de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor vaders willen meer zorgen
Woensdagmiddag
Vanmiddag zit ik in een aangename herrie cadans want zoonlief heeft zijn favoriete zender opstaan.
Doef, doef, doef, toef, doef, doef, doef, ploef, doef, doef, doef, moef, doef doef doef doef, doef, doef, toef, doef,doef, doef, ploef, doef, doef, doef, move, doef doef doef.
Maar eerst wat anders over onze woensdagmiddagperikelen. Ooit zetten we een grote woensdagmiddag stap: dat wij de ‘woensdagmiddag’ om de beurt zouden gaan doen. Want die woensdagmiddag daar kreeg ik wat van.
Als je werkt denk je natuurlijk nooit meer aan de lagere school woensdagmiddag vrij. Vroeger voelde die als ‘vrij’, maar als ouder voelt die redelijk ‘bezet’. Het is vaak tot de nok toe gevuld met allerlei hupseflups gezellige kindersport en spel activiteiten. Leuk, noodzakelijk en goed. Je gevoel staat echter in een hele andere stand.
Vliegend en rennend van je werk, net niet kunnen afmaken wat je wilde, net te kort een gesprek afgekapt, hoe maak je het weer goed? Op de bekende twee wielen door de bocht naar dat schoolplein. Voor je het weet sta je binnen het volgende kwartier op het voetbalveld. Rust en aandacht en gezellige moeder liefdevolle kroost, trots en lieve leuke kinderen. Zo hoort de uitstraling te zijn die bij het vak woensdagmiddag vader of moeder past.
Het gevoel is anders. Alsof je met je vingers in het stopcontact heb gezeten, je haar recht omhoog staat. De tegengestelde energie van alles – van werk en van privé en van de kinderen, al hun vriendjes en vriendinnetjes, hun ouders op het schoolplein – botst nog alle kanten op in je, voor zoveel energie te kleine lichaam. Eigenlijk zou je willen gillen in alle toonaarden, maten en soorten en een eindje over het plafond willen rennen, heen en weer naar het andere werelddeel. Hoe ziet het er ook al weer uit in de betere Tom en Jerry tekenfilms? Dat moment. Maar al deze energie wordt gesmoord in het beeld dat je moet uitstralen als vader of moeder die volledig ‘in control’ is.
Pas toen mijn man een beetje hulpeloos naar me keek en zachtjes zei: “die woensdagmiddag aan het voetbalveld puntje puntje puntje” wist ik zeker dat mannen en vrouwen gelijk waren. Net als honger, dorst, slapen en dat andere: je voelt hetzelfde.
Sandra Kruijt
De moderne man
Ik ben even nog niet klaar met de moderne man. Net als sommige beeldhouwers maanden werken aan de (spier)bundels, billen, ballen en bollen van een man, zo zit ik achter dat witte lege scherm te proberen de essentie van de moderne man te grijpen.
Uit mijn directe omgeving ken ik er nog wel eentje. Zo hebben we de overblijfcoördinator. Waar u op het werk een kantinejuffrouw heeft of had, zo hebben de kleuters, oudere kinderen en ouders op school de overblijfcoördinator. Die zorgt ervoor dat er bij iedere overblijf op school voldoende overblijfmoeders en vaders zijn om die lieve snoetjes van ons allemaal gezellig dat boterhammetje op te laten eten.
U mag raden: de overblijfcoördinator bij ons op school is dat: a. een vrouw, b. een man, c. geen idee?
Nou, het antwoord is dus: het is een moderne man, die naast zijn eigen bedrijf de overblijf coördineert. Hij roostert, plant en bakt er iedere keer weer een samenhangend rooster van.
Nou zijn wij – volgens mij – sowieso een moderne school, want alle kinderen blijven over (dus alle ouders die willen werken kunnen werken) en er zijn naast de overblijfmoeders ook overblijfvaders. Als u het stukje manpower hebt gelezen begrijpt u hoe belangrijk het voor de jongens op school is dat dat zo is. Een andere keer schets ik voor u het beeld van een overblijfvader.
Nu moet ik natuurlijk niet net doen of er evenveel vaders als moeders bij de overblijf betrokken zijn. De gemiddelde overblijfvader of vader-overblijfcoördinator voelt zich waarschijnlijk toch nog een eenling in het kippenhok. Net zoals de gemiddelde vrouw zich aan de boardtafel toch nog een eenling voelt in het pikkenhok.
Sandra Kruijt
