektronische) enquêtes onder ruim 100 bezoekers van de beurs Gezond in Bedrijf en medewerkers van 2 ICT-bedrijven over het belang van een goede werk – privé balans
- interviews met bedrijfsartsen, HRM managers en arbo professionals
- diepte interviews afgenomen met directies van twee bedrijven over werkgeversaspecten rond balans werk en privé
Met deze input is De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé ontwikkeld en gelanceerd. Het is een internetapplicatie die ontworpen was om ‘intuïtief’ te kunnen gebruiken. In de praktijk is de tool zonder training en uitleg niet te gebruiken, vanwege de omvang van de tool en de ICT. Dit najaar verzorgt Priorities hier workshops voor, met uitgebreide gebruikershandleiding, opdrachten, persoonlijke begeleiding en persoonlijke route door de tool.
De balanstool Priorities.nu in getallen
- ontwikkeltraject 7 maanden team van 1-4 ICT ontwikkelaars
- uittesten door medewerkers van 2 ICT bedrijven
- doorontwikkeling na uittesten
- totale kosten project: rond € 150.000
Positionering van het belang van werk – privé balans. Achtergrond uit het (nationale en internationale) vakgebied en de vakliteratuur. Mr Sandra Kruijt Priorities – Professional Organizing
Met dit document breng ik de achtergrond, de marktbeweging en het vakgebied in kaart, die aan de basis liggen van mijn werk met Priorities. Preventie van ziekteverzuim, stresspreventie, gezondheidsmanagement: verschillende invalshoeken voor de noodzaak van work life balance. Het is een greep uit het vakgebied dat Priorities bijhoudt. Het is bedoeld om mensen uit andere disciplines en/of mensen voor wie de noodzaak van werk-privé balans niet voor zich spreekt, te informeren over dit onderwerp. Deze informatie wordt mede gebruikt in presentaties, lezingen, workshops, seminars van Priorities.
Priorities biedt:
- work life balance / time management presentaties en workshops voor bedrijven en organisaties.
- individuele begeleiding van busy professionals.
Mijn werk-privé:
Om mijn gedachtegoed te laten zien, de ervaringen die ik in mijn werk heb opgedaan en om mijzelf als coach en work life balance specialist te laten kennen, ben ik in november 2009 dit blog begonnen.
Met: nieuwe inzichten voor de moderne man en vrouw – de koning onder de koninginnen – wat mannen en vrouwen van elkaar kunnen leren – nieuwe woorden voor de Nederlandse werk-privé) taal – vlijtig liesje en lijzig vlietje. Voor een overzicht waarover ik schrijf, verwijs u graag naar ‘Het schilderij van allemaal puntjes’.
Ik wens iedereen een fijne zomer met veel goede work life balance momenten. Mocht u na de zomer beslissen uw work life balance inzichten aan te vullen met de De Balanstool Priorities.nu of de inzichten die ik in presentaties, workshops of coaching bied: ik ben u graag van dienst!
Tot 26 juli a.s. ben ik met vakantie. Mijn vaste lezers hebben de Limited Edition van het Bonusverhaal ontvangen. U kunt zich ook aanmelden voor een email subscripion en dan krijgt u vast ook ooit zo’n ding.
Aanbevolen:
Degene die pas laat in het jaar De Sandra Blog is gaan volgen, kan ik het lezen van de volgende posts aanraden.
Voor mannen en vrouwen die met verbazing en plezier naar elkaars verschillen kunnen kijken, neem ook eens een kijkje hier:
Wat heb je mooie enkels aan!
Old boys network ruil
Wat mannen van vrouwen kunnen leren
Motormuis en motorkapje
Groot
Stamboom
De koning onder de koninginnen
Alle mannen op de A4 doen het
Voor werkende ouders, nieuwe ouders, aankomende ouders of ouders die de verdeling werk en zorgtaken eens onder de loep willen nemen, zijn leuk om te lezen:
Put a ribbon in your hair
Pulse
Even aan mijn mhoeder vragen .. lalala
De prietpraat golflengte
Een stapeltje blije was
Humble
De lakmoesproef
De eendimensionale taak
De overtreffende trap
Stront aan de knikker
Gewoon leuk om te lezen, om drukte en werkstress achter je te laten:
Kabouter
De baas van alle honden
Boerka bananasplit
Muze – mooze / vrouw – man woordenboek
Een nieuw woord voor de Nederlandse (werk-privé balans) taal
Waarom krijgen zij alle mooie woorden?
Vlijtig Liesje
Lijzig Vlietje
Witte zwanen
U vindt ze via het archief, via een zoekopdracht binnen het blog of via de populaire berichten, genoemd aan de rechterkant van het blog.
Priorities. Makes life easier for busy professionals.
Woensdagmiddag
Vanmiddag zit ik in een aangename herrie cadans want zoonlief heeft zijn favoriete zender opstaan.
Doef, doef, doef, toef, doef, doef, doef, ploef, doef, doef, doef, moef, doef doef doef doef, doef, doef, toef, doef,doef, doef, ploef, doef, doef, doef, move, doef doef doef.
Maar eerst wat anders over onze woensdagmiddagperikelen. Ooit zetten we een grote woensdagmiddag stap: dat wij de ‘woensdagmiddag’ om de beurt zouden gaan doen. Want die woensdagmiddag daar kreeg ik wat van.
Als je werkt denk je natuurlijk nooit meer aan de lagere school woensdagmiddag vrij. Vroeger voelde die als ‘vrij’, maar als ouder voelt die redelijk ‘bezet’. Het is vaak tot de nok toe gevuld met allerlei hupseflups gezellige kindersport en spel activiteiten. Leuk, noodzakelijk en goed. Je gevoel staat echter in een hele andere stand.
Vliegend en rennend van je werk, net niet kunnen afmaken wat je wilde, net te kort een gesprek afgekapt, hoe maak je het weer goed? Op de bekende twee wielen door de bocht naar dat schoolplein. Voor je het weet sta je binnen het volgende kwartier op het voetbalveld. Rust en aandacht en gezellige moeder liefdevolle kroost, trots en lieve leuke kinderen. Zo hoort de uitstraling te zijn die bij het vak woensdagmiddag vader of moeder past.
Het gevoel is anders. Alsof je met je vingers in het stopcontact heb gezeten, je haar recht omhoog staat. De tegengestelde energie van alles – van werk en van privé en van de kinderen, al hun vriendjes en vriendinnetjes, hun ouders op het schoolplein – botst nog alle kanten op in je, voor zoveel energie te kleine lichaam. Eigenlijk zou je willen gillen in alle toonaarden, maten en soorten en een eindje over het plafond willen rennen, heen en weer naar het andere werelddeel. Hoe ziet het er ook al weer uit in de betere Tom en Jerry tekenfilms? Dat moment. Maar al deze energie wordt gesmoord in het beeld dat je moet uitstralen als vader of moeder die volledig ‘in control’ is.
Pas toen mijn man een beetje hulpeloos naar me keek en zachtjes zei: “die woensdagmiddag aan het voetbalveld puntje puntje puntje” wist ik zeker dat mannen en vrouwen gelijk waren. Net als honger, dorst, slapen en dat andere: je voelt hetzelfde.
Sandra Kruijt
Serenade
Vandaag is het vaderdag. Daar hoort een serenade bij. Onder zijn raam gitaar spelen, zwoele zomeravond en zingen maar. Gehurkt, op één knie zit je, op de andere knie hou je de gitaar en met je roodgelakte nageltjes, snaren maar. Roos in je mond, tussen je tanden door zing je dat meest bevallige liedje. Een heuse serenade. Geen te strak rokje aan, want dan wordt die pose uiterst moeilijk en zing je niet meer lekker uit volle borst(en). En dat moet bij een serenade. De hele straat moet je kunnen horen en kunnen horen dat daar een geweldige man bezongen wordt. Ik zing een liedje voor mijn hartje en dat soort teksten. Je verzint ze maar, alles is goed op vaderdag want vaders zijn gauw tevreden.
Waar zou ik nou een liedje over zingen? Tja, het is natuurlijk geen partnerdag, want dan zou het een heel ander liedje worden. Nee, het gaat over vaderdag. Mijn man als vader. Het leukste aan hem als vader?
Dat hij zich laat kennen. Mijn kinderen kennen hem van haver tot gort. Ze weten precies wie hij is en dat vind ik leuk. Voor hun band, maar vooral ook voor de kinderen.
Leuk II is dat hij ze leert om vragen te stellen en te beantwoorden. Ze leren van hem de wereld kennen en begrijpen door het stellen van vragen. Bij ons thuis regent het van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat vragen en antwoorden. U verzint het, zij weten het. En ik sinds kort dus ook 
Sandra Kruijt
De agenda versnelling
‘In welke agenda versnelling sta jij?’ Dat zou best een logische vraag kunnen zijn die we tegenwoordig aan elkaar kunnen stellen. Dan kun je daar namelijk rekening mee houden.
Je hebt bijvoorbeeld de laagste versnelling. Dat zijn de mensen die als het net kerst is geweest al weer plannen maken voor volgend jaar kerst. Dan hebben ze namelijk alle tijd om de gemaakte afspraak met een ganzenveer in hun agenda te schrijven.
Ze hebben alle tijd voor het inplannen van de paar dingen die in hun agenda staan, nemen daar alle tijd voor en nemen ruimschoots de tijd voor de voorpret en napret. Dat zijn de fijne mensen. Tijd te over en ook veel tijd voor jou en je beslommeringen. Dat zijn de mensen tot wie je je kunt wenden als de nood aan de man komt en/of jijzelf special care nodig hebt. Dat zijn de fijnste mensen onder ons om mee om te gaan. Je wordt acuut zen, yin en yang, peace, love en zulu als je bij ze bent.
Het lastige is wel met deze mensen dat jijzelf waarschijnlijk niet in die lage versnelling staat en dus met totaal andere dingen bezig bent als zij ruimschoots de tijd willen nemen om kerst volgend jaar te bespreken.
Voor deze mensen stel ik voor een agendaversnelling 1-12 te introduceren. Dat correspondeert met het aantal maanden en zo kun je op vriendelijke doch indringende wijze duidelijk maken, dat jij voorlopig nog met maand een tot en met elf bezig moet zijn, voordat je over kunt gaan tot maand twaalf. Dan kun je uitleggen, dat je soms veel tijd hebt en soms wat drukker bent. En dat je nu bijvoorbeeld in versnelling nummer 1 staat (of 12, daar moet ik eigenlijk nog beter over nadenken maar daar heb ik nu geen tijd voor). Dat is dus dat je een maand vooruit kunt plannen, denken en doen.
Voor de drukkere categorie mens onder ons, stel ik voor agenda versnelling nummer 1-52 te introduceren. Dan plan je op wekelijkse basis. Een week vooruit kun je nog net overzien, maar gekker moet het niet worden. Dan is die agenda (lees: dat hoofd) zo vol dat er nog geen pluisje meer bijkan. Net dat ene cadeautje voor dat tussen de bedrijven door geschoven feestje kan je balans helemaal doen omslaan in totale chaos. Dat je net van voren niet meer wat je van achteren aan het doen bent. Dat zijn de mensen die ‘wild’ uit hun ogen kijken.
En dan heb je natuurlijk de aparte groep mensen bij wie de versnelling 1-365 beter past. Die hebben zo’n drukke agenda dat ze op de dag zelf moeten kijken hoe de dag eruit ziet en hebben volstrekt geen tijd om te kijken hoe de volgende eruit komt te zien. Van tijd tot tijd zijn we allemaal zulke mensen natuurlijk, maar de grap komt helemaal goed te voorschijn als je een meerpersoonshuishouden hebt en er ineens twee volwassenen en een x-aantal kinderen zijn, die ieder een eigen agenda hebben met bijpassende versnelling 365. Dan gaan die agenda’s met elkaar ruzie maken en dat wordt een redelijk giftige gaswolk die ontstaat. Licht ontvlambaar. Doet me denken aan zo’n truck op de snelweg met zo’n vlammetje erop. En dat doet mij weer eraan denken dat dat vlammetje als een soort (je mag niet op deze) rode knop (drukken) op mij werkt. Ik denk daar dus altijd van: ‘Wat zou er nou gebeuren met die truck als ik daar nou wel op druk met mijn bumpertje’.
Maar goed, u hebt een veel te drukke agenda om te lezen wat ik allemaal denk. Over tot de orde van de dag. De moraal van dit verhaal is eigenlijk dat we tegenwoordig vanuit verschillende agendastanden met elkaar praten. Iemand in de laagste versnelling stelt een doodgewone gezellige vraag aan iemand die zelfs in agendastand sinus of minus staat. Dat is namelijk het geval als je vandaag bedenkt wat je gisteren had moeten doen, bijvoorbeeld als je er vandaag achter komt dat jouw kind gisteren op een feestje had moeten zijn. Bij dat soort gesprekken krijg je allerlei miscommunicaties. “Zo die is gestressed. Laat ik die voorlopig maar even niet meer bellen”. En dan ben je dus helemaal ver van huis. Dan haakt net die ene persoon af die jou soms wat rust in de tent kan brengen en wat moed kan inpraten. En dat alles omdat je gas gaf in de verkeerde agenda versnelling.
Sandra Kruijt
Yogamatje, de Balanstool en uw werkdruk
In 2004 schreef ik het projectplan voor De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Een Europese subsidie werd verleend en de Balanstool werd gemaakt, een grote internetapplicatie die het mogelijk maakt allerlei berekeningen te maken. Sindsdien heb ik heel wat mensen begeleid aan de hand van de Balanstool (mezelf incluis).
Het is 6 jaar later en werk-privé balans is een hot item. Jaja, vooruitziende blik. Specialiseren in een onderwerp dat op dat moment nog helemaal niet leeft, is spannend als ondernemer. Nu lever ik heel graag een bijdrage aan het oplossen van werkdruk binnen bedrijven en privédruk van professionals en zet mensen aan het denken over hun eigen oplossingen.
Werkgevers weten vaak nog steeds niet hoe ze met het onderwerp moeten omgaan en werknemers lopen tegen werkdruk en privédruk aan. Met zijn allen denken we vaak dat balans werk en privé een non-issue, een luxe issue of een vrouwending is. Ook denken we dat balans werk en privé over 2 dingen gaat: je werkt of je hebt privé. In werkelijkheid slokt werk al je tijd op en bestaat privé, afhankelijk van je situatie, uit 10-15 categorieën.
Het zijn nieuwe tijden en nieuwe inzichten en daar moeten we ook op die manier mee omgaan. Geen oude wijn in nieuwe zakken proberen.
Deze week heb ik naast work life balance coaching (dat ten goede komt aan gezin van 4 kinderen en 2 mooie banen) een interview gegeven over de Balanstool en dingen aangekaart als:
1. We denken vaak ‘het moet efficiënter’. De werkelijkheid is anders. We doen veel te veel. Tijd = vol = op = keuzes maken = priorititeiten. Dat is nog een lastige boodschap.
2. Je werkdruk, je privédruk of de combinatiedruk kun je berekenen. Zo maak je voor jezelf inzichtelijk welke keuzes je hebt (gemaakt).
3. Let vooral op ‘schakeltijd’. Teveel verschillende taken = teveel schakelen en schakeltijd = stress, omdat je steeds weer naar het andere ‘compartiment’ in je hoofd moet om na te gaan of alles goed loopt. Dit is helemaal het geval als de taken te ver van elkaar liggen, zoals werk en kinderen. Als het mogelijk is, los de schakeltijd op.
4. Let op ‘neuzeltaken’. Taken die te onbelangrijk zijn om over te praten, maar die wel tijd vragen. 12x 5 minuten is een uur. Ook voor die neuzeltaken moet je een oplossing vinden.
5. Pas bij het in kaart brengen van je taken met De Balanstool Priorities.nu zie je hoeveel je doet en kun je effectieve keuzes gaan maken.
Het idee is simpel. Benoem alle taken die je hebt, plak er een tijdsbesteding aan en De Balanstool projecteert dat op een 24 uurslijn. Alle taken boven de 24 uur zijn concreet ‘jouw stress’, de taken die niet in je dag passen.
Hoe dat zit? Denk maar aan je jaarlijkse belastingaangifte. Daar vergeet je rekening mee houden. Da’s toch niet zo erg? Nee, maar de lijst aan dit soort ‘vergeten’ taken is lang en dat veroorzaakt vaak onze werkdruk of privédruk.
6. Let dus op de ‘vergeten’ taken. Aan de Balanstool ligt een grote database ten grondslag met dit soort taken, belangrijke zaken, neuzeltaken, vergeten taken en voor uw belangrijke andere taken heeft de Balanstool de mogelijkheid om aan te vullen.
Zo zagen we bij de work life coaching deze week weer mooie dagen tevoorschijn komen, met taken rond de 30-40 uur per dag! Herhaal: Per dag! Dat is wat er in je hoofd zit om te gaan doen. En dan gaan we nu yoga doen.
Sjees erheen, op twee wielen de bocht door, kleed je om, ga rustig je matje liggen, sluit je ogen en adem uit….
Nou, als het voor u werkt?! Maar ik zou zeggen, ga eerst de werk en privedruk écht oplossen. Facts & figures. Daarna lig je heerlijk op dat yogamatje.
Sandra Kruijt
Ook interesse in De Balanstool Priorities.nu? Dit najaar staan verschillende workshops gepland. Na uitleg over het gebruik en het afsluiten van een licentie kunt u met de tool aan de slag. Neemt u hiervoor contact met mij op.
Wilt u op de hoogte blijven, u aanmelden voor een workshop, meer informatie en/of voor uw bedrijf Priorities inschakelen, mailt u mij dan (sandra.kruijt@priorities.nl)? Ik ben u graag van dienst.
Stront aan de knikker
Als je naar de wc gaat en je maakt het laatste velletje toiletpapier op, dan heb jij daar geen enkele last van. Degene die na jou komt des te meer.
Als je namelijk net die velletjes toiletpapier hard nodig hebt, heb je als het ware stront aan de knikker met of door degene die voor jou het laatste toiletpapier heeft gebruikt. Die heeft jou iets afgenomen, niet gegeven, onthouden, onmogelijk gemaakt of noem het maar op. Hij/zij heeft iets nagelaten waar jij last van hebt.
Stel, je hebt als stel een kat. Het is de beurt van je wederhelft m/v, om de kattenbak schoon te maken. Om de beurt, that’s the deal.
Aan het einde van de werkdag kom je thuis, terwijl je m/v op het punt staat weg te gaan en jou bij het weggaan nog even toeroept: ‘Ik heb de kattenbak vandaag niet verschoond’.
Wat daar gebeurt, is dat die m/v eigenlijk beslag legt op jouw tijd. Hij/zij heeft iets niet gedaan, iets anders wel gedaan en hij/zij heeft jou iets afgenomen of onmogelijk gemaakt. Namelijk dat kwartier dat jij op de bank had kunnen zitten en nu die kattenbak moet schoonmaken.
Je kunt het ook niet doen, maar als die kattenbak te lang niet is verschoond heeft je kat dadelijk stront aan de knikker en loopt met een vieze vacht het hele huis door. Even afhankelijk van de urgentie van het geheel ga je op de bank zitten of ga je de bak schoonmaken.
Bij beide voorbeelden is het wel duidelijk dat degene die iets nalaat er eigenlijk zelf geen last van heeft. De ander daarentegen, wel.
Dit is mijn inleiding op de ‘neuzeltaken’. Neuzeltaken zijn zo onbeduidend onbelangrijk dat je er echt niets mee hebt en al helemaal niet bij stil wilt staan. Maar helaas ze zijn er. Met kinderen erbij nemen deze taken en hun aantal exponentieel toe. Het kan wel eens zo zijn dat je, door het verwaarlozen van deze neuzeltaken, stront aan de knikker krijgt. Dan duurt het dus weer even voor u weer fijn met die knikker kan spelen.
Sandra Kruijt
De overtreffende trap
De laatste tijd heb ik veel opgetrokken met mensen die geen kinderen hebben. Mensen die een carrière maken en daarbij niet in de weg gezeten worden door kinderen. Wat klinkt dat onaardig, maar iedereen die mij kent weet dat ik dol op mijn kinderen ben en ze zeker niet als wegblokkeerders ervaar, maar deze kant van het ouderschap moet ook gezegd kunnen worden.
Ik heb mij gerealiseerd dat ik met kinderen nooit meer de overtreffende trap bereik. Vroeger wel: werken tot je erbij neerviel. En dan met trots, tot je erbij neerviel, kijken naar wat je had bereikt. Gewoon snoeihard werken, er helemaal voor gaan, alles en iedereen die je daarbij in de weg stond flink aan de kant toeteren. Mijn ouders hebben wat met mij te stellen gehad. Niet in mijn puberteit, maar daarna. Toen ik aan het werk ging. Ik had namelijk nergens tijd voor.
Nu weet ik dat ik die overtreffende trap niet meer kan halen. En een steek van jaloezie gaat soms door me heen. Ik wil het liever niet toegeven, maar het is wel zo, als ik mensen zie die de overtreffende trap wel bereiken.
In de gradatie: lekker bezig zijn - lekker werken – goed bezig zijn - hard werken, heb je de overtreffende trap en dat is ongelofelijk snoeihard werken en enorme resultaten bereiken. Tot je bijna omvalt en dan plof je in je bed. Sandrajaloers@u. Ik werk namelijk hard, maar met de kinderen moeten wij eerst zorgen dat zij happy zijn en in bed ploffen voordat we weer verder kunnen werken. Daarna pas plof je moe maar voldaan in je bed.
Die overtreffende trap van hard werken, dat komt later wel weer, stel ik mijzelf gerust. Als de kinderen het zonder ons kunnen stellen. Als de rest van nu hardwerkend Nederland al bijna prepensioen overweegt of de centjes op de bank aan het tellen is om nooit meer te hoeven werken, ga ik me daar toch een partij WERKEN.
Zo bedenk ik mij op een zonnige middag terwijl ik op mijn terrasje zit, spelende kinderen, krantje erbij, lekker in het zonnetje. Jaloers@sandra?
Sandra Kruijt
Lijzig Vlietje
U hebt al kunnen lezen van Vlijtig Liesje. Velen van u, want het is een stukje dat vaak gelezen wordt. Bent u met Vlijtig Liesje getrouwd dan zit u goed. Lekker op de bank met uw grote voeten omhoog. Vlijtige Lies doet de rest.
Nu kan het ook zo zijn dat u dacht met Vlijtig Liesje te trouwen, maar hebt u eigenlijk een kat in de zak gekocht. U blijkt met Lijzig Vlietje getrouwd te zijn. Ook die heeft weer haar geheel eigen kwaliteiten, maar net die ene kwaliteit waar Vlijtige Lies in uitblinkt – dat alles in orde komt - ontbreekt bij Lijzig Vlietje.
Dan komt u na een dag hard werken buitenshuis thuis en begint uw volgende werkdag. De kinderen wassen, eten, poetsen, snoeien, harken, opruimen. Het kan ook zijn dat het zo’n rommeltje is als u thuis komt en iedereen zodanig overstuur is, dat u adequaat moet beslissen wie hier als eerste getroost wordt, een speen of een fles in zijn mond krijgt. Lijzig Vlietje bijvoorbeeld.
Dan snel verder. De vaat opruimen, weggooien, verschonen, nieuwe kopen, de post afhandelen, oude vervangen. De lamp, de tuin, het gras, het dak, de papieren, het geld en dan bent u nog niet klaar. Om half twaalf gaat eindelijk de computer uit of aan of bij of mee. U weet het allemaal niet meer. Zo druk hebt u het, met Lijzig Vlietje als vlijtige toeschouwer.
En dan heb je nog een derde soort man. Die is niet getrouwd met Vlijtig Liesje of met Lijzig Vlietje. Deze man heeft gewoon geen idee! Geen ideeeee met wie hij getrouwd is. Want hij is er namelijk nooit. Dan kunnen we ook niet van hem verwachten dat hij het wel weet. Be fair. Niet toch? Wel dan!
Gelukkig heeft het leven ons veel rijker bedeeld en gelukkig zijn er veel meer dan deze drie soorten mannen en vrouwen.
Sandra Kruijt
