de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor verdeling arbeid en zorg
Samen Uit, Samen Thuis – landelijke campagne van de NVR van start
Het is een tijdje stil geweest op De Sandra Blog. Bij een fietsongeval maakte ik een harde landing op asfalt, waardoor ik met een whiplash kamp. Na wat heen en weer gedoe, wel-niet werken, wel-niet hersenschudding, besloot ik minimaal te werken. Oftewel: Work balanced. Met minimale inspanning bereikte ik in diezelfde tijd echter maximale resultaten, kennelijk wat Stephan Covey bedoelt met ‘do the right thing’?
De epaper ‘Structurele aandacht voor mantelzorg bevordert werk-privé balans’ is inmiddels op veel sites vermeld en Gabor Mooij en ik kregen goede reacties op de inhoud. Van een groot bedrijf kreeg ik de vraag of zij het beschikbaar mochten stellen aan hun managers (dat mag, graag zelfs, met een kleine vergoeding voor herpublicatie) en ik werd benaderd voor een paar leuke projecten/activiteiten rond mantelzorg. Daarnaast (met dank aan Saskia de Bel, Lotte Wouters en Khadija Nairi van de NVR) werd De Balanstool Priorities.nu en het aanbod van Priorities opgenomen in de landelijke campagne van de NVR ‘Samen Uit, Samen Thuis’ met de vraag die daarin centraal staat: ’Samen zorgen voor jullie kind én allebei blijven werken. Hoe doen jullie dat?’
Voor mensen die het antwoord nog gaan formuleren en beleven, is de campagne bedoeld. Mensen die het antwoord al gevonden hebben, nodig ik graag uit via mail (sandra.kruijt@priorities.nl) of via een reactie hieronder hun tips en trucs te laten weten. Uw opmerkingen en tips zal ik dan in de campagne inbrengen. Ook nodig ik u graag uit mensen die u in uw omgeving achter een mooie buik, kinderwagen of rennende kids ziet lopen op de campagne te wijzen. Daarvoor heb ik de belangrijkste zaken uit de campagne hieronder overgenomen uit de folder van de NVR.
===========Uit: Folder NVR Samen Uit, Samen Thuis =============
Hoe zorgen jullie er straks voor dat je allebei voor je kind kunt zorgen én je allebei kunt blijven ontwikkelen in je werk? Al over nagedacht? Nee? Doe het dan nu. Wij geven je tips en hebben de informatie voor je die je nodig hebt, zoals:
- Welke verlofregelingen zijn er?
- Hoe kies je de beste kinderopvang?
- Flexibel werken?
- Minder uren werken?
- Hoe overleg ik dit met de werkgever?
Eerlijk verdelen – De campagne ‘Samen Uit Samen Thuis’, een initiatief van de Nederlandse Vrouwen Raad (NVR), richt zich op jonge ouders en hoe zij werk en zorg eerlijk onderling verdelen.
De NVR start deze campagne op de Negenmaandenbeurs 2011 (die van 16-20 februari 2011 heeft plaatsgevonden) met een stand, gratis informatie op het Kennisplein door experts en sprekers op het Podium. Na de beurs komen er activiteiten in het hele land. Er wordt samengewerkt met diverse organisaties en personen. Kijk voor meer informatie op de website van de NVR.
Met dank aan Saskia de Bel, Roos Wouters, Rutger Groot Wassink, medewerkers FNV, Tineke v.d. Kraan, Mieke Bakker, medewerkers SKON, BOinK, E-quality, Sandra Kruijt, alle gastvrouwen en leden van het promotieteam, bestuursleden en medewerkers NVR, Khadija Nairi, vrijwilligers uit lidorganisaties NVR.
Deze campagne is mede mogelijk gemaakt door financiering vanuit de Stichting Gak en het ministerie van SZW.
======================================================
Vanaf nu gaat de campagne ‘het land in’. De titel van de campagne nam de NVR over van het succesvolle boek van Saskia de Bel. In dat kader heb ik een leuke aanbieding voor u. Als u bij Bol.com het boek ‘Samen Uit, Samen Thuis’ bestelt van Saskia de Bel en deze actiecode invoert: 901-85236 krijgt u tot 15 mei 2011 het boek met 25% korting. Saskia de Bel is psycholoog en deed onderzoek naar het combineren van carriere en kinderen. Ze heeft een succesvolle praktijk voor loopbaanbegeleiding en psychotherapie.
Ik heb het boek met veel plezier gelezen en kan het iedereen van harte aanbevelen. ‘Maar zo’n zes procent van de gezinnen heeft een verdeling van werk en zorg gevonden die past in de moderne beeldvorming en waar het hele gezin gelukkig van wordt. Saskia de Bel onderzocht wat het geheim is achter hun succesvolle werk-zorgverdeling.’ (uit: folder Kosmos Uitgevers).
Hoewel de voorkant door de schoenen in de illustratie wat vrouwelijk kan aandoen, vind ik het boek voor mannen en vrouwen heel lezenswaardig, door de vele concrete interviews met wat Saskia noemt de ‘trendsetters’, mannen en vrouwen die de verdeling werk-zorg goed geregeld hebben. De literatuurlijst die ten grondslag ligt aan het boek is indrukwekkend. Daarnaast raakt Saskia de juiste toon – een aardige en uitnodigende - die aanzet tot nadenken en het formuleren van je eigen werk-zorg verdeling. Of zoals Vincent Duindam, zorgend vader, schrijver en universitair docent Universiteit Utrecht schrijft: ‘Dit boek is een grote inspiratiebron om de taken nu écht samen te gaan delen’. (uit: Samen Uit, Samen Thuis).
Saskia formuleert het zelf als volgt: ‘Een carrière, zorg voor huishouden en gezin, een goede relatie en ook nog eens een leuk sociaal leven: we willen het allemaal. Veel stellen worstelen dan ook met de verdeling tussen werk en thuis. Bovendien rollen veel gezinnen toch weer in het traditionele model waarin de man veel werkt en de vrouw veel zorgt. Terwijl het merendeel dat graag heel anders zou zien. En terecht, want stellen die werk en zorg samen delen, zijn gezonder en gelukkiger, hun relatie is stabieler én het gaat beter met de kinderen!’
Als Saskia’s boek het ‘food for thought’ geeft, is de Balanstool Priorities.nu de tool die laat zien hoe je taken echt samen kunt verdelen.
Priorities – Professional Organizing heeft de Balanstool Priorities.nu gemaakt die ondersteunt bij het vinden van de juiste balans. Balans als basis van succes in het werk, geluk & succes in privé. Deze internetapplicatie maakt u duidelijk hoe u uw dagelijks beschikbare 24 uur verdeelt en hoe u een goede balans bereikt. Samen aan de slag. Heel praktisch en concreet. Na een uitleg over het juiste gebruik en het afsluiten van een licentie kunt u met de Balanstool Priorities.nu aan de slag.
Daarom hebben Saskia en ik handen ineen geslagen. Met dank aan en via de NVR worden onze workshops aangeboden. ‘Samen Uit, Samen Thuis’ van Saskia, ‘Het verdelen van zorg met De Balanstool Priorities.nu’, en de combinatie workshop ‘Samen aan de slag met de Balanstool Priorities.nu’. Deze workshops kunt u ook in-company door ons laten verzorgen of u kunt deelnemen aan een open inschrijving workshops. Als u meer informatie daarover wilt ontvangen, neemt u dan contact met mij op (sandra.kruijt@priorities.nl).
Sandra Kruijt
Een koffer vol succes
Op een mooie avond begaf ik mij met mijn koffer naar een work life balance coaching van een getrouwd stel. Getrouwd, twee jonge kids, twee banen, één partner bij een gerenommeerd consultancy, één medewerker bij een groot ziekenhuis, één goed huwelijk, twee gelukkig mensen, twee prima kids, afwisselend rapportcijfer 5-6-7-8 voor factor stress (is dat nou goed of juist niet?) en zo kan ik cijfermatig nog eentijdje doorgaan.
Ik en mijn grote koffer die ik altijd meeneem en waar al mijn materialen inzitten, belden aan. Een soort huisartsenkoffer. Begrijpelijk dat mensen die mij nog niet kennen en voor hun deur zien staan zich afvragen: ‘wat komt die in hemelsnaam doen?’ Dit keer belde ik bovendien bij het verkeerde huis aan, dus verschillende mensen hebben mij en mijn koffer gezien en hetzelfde gedacht. ‘Wat gaat die nou toch doen om acht uur ’s avonds in haar mantelpakje met zo’n enorme koffer?’ Welnu, dat is een koffer vol met scalpels, hartslagmeters, snijmessen en andere instrumenten die we nodig hebben als we met werkdruk, de stress, de kinderdrukte, de werkprivé stress aan de slag gaan. Deze avond kwam er uit mijn koffer alleen maar een USB-stick met daarop een work life balance presentatie. De rest is er min of meer in blijven zitten. Maar goed, als ‘work life balance aan huis’-arts weet je nooit wat je nodig hebt. De tang, het mes, de meter, de orentoeter, de hamer. Dus neem je alles maar mee.
Het was allemaal niet nodig. Wij hebben snoeihard (maar wel stressvrij) gewerkt en we kregen er allemaal energie van. Een open en heel aardig stel, waar velen nog van kunnen leren. Als je zo open met elkaar omgaat en in zo’n vroeg stadium aangeeft dat je beide en voor elkaar goede work life balance van groot belang vindt, kun je niet anders dan goed bezig zijn en nog beter terecht gaan komen.
Al pratend en al vragenstellend zijn we de hele riedel van het dagelijks leven langsgelopen. De lange werkdagen als partner bij het grote consultancy kantoor, de lange dagen in de eerste drie-vier maanden van het nieuwe jaar, de lange dagen die er eigenlijk ook zijn na die eerste maanden, de lange dagen die er eigenlijk onophoudelijk zijn. De taken naast het werk, de zorg voor de kinderen, waardoor toch ook weer dingen op het werk minder tijd krijgen dan je eigenlijk zou willen.
De werkdagen als secretaresse, slim aangepakt (niet te ver, gezellig, parttime werken, crèche in het gebouw), werkuren tijdens kantoortijden, aangevuld met het snel, snel ophalen van de kinderen, snel, snel naar huis, snel, snel koken, snel, snel eten en eigenlijk het liefste dan snel, snel op de bank willen omvallen van vermoeidheid. Helaas, voordat dat kan moeten natuurlijk rustig, rustig de kinderen naar bed gebracht worden en met veel aandacht, liefde en zorg voorgelezen worden en moet je rustig, rustig met de kinderen gezellig de dag doorspreken. Lief, lief naar echt lieve manlief lachen als hij op dat moment de deur binnenwandelt is moeilijk, weet ik uit ervaring. Mijn man zei op een gegeven moment lang geleden ook tegen me: ‘je lacht nooit meer naar me als ik thuis kom’.
Eigenlijk zijn de ‘korte’ werkdagen als secretaresse gewoon lange werkdagen in een andere functie. Stel het je zo voor: je houdt na 8 uur werken op als secretaresse en gaat als buschauffeur een uurtje aan het werk om de patiënten op te halen, dan ga je de keuken in om voor ze te koken en vervolgens sta je in de kantine met een lach het eten te verkopen met een goed woordje hier en daar voor een lieve patiënt. Daarna doe je de nachtronde, je stelt alle mensen die moeten gaan slapen op hun gemak en deelt links en rechts wat extra aandacht uit.
Een kleine 12 uur up and running. Eigenlijk net zo lang als de hardwerkende partner bij het grote kantoor. Tijdens je werk val je onder de werktijdenregelingen. Na een bepaald aantal uren moeten mensen pauze nemen anders kunnen ze niet goed functioneren. En waar is onze wettelijk verplichte pauze, als hardwerkende ouders/partners? Iedereen doet er goed aan om dit als uitgangspunt te nemen om het ouderschap, vitaliteit, levensgeluk, huwelijksgeluk, geluk voor de kinderen op de lange termijn aan de kunnen en vol te kunnen houden.
Het manco in ons denken als werkende ouders sluipt erin als we onze taken als ouder niet als werk opvatten. En let wel: welke werkende ouder wil zijn ouderschap als werk opvatten. Het klinkt als heiligschennis, als vloeken in de kerk. Het ouderschap is heilig en we willen niets zeggen dat onze liefde voor onze kinderen tegen zou spreken. Daarom zeg ik het maar.
Naast de zonovergoten liefde voor je kinderen is het gewoon heel hard werken in de eerste jaren. Als je dat als uitgangspunt neemt kun je met de scalpel (bijvoorbeeld met De Balanstool Priorities.nu) gaan snijden in de drukke werkzaamheden. Wat kan eruit? Wat kan er tijdelijk uit? Wat moet er tijdelijk bij (ondersteuning, pauze)? Wat moet er bijkomen of afvallen om de enorme prestatie die ouders neerzetten blijvend mogelijk te maken. Dat is de vraag. En niet: hoe kan ik zo veranderen, dat ik ’s avonds niet gestrest ben? Of: Hoe kan ik nog meer, nog sneller doen, want mijn to-do lijstjes zijn zo lang? Of: Waarom kan ik ’s avonds niet ontspannen op de bank gaan zitten?
In die koffer van mij zit gewoon alles wat je nodig hebt om op de lange termijn je huwelijksgeluk, je levensgeluk, je succes in het werk en je succes in je leven mogelijk te maken. Nou. Ik ook weer blij. Want daar mag je best een hele grote koffer voor bij je hebben.
Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt
Mannen: ik heb iets met ze goed te maken
Ik heb mijn vorige post ‘De knoet erover’ (zie hieronder) laten bezinken en bij nalezing kwam ik tot het besef dat ik iets goed te maken had. Niet met mijn eigen man, want met hem is het goed. Maar met mannen in het algemeen en vooral mannen die mijn eerdere posts (zoals ‘de koning onder de koninginnen’, ‘de moderne man’ en ‘serenade’ ) niet hebben gelezen. Mannen, die niet weten hoezeer ik mannen in zijn algemeenheid waardeer en mijn man in het bijzonder.
De knoet erover leert de vrouw wat zij verkeerd doet. Veel ruzies (en volgens mij ook echtscheidingen) komen voort uit het feit dat de vrouw de ‘knoet erover fout’ maakt. Zij lost de ‘late vergadering van de man vs wie zorgt er nu voor kinderen’ op. De man realiseert zich dat niet – omdat het niet eerder verteld is – en tegen de tijd dat het echtpaar over het ‘knoet-erover-probleem’ gaat praten, zijn de gemoederen zo hoog opgelopen dat knoeten, knuppels en karwatsen niet meer voldoende zijn.
Als u mijn temperament hebt, ziet u de woordenstroom al voor u. Als bij een wonder rollen die moeiteloos uit mijn mond. Helaas. Mea culpa. Gelukkig bent u niet met mij getrouwd, moet u maar denken. En gelukkig -want dat is het belangrijkste- hebben wij dat varkentje gewassen. Wij hebben het van niemand geleerd, want niemand heeft het ooit tegen ons gezegd. Ik had het wel graag eerder willen horen. De moderne versie van het boekje uit ‘Put a ribbon in your hair’ is niet eens zo’n gek idee.
De knoet erover leert de man wat hij verkeerd doet, wat hij anders moet doen. De knoet leert je wat je samen verkeerd doet en waar je dus afspraken over moet maken. Dit, als de gemoederen niet verhit zijn, als je beloofd hebt de ander te laten uitspreken en je niet je ‘wat zit jij nu weer te zeuren’ – gezicht op zet.
De knoet erover leert je dat een simpel ‘dankjewel voor wat je voor me hebt gedaan’ genoeg is om alle irritatie als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. (De knoet erover laat onverlet dat een knoepert van een gouden ring welkom is 
Wat de knoet nog niet heeft geleerd, wat ik er wel bij had moeten zeggen en wat de reden is dat ik het nu goed wil maken, is dat mannen – het zit ze ingebakken – heel graag de ander gelukkig willen maken. Als je hem de gelegenheid geeft (he collega, ik heb je gered gisteren, wat ga jij nu voor mij doen?) maak je iedereen blij. Jij hem, hij jou, jullie … nou ga er maar aan staan. Een wereld van blije mensen.
Sandra Kruijt
Oh ja, als u anderen de knoet hebt laten lezen, wilt u ze deze post dan ook nog laten lezen? Is alles weer goed. Knoetgoed. Al goed.
De knoet erover
Ik ben lang genoeg aan het freewheelen geweest. Gewoon doen waar ik zin in had met schrijven. Voordeel van eigen baas zijn, niemand die tegen je zegt dat je dit of dat moet doen. En bovendien was ik in de contramine. Na het keurige meisjes syndroom heb ik de moeder-vrouw-noestewerker-puberteit gehad en heb ik vooral alles niet gedaan wat ik geacht werd wel te doen. Is mij goed bevallen die puberteit. Had ik veel eerder moeten doen, de peuterpuberteit of gewone puberteit. Maar als keurig meisje had ik die zomaar overgeslagen.
Nu gaat de knoet er weer over. Teveel losse eindjes die ik af moet gaan maken. Zoals mijn eerdere post ‘Even aan mijn mhoeder vragen …. lalala’. U weet wel dat u ineens met kinderen toestemming aan uw partner moet vragen. Getver.
Nou is er wel een aardige discussie aan de gang. Over dat vrouwen meer moeten gaan werken. Joepie. Werk.
Bij die discussie hoort natuurlijk dat mannen minder moeten gaan werken. Want tja, het werk in en om het huis, bij en voor de kinderen, in en om een goed gezinsleven is er natuurlijk ook nog. En ja, we kunnen tante Mien wel vragen, maar die gaat tegenwoordig liever knotshockey spelen en een gezellige cruise met haar vrienden maken. Gelijk heeft ze, want die heeft in haar leven al genoeg gewerkt.
Dus, daar zijn we weer. Of de vrouw doet dat werk in en om het huis, om en nabij en voor de kinderen etc. Of de man doet het. Meer mogelijkheden zijn er eigenlijk niet. Ok, de au-pair kan het ook, de oppas kan het, de crèche ook, de oppasmoeder, maar iemand moet die mensen ook weer instrueren. En ja, dan zijn we toch weer terug bij de man of bij de vrouw.
De knoet erover. Al die vrouwen. Want ja, ze zijn soms hardleers, maar ze kunnen het best wel leren. Kijk, vrouwen zorgen graag en strijken graag overhemden. Dus eigenlijk moeten ze dat dus afleren. Streng moet je voor ze zijn.
De man die je opbelt om te zeggen: ‘tja, er is een vergadering waardoor ik niet thuis kan zijn’. Wiens probleem zijn de kinderen nu eigenlijk? Van hem natuurlijk. De knoet over die vrouw, die het weer haar probleem maakt.
“Ok, vervelend voor je. Ik ga zo weg en ik zie je vanavond wel weer. Ok, schat, see you & love you!”
Die man fluistert nog even in de telefoon: ‘en wat doe je met de kinderen?’ Maar jij hebt natuurlijk gewoon opgehangen. De knoet erover met de vrouw die dat niet doet.
Of, als hij niet zo snel is van begrip, zit hij even later in die vergadering en vraagt zich ineens af: ‘hè, hoe zit dat eigenlijk met de kinderen? Als ik hier zit en zij daar, huh, de kinderen?’ De knoet erover met de vrouw die dat probleem voor hem heeft opgelost.
Kijk, geen knoet over de vrouw die goed voor haar kinderen zorgt. Dat zit erin gebakken. Je hebt ze verdorie negen maanden in je buik gehad en alle kaasjes, wijntjes en rodevleesjes ervoor moeten laten staan. Wat er in negen maanden inbakt, heeft even de tijd nodig om er ook weer uit te bakken.
Maar de knoet erover over de vrouw die niet de volgende dag fijntjes tegen haar man zegt: ‘hè, collega, ik heb je gered gisteren. Wat ga jij nu voor mij doen?’
De knoet erover!
Sandra Kruijt
Overheidsbeleid? Over blijheid!
Een nieuw rapport: de arbeidsparticipatie vrouwen moet omhoog. Ze zetten in op gezinsbeleid. Kindvriendelijk gezinsbeleid. Ze hebben ingezet op vaders die in deeltijd werken en vaders voor wie dat lastig is. Ze hebben ingezet op een cursus voor ouders ‘conflicthantering’, ter preventie van echtscheiding omdat kinderen daarvan zoveel schade ondervinden. Ze hebben ingezet op Centra voor jeugd en gezin waar ouders met opvoedingsvragen terecht kunnen. In iedere gemeente is er een.
Ze hebben ingezet … en de rest heb ik nog niet gelezen, vind ik wel dat ik moet lezen, maar heb ik helemaal nog geen zin in. Taskforce Deeltijd+, hulde, ik ben gek op Pia Dijkstra, altijd al geweest en ik weet daarom zeker dat zij en haar Taskforce heel goed werk hebben gedaan. En toch krijg ik er een kriebelig gevoel bij.
Het is overheidsbeleid waar wij aan ten prooi gaan vallen. De overheid heeft handjes nodig om het personeelstekort dat over een tijdje verwacht wordt op te lossen.
Ik kan er geen grappig stukje voor bedenken, wil niet onderuit halen waar mensen hard aan gewerkt hebben. Ik wil aanvullen en goede initiatieven versterken. Maar het moet ook gezegd: doe gewoon wat je hart je ingeeft. Balans werk en privé en levensgeluk: daar draait het om. Heb je meer tijd nodig voor het ene om gelukkiger te zijn: doe het. Laat iedereen maar praten en anders denken: doe wat je zelf nodig hebt.
Krijg je het thuis niet op de rit, zit je bijna als een overspannen kasplantje op de bank, met hartritmestoornissen of met grote wallen onder je ogen van de slapeloze nachten: doe gewoon wat je wil doen, wat je nodig hebt, wat jouw omgeving nodig heeft en waar jijzelf gelukkig van wordt. Heb je geld nodig voor je hypotheek: werken maar. Heb je tijd nodig om met je kinderen door te brengen: doe het maar. Heb je tijd nodig om je huwelijk te redden: werk vooral een stapje minder, neem de tijd om af te stemmen en om samen door een deur te kunnen.
Ga niet eerst harder werken om vervolgens een door de overheid gesubsidieerde workshop echtscheidingspreventie te doen. ‘Work in tune with life’: dat is namelijk een andere overheidscampagne, vanuit EU-verband.
Bespreek met je partner ieder jaar, net als bij de jaarlijkse functioneringsgesprekken in je werk, ‘hoe gaat het en hoe gaan we het aanpakken het komende jaar’. Wat hebben we nodig, wat hebben onze kinderen nodig? Laat vooral niet het Centrum voor jeugd en gezin je daarover adviseren. Je weet het zelf.
En last but not least: laat je vooral niet onzeker maken. Je weet zelf wel wat je nodig hebt. Geen enkele overheidscampagne kan jou vertellen wat je zelf in je hart al weet.
Wilt u nu nog op rijtje wat ik vind?
- work in tune with life
- soms zijn er life events waardoor je helaas niet kunt werken of minder moet werken
- werken en kinderen: bereken de realiteit. Wees realistisch, weet waar je het over hebt, bereken de grote en de kleine taken en bereken hoeveel tijd er over blijft om te werken of hoeveel tijd je tekort komt waardoor je niet kunt werken. Dat heb je nodig. Hoeveel uren werk kosten jouw kinderen? Bereken het gewoon. Die uren kun je niet aan je werk besteden. Houden van je kinderen kost geen tijd, maar zorgen voor wel.
- hak de uitkomst van die berekening in tweeën: ieder van de ouders doet de helft en zorgt zelf dat zijn/haar werkgever daarmee instemt. Als dat niet de verdeling in jouw relatie is, laat je in baar goud betalen voor de uren dat jij het thuis regelt.
- hou rekening met (verschillen tussen) mannen en vrouwen, hun werkhouding en hun werkwijze, maar laat het nooit een excuus zijn voor verandering.
- word je kattig, kribbig, agressief, afwezig of lijkt je huis op een dumpplaats van je werkstress: hou op met dat vele werken.
- bespreek ieder jaar met je partner hoe je het de komende tijd gaat aanpakken. Niemand die zegt dat je vanaf dit moment altijd zoveel uur moet werken. Op je werk bespreek je ook ieder jaar en stel je bij: wat zijn je ambities, wat wil je bereiken, wat heb je nodig? Jij, je partner en jullie kinderen. Hou je afspraken flexibel, stel ze bij, ieder jaar weer. Ze zijn niet ‘cast in stone’.
- Laat je zien als vrouw. Wie ben je, waar sta je voor, wat denk je. Geniet van de mannen om je heen en hun kwaliteiten. Lach om de verschillen en leer ervan.
- Doe zeker niet wat anderen vinden dat jij moet gaan doen. Doe wat je zelf vindt dat je moet doen.
- Wees je als stel ervan bewust dat er veel onderzoeksgeld gemoeid is met onderzoeken naar burn-out, depressiepreventie, vermoeide veertigers en vijftigers, stress en hartklachten etc. Weet dat dit mogelijke gevolgen van hard werken zijn. Weet dat een gezin (en werk) heel hard werken is. Weet dat de gevolgen van onbalans in werk en privé zaken zijn als ziekteverzuim, grijs verzuim, psychisch verzuim, burn-out, overbelaste collega’s, ontevreden klanten, ruzie thuis, echtscheiding, verwaarloosde kinderen, emotioneel verwaarloosde kinderen, ongezonde levensstijl en vereenzaming. En stuur daarop.
- Werk eens wat minder met zijn allen. De boodschap dat we met zijn allen meer moeten werken, is niet het hele verhaal. Het hele verhaal is jouw geluk, jouw gezondheid, dat van de mensen van wie je houdt en voor wie je verantwoordelijk bent. It’s your life.
Misschien schrijf ik deze week over het ‘Keurige meisjes syndroom’. Dat de meisjes altijd doen wat ze opgedragen wordt en dat vrouwen als ze ouder worden dat nog steeds doen. Misschien schrijf ik over de ‘Pappadagstappers’. Die vrolijke vaders die achter de kinderwagen aanhippen op hun vrolijke pappadagstappers. En als ik er geen zin in heb, doe ik het niet. Dan laat ik de zon op mijn bol schijnen deze week.
Oh ja. Wij zijn ondernemer (sinds 1999) en ondernemer/ZZP’er (sinds 2001), hebben twee kinderen (11 en 9), werken soms meer soms minder, afhankelijk van life events en het zakelijke succes wat daar wel of niet bij kan, hebben fotografie, koken en schrijven als hobby, hebben alle mogelijke verdelingen van arbeid en zorg gedaan, blijven dat ieder jaar bijstellen en weer anders doen en besteden veel tijd en zorg aan ons gezin.
Sandra Kruijt
http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2010/08/27/arbeidsparticipatie-vrouwen-omhoog.html
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/gezin-werk-en-opvoeden
Woensdagmiddag
Vanmiddag zit ik in een aangename herrie cadans want zoonlief heeft zijn favoriete zender opstaan.
Doef, doef, doef, toef, doef, doef, doef, ploef, doef, doef, doef, moef, doef doef doef doef, doef, doef, toef, doef,doef, doef, ploef, doef, doef, doef, move, doef doef doef.
Maar eerst wat anders over onze woensdagmiddagperikelen. Ooit zetten we een grote woensdagmiddag stap: dat wij de ‘woensdagmiddag’ om de beurt zouden gaan doen. Want die woensdagmiddag daar kreeg ik wat van.
Als je werkt denk je natuurlijk nooit meer aan de lagere school woensdagmiddag vrij. Vroeger voelde die als ‘vrij’, maar als ouder voelt die redelijk ‘bezet’. Het is vaak tot de nok toe gevuld met allerlei hupseflups gezellige kindersport en spel activiteiten. Leuk, noodzakelijk en goed. Je gevoel staat echter in een hele andere stand.
Vliegend en rennend van je werk, net niet kunnen afmaken wat je wilde, net te kort een gesprek afgekapt, hoe maak je het weer goed? Op de bekende twee wielen door de bocht naar dat schoolplein. Voor je het weet sta je binnen het volgende kwartier op het voetbalveld. Rust en aandacht en gezellige moeder liefdevolle kroost, trots en lieve leuke kinderen. Zo hoort de uitstraling te zijn die bij het vak woensdagmiddag vader of moeder past.
Het gevoel is anders. Alsof je met je vingers in het stopcontact heb gezeten, je haar recht omhoog staat. De tegengestelde energie van alles – van werk en van privé en van de kinderen, al hun vriendjes en vriendinnetjes, hun ouders op het schoolplein – botst nog alle kanten op in je, voor zoveel energie te kleine lichaam. Eigenlijk zou je willen gillen in alle toonaarden, maten en soorten en een eindje over het plafond willen rennen, heen en weer naar het andere werelddeel. Hoe ziet het er ook al weer uit in de betere Tom en Jerry tekenfilms? Dat moment. Maar al deze energie wordt gesmoord in het beeld dat je moet uitstralen als vader of moeder die volledig ‘in control’ is.
Pas toen mijn man een beetje hulpeloos naar me keek en zachtjes zei: “die woensdagmiddag aan het voetbalveld puntje puntje puntje” wist ik zeker dat mannen en vrouwen gelijk waren. Net als honger, dorst, slapen en dat andere: je voelt hetzelfde.
Sandra Kruijt
Stront aan de knikker
Als je naar de wc gaat en je maakt het laatste velletje toiletpapier op, dan heb jij daar geen enkele last van. Degene die na jou komt des te meer.
Als je namelijk net die velletjes toiletpapier hard nodig hebt, heb je als het ware stront aan de knikker met of door degene die voor jou het laatste toiletpapier heeft gebruikt. Die heeft jou iets afgenomen, niet gegeven, onthouden, onmogelijk gemaakt of noem het maar op. Hij/zij heeft iets nagelaten waar jij last van hebt.
Stel, je hebt als stel een kat. Het is de beurt van je wederhelft m/v, om de kattenbak schoon te maken. Om de beurt, that’s the deal.
Aan het einde van de werkdag kom je thuis, terwijl je m/v op het punt staat weg te gaan en jou bij het weggaan nog even toeroept: ‘Ik heb de kattenbak vandaag niet verschoond’.
Wat daar gebeurt, is dat die m/v eigenlijk beslag legt op jouw tijd. Hij/zij heeft iets niet gedaan, iets anders wel gedaan en hij/zij heeft jou iets afgenomen of onmogelijk gemaakt. Namelijk dat kwartier dat jij op de bank had kunnen zitten en nu die kattenbak moet schoonmaken.
Je kunt het ook niet doen, maar als die kattenbak te lang niet is verschoond heeft je kat dadelijk stront aan de knikker en loopt met een vieze vacht het hele huis door. Even afhankelijk van de urgentie van het geheel ga je op de bank zitten of ga je de bak schoonmaken.
Bij beide voorbeelden is het wel duidelijk dat degene die iets nalaat er eigenlijk zelf geen last van heeft. De ander daarentegen, wel.
Dit is mijn inleiding op de ‘neuzeltaken’. Neuzeltaken zijn zo onbeduidend onbelangrijk dat je er echt niets mee hebt en al helemaal niet bij stil wilt staan. Maar helaas ze zijn er. Met kinderen erbij nemen deze taken en hun aantal exponentieel toe. Het kan wel eens zo zijn dat je, door het verwaarlozen van deze neuzeltaken, stront aan de knikker krijgt. Dan duurt het dus weer even voor u weer fijn met die knikker kan spelen.
Sandra Kruijt
De koning onder de koninginnen
Nou heb ik toch wel wat stevige stukjes geplaatst over mannen en vrouwen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben gek op de man. Ik vind ze prachtig. Prachtig gemaakt. Prachtig gebouwd. Prachtig materiaal, ruwe pit, blanke bolster of omgekeerd. Prachtig grappig. Veel grappiger dan ik ooit kan zijn. Prachtig, snedig, snel, adrem, zo vind ik mannen, in ieder geval mijn man. Daarom vandaag mijn ode aan de man.
Voor de mannen die ik blijvend afgeschrikt heb, met mijn rare praatjes: toedeloe. Voor de anderen mannen: fijn dat jullie er nog zijn. Voor de vrouwen: no worries. Ik ben gek op mannen, maar het meest op mijn eigen man. Daarom vandaag de kleine doch, oh zo, belangrijke overpeinzing: de man is de koning onder de koninginnen.
Van de man leerde ik dat er zonder humor geen bal aan is. Van de man leerde ik dat verbeten vrouwen best lelijk zijn om naar te kijken. Van de man leerde ik relativeren als ik dat vermogen even kwijt was. Ik vind zelf overigens dat ik steeds beter leer relativeren. Dus ik ben dankbaar voor die les.
Van de man leerde ik dat zij, net als wij, hun stinkende best doen om het ons en de mensen waar zij zich verantwoordelijk voor voelen gelukkig te maken. Van de man leerde ik dat zij niets liever willen dan de mensen om hen heen gelukkig zien. Van de man leerde ik dat je je soms van niemand iets aan moet trekken. Van de man leerde ik dat je jezelf voorop gelukkig moet maken.
De man is voor mij de koning onder de koninginnen. Daarom drink ik op Koninginnedag op de man! Ik hoop dat ik er niet van ga lallen. Cheers! Proost! Sante! Slaun che (slainte)!
Sandra Kruijt
De eendimensionale taak
Soms verlang ik er naar terug. De eendimensionale taak. Zo hard werken en in volle overgave al je tijd aan het werk geven tot je niet meer kunt. Vervolgens ga je moe maar voldaan naar huis. Je eet wat, ontspant wat, sport wat, gaat naar bed en springt de volgende dag je bed uit – je eendimensionale taak wacht weer.
Ik zeg niet dat het makkelijk is. Ik zeg niet dat het geen immens grote taak is. Maakt niet uit wat je eendimensionaal maakt – het kan reusachtig zijn. Ik zeg niet dat het geen ‘hell of job’ is om die taak uit te voeren. En ik zeg al zeker niet dat je niet over fantastische kwaliteiten moet beschikken waarmee je die job tot een geweldig einde of een fantastisch verlopend proces brengt. Hulde. Dan ben je een kanjer. Gezegend is het bedrijf waar jij je tijd en je kwaliteiten voor inzet.
Wat ik bedoel met een eendimensionale taak is dat dat het enige is waar je over hoeft te denken. Daaraan en aan jezelf na afloop. De volgende dag weer – daaraan en aan jezelf na afloop. Zo gaat dat een paar dagen door. Dan is het weekend. Op je vrije dag denk je aan jezelf en aan je eendimensionale taak na afloop. Zo wissel je werkdagen met vrije dagen af.
Wellicht is in uw geval de taak groot en ingewikkeld en wordt het eigenlijk een tweedimensionale taak. Van een lijn, maak je een vierkant en je tekent er een dak op. Alles in het groot. Het is een grote taak. Je hebt al je kwaliteiten, je volle tweedimensionale aandacht en energie nodig om die klus te klaren. Dan staat het in volle glorie. Je ziet een prachtige tekening van een dijk van een huis. Nog meer hulde. Nog meer tijd en aandacht nodig geweest om dit neer te zetten en tot een goed einde te brengen.
Maar wat het – ondanks al die inspanning, tijd en aandacht – nooit wordt, is een driedimensionale taak. Daarvoor heb je namelijk andere mensen nodig. Kinderen bijvoorbeeld, een zieke partner of een zieke vader, moeder of dierbaar ander iemand in het ziekenhuis.
Dan wordt er achter je grote taak, de hele platte tekening van je werk, een volledig nieuw huis geplakt. De puntjes moet je, net als bij de hogere wiskunde, met elkaar gaan verbinden. Het loopt kriskras door elkaar. Bij dat punt moet je ineens nog aan dat punt denken. Bij het volgende punt kan je weer een heel ander punt vergeten zijn. Zo voel je die driedimensionale druk opbouwen.
Een driedimensionale taak gaat niet vanzelf. Op ieder punt moet je weer nagaan: wat van de overige een of tweedimensionale taak moet ik nu weer doen. Of erger: welk punt ben ik nu weer vergeten. Zo voelt driedimensionale onrust. Zo is het dat je met een driedimensionele taak steeds weer kostbare tijd kwijt bent aan het inventariseren wat je bij je andere taken moet doen of had moeten doen. Terwijl de druk groeit, ben je steeds meer tijd kwijt aan het bedenken waar die druk uit bestaat. Gewoon omdat je niet meer vòl kunt gáán. Je rent als het ware met een gevangenisbal om je voet en moet steeds opnieuw weer bepalen waar je heen gaat rennen.
Ze noemen het ook wel eens ‘de spitsuur van het leven’, als je kinderen hebt en tegelijkertijd werkt, wil werken of – zoals nu steeds vaker gezegd wordt – moet werken, omdat al het arbeidspotentieel gebruikt moet worden. Voor de zieke partner, de zieke ouders of andere dierbare zieken naast je werk, is bij mijn weten nog niet zo’n uitdrukking bedacht. Aan ons de schone taak om dat alsnog te doen.
Het moet wel een goede uitdrukking zijn en we moeten er zorgvuldig naar zoeken. Bij de uitdrukking ‘spitsuur van het leven’ bijvoorbeeld, is het net of je in een auto stilstaat in de file. Was het maar zo. Uitpuffen in de auto, lijkt me dat. Wat er goed aan die uitdrukking is, is dat het inderdaad weleens kan voelen alsof je stilstaat.
Maar ik vind de uitdrukking niet goed. Kinderen, werken en ook zelf nog een gelukkig mens zijn, vind ik eigenlijk net zo’n moeilijke opgave als wanneer je met die bal om je voet in Cairo op de drukste straat staat tijdens de spits en nog heelhuids aan de overkant moet komen. Het moet er ook nog een beetje goed uitzien, dus bij voorkeur op elegante hoge hakken. Je kunt niet goed rennen en veilig stilstaan kan al helemaal niet. Runover by rushhour. Zo voel je je meer.
Komt daar iemand in zijn maserati vrolijk op weg naar zijn of haar een of tweedimensionale taak bijna over jouw tenen gereden, dan sta je al zuur te kijken. Als degene in die auto je eigen partner blijkt te zijn, ben je helemaal ver van huis. De ander zit vrolijk meezingend met het deuntje in de auto, terwijl jij op dat drukke kruispunt al die puntjes wiskundig staat te verbinden.
Ik heb gelukkig gemakkelijk praten. Inmiddels doen wij het namelijk samen en zijn wij gelukkig samen een eind op weg om de overkant te halen. Als ik daar aankom, ga ik uitpuffen bij mijn een of liefst tweedimensionale taak. Daar verheug ik me nu al op.
Sandra Kruijt
Even aan mijn mhoeder vragen .. lalala
Ik zweer je …. Lalala …. dat ik me had voorgenomen dat nooit meer te doen. Nooit meer ergens toestemming voor vragen.
Ergens in de puberteit nestelt zich dat zaadje en groeit dat plantje. Jammer dat je nog je hele puberteit door moet voor het zover is. Tegen de tijd dat het zover is, ben je zo klaar met toestemming vragen, dat je deze plechtige belofte aan jezelf maakt. Je zingt het, je zegt het of je doet het, als 18-jarige, naast je koffer net over de drempel van het ouderlijk huis. Vervolgens trek je de deur achter je dicht, ziezo, je slaat je handen een paar keer langs elkaar en je bent er klaar mee. Ratatatah … tis beurd. Nooit meer toestemming vragen. Aan niemand ooit meer ergens over. Ik zweer het je. Lalalala.
En dan komen er kinderen. Niet dat je ineens toestemming aan je kinderen gaat vragen. Niets van dat alles. Gewoon ouderwets toestemming vragen aan je partner.
Ik zal het uitleggen. De simpele mededeling van je wederhelft: “Ik ben er morgenavond niet, want ik heb een vergadering”, wil namelijk zeggen dat IK er morgenavond wel ben. Want iemand moet op die schattige kindjes letten. ‘Moi’ in person, de au-pair, de oppas, maakt niet uit wie, maar die ‘wie’ moet wel even geregeld zijn. Maakt weer niet uit door wie die wie geregeld wordt. Als die ‘wie’ er maar is.
Dan zing je ineens niet meer. Het gevoel van ‘even aan mijn mhoeder vragen’ is weer terug. En over dat gevoel krijgen nou heel veel stellen heel veel ruzie. Soms gaan ze zelfs echt scheiden.
Wij aan deze kant van het weblog denken graag even met ze mee. Hoe lossen we dat nou op?
Bij de vergadering waar de datum geprikt wordt, zing je dat liedje. Gegarandeerd recept voor demotie. Je prikt die datum zonder het aan je partner te vragen. Gegarandeerd recept voor echtscheiding. Meer keuze heb je eigenlijk niet.
Wij denken nog even verder.
Sandra Kruijt
