de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor onbalans werk en privé
Achieving work life balance
Work life balance is geen resultante. Het is een keuze: ’Vanaf Vandaag leef ik mijn leven in balans’. En dat ga je doen.
Veni, vidi, vici. Op Work life balance gebied.
Work life balance moet je wel eerst als resultante benaderd hebben. ‘Als ik dit doe, dat doe, dat laat en dat op me neem, is het resultaat dat deze dag eigenlijk 56 uur zou moeten hebben en die dag 34 uur’. Die uren hebben wij als mens niet en dan weet je wat jouw stress is.
Je voelt lijfelijk de uren boven de 24 uur in een dag. Dat zie je ook: aan alle kleine dingen die verkeerd gaan. De grote stapels. De dingen die nog moeten gebeuren. De kinderen die geen schone kleren in de kast hebben liggen. De auto die te laat is voor de APK. Vaak zijn dat soort dingetjes te klein en stom om over te praten. Maar de optelsom ervan is de stress die jij voelt.
Jij voelt het, anderen zien het: gejaagde blik, weinig aandacht, mensen met wie je niet in gesprek komt, kortaf, gehaast. In 2006 deed ik een enquête onder bedrijfsartsen, HRM managers, arbo professionals, preventiemedewerkers, kortom iedereen in het werkveld die onbalans tegenkwam. Daarnaast onder medewerkers van bedrijven. Collega’s zien zelfs nog meer, soms.
‘Wat merk je aan anderen als hun balans niet goed is?’ Wat merken wij met zijn allen van een slechte work life balance? Over de uitkomsten zal ik een andere keer meer schrijven, maar voor nu: ziekteverzuim (in alle soorten en maten: grijs verzuim, zwart verzuim, psychisch verzuim). Mensen die vaak af en toe een dagje ziek zijn: dat zijn de mensen voor wie de Balanstool Priorities.nu van Priorities in de wieg werd gelegd.
Work life balance is geen soft onderwerp. Het is geen vrouwenonderwerp. Het is geen luxe. Het is noodzaak.
Je hebt er geen baas boven baas in. Je hebt wel mensen die van nature hun balans beter bewaken dan anderen. Maar juist de laatste blinken vaak uit in verantwoordelijkheidsgevoel, doen overal aan mee, op hen kun je altijd een beroep op doen en ga zo maar door. Die mensen moeten hun balans actiever bewaken. Een tijdje, en daarna gaat het vanzelf.
Alle (kleine en grote) keuzes die je maakt en de (grote en kleine) gevolgen ervan, moet je zien. Je kunt als ‘praatonderwerp’ benaderen. Maar in mijn ogen helpt het om het zo snel mogelijk heel concreet te maken: gewoon een kwestie van alle taken op een rij, de tijdsbesteding die ermee gemoeid is en dat op een 24- uurslijn projecteren. Dan zie je het. Dat is De Balanstool Priorities.nu. Zien is geloven, zien is met taken gaan schuiven, zien is veranderen. Zien is het maken van de keuze: vanaf vandaag leef ik mijn leven in balans.
Work life balance veni vidi vici.
Sandra Kruijt
Overheidsbeleid? Over blijheid!
Een nieuw rapport: de arbeidsparticipatie vrouwen moet omhoog. Ze zetten in op gezinsbeleid. Kindvriendelijk gezinsbeleid. Ze hebben ingezet op vaders die in deeltijd werken en vaders voor wie dat lastig is. Ze hebben ingezet op een cursus voor ouders ‘conflicthantering’, ter preventie van echtscheiding omdat kinderen daarvan zoveel schade ondervinden. Ze hebben ingezet op Centra voor jeugd en gezin waar ouders met opvoedingsvragen terecht kunnen. In iedere gemeente is er een.
Ze hebben ingezet … en de rest heb ik nog niet gelezen, vind ik wel dat ik moet lezen, maar heb ik helemaal nog geen zin in. Taskforce Deeltijd+, hulde, ik ben gek op Pia Dijkstra, altijd al geweest en ik weet daarom zeker dat zij en haar Taskforce heel goed werk hebben gedaan. En toch krijg ik er een kriebelig gevoel bij.
Het is overheidsbeleid waar wij aan ten prooi gaan vallen. De overheid heeft handjes nodig om het personeelstekort dat over een tijdje verwacht wordt op te lossen.
Ik kan er geen grappig stukje voor bedenken, wil niet onderuit halen waar mensen hard aan gewerkt hebben. Ik wil aanvullen en goede initiatieven versterken. Maar het moet ook gezegd: doe gewoon wat je hart je ingeeft. Balans werk en privé en levensgeluk: daar draait het om. Heb je meer tijd nodig voor het ene om gelukkiger te zijn: doe het. Laat iedereen maar praten en anders denken: doe wat je zelf nodig hebt.
Krijg je het thuis niet op de rit, zit je bijna als een overspannen kasplantje op de bank, met hartritmestoornissen of met grote wallen onder je ogen van de slapeloze nachten: doe gewoon wat je wil doen, wat je nodig hebt, wat jouw omgeving nodig heeft en waar jijzelf gelukkig van wordt. Heb je geld nodig voor je hypotheek: werken maar. Heb je tijd nodig om met je kinderen door te brengen: doe het maar. Heb je tijd nodig om je huwelijk te redden: werk vooral een stapje minder, neem de tijd om af te stemmen en om samen door een deur te kunnen.
Ga niet eerst harder werken om vervolgens een door de overheid gesubsidieerde workshop echtscheidingspreventie te doen. ‘Work in tune with life’: dat is namelijk een andere overheidscampagne, vanuit EU-verband.
Bespreek met je partner ieder jaar, net als bij de jaarlijkse functioneringsgesprekken in je werk, ‘hoe gaat het en hoe gaan we het aanpakken het komende jaar’. Wat hebben we nodig, wat hebben onze kinderen nodig? Laat vooral niet het Centrum voor jeugd en gezin je daarover adviseren. Je weet het zelf.
En last but not least: laat je vooral niet onzeker maken. Je weet zelf wel wat je nodig hebt. Geen enkele overheidscampagne kan jou vertellen wat je zelf in je hart al weet.
Wilt u nu nog op rijtje wat ik vind?
- work in tune with life
- soms zijn er life events waardoor je helaas niet kunt werken of minder moet werken
- werken en kinderen: bereken de realiteit. Wees realistisch, weet waar je het over hebt, bereken de grote en de kleine taken en bereken hoeveel tijd er over blijft om te werken of hoeveel tijd je tekort komt waardoor je niet kunt werken. Dat heb je nodig. Hoeveel uren werk kosten jouw kinderen? Bereken het gewoon. Die uren kun je niet aan je werk besteden. Houden van je kinderen kost geen tijd, maar zorgen voor wel.
- hak de uitkomst van die berekening in tweeën: ieder van de ouders doet de helft en zorgt zelf dat zijn/haar werkgever daarmee instemt. Als dat niet de verdeling in jouw relatie is, laat je in baar goud betalen voor de uren dat jij het thuis regelt.
- hou rekening met (verschillen tussen) mannen en vrouwen, hun werkhouding en hun werkwijze, maar laat het nooit een excuus zijn voor verandering.
- word je kattig, kribbig, agressief, afwezig of lijkt je huis op een dumpplaats van je werkstress: hou op met dat vele werken.
- bespreek ieder jaar met je partner hoe je het de komende tijd gaat aanpakken. Niemand die zegt dat je vanaf dit moment altijd zoveel uur moet werken. Op je werk bespreek je ook ieder jaar en stel je bij: wat zijn je ambities, wat wil je bereiken, wat heb je nodig? Jij, je partner en jullie kinderen. Hou je afspraken flexibel, stel ze bij, ieder jaar weer. Ze zijn niet ‘cast in stone’.
- Laat je zien als vrouw. Wie ben je, waar sta je voor, wat denk je. Geniet van de mannen om je heen en hun kwaliteiten. Lach om de verschillen en leer ervan.
- Doe zeker niet wat anderen vinden dat jij moet gaan doen. Doe wat je zelf vindt dat je moet doen.
- Wees je als stel ervan bewust dat er veel onderzoeksgeld gemoeid is met onderzoeken naar burn-out, depressiepreventie, vermoeide veertigers en vijftigers, stress en hartklachten etc. Weet dat dit mogelijke gevolgen van hard werken zijn. Weet dat een gezin (en werk) heel hard werken is. Weet dat de gevolgen van onbalans in werk en privé zaken zijn als ziekteverzuim, grijs verzuim, psychisch verzuim, burn-out, overbelaste collega’s, ontevreden klanten, ruzie thuis, echtscheiding, verwaarloosde kinderen, emotioneel verwaarloosde kinderen, ongezonde levensstijl en vereenzaming. En stuur daarop.
- Werk eens wat minder met zijn allen. De boodschap dat we met zijn allen meer moeten werken, is niet het hele verhaal. Het hele verhaal is jouw geluk, jouw gezondheid, dat van de mensen van wie je houdt en voor wie je verantwoordelijk bent. It’s your life.
Misschien schrijf ik deze week over het ‘Keurige meisjes syndroom’. Dat de meisjes altijd doen wat ze opgedragen wordt en dat vrouwen als ze ouder worden dat nog steeds doen. Misschien schrijf ik over de ‘Pappadagstappers’. Die vrolijke vaders die achter de kinderwagen aanhippen op hun vrolijke pappadagstappers. En als ik er geen zin in heb, doe ik het niet. Dan laat ik de zon op mijn bol schijnen deze week.
Oh ja. Wij zijn ondernemer (sinds 1999) en ondernemer/ZZP’er (sinds 2001), hebben twee kinderen (11 en 9), werken soms meer soms minder, afhankelijk van life events en het zakelijke succes wat daar wel of niet bij kan, hebben fotografie, koken en schrijven als hobby, hebben alle mogelijke verdelingen van arbeid en zorg gedaan, blijven dat ieder jaar bijstellen en weer anders doen en besteden veel tijd en zorg aan ons gezin.
Sandra Kruijt
http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2010/08/27/arbeidsparticipatie-vrouwen-omhoog.html
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/gezin-werk-en-opvoeden
Priorities. Makes life easier for busy professionals.
Priorities – Professional Organizing is specialist werk-prive balans (werkdruk preventie en work life balance).
Sinds 2004 heb ik mij gespecialiseerd in work life balance. Priorities heeft een tweejarig (fulltime) project gedaan met o.a.:
- (elektronische) enquêtes onder ruim 100 bezoekers van de beurs Gezond in Bedrijf en medewerkers van 2 ICT-bedrijven over het belang van een goede werk – privé balans
- interviews met bedrijfsartsen, HRM managers en arbo professionals
- diepte interviews afgenomen met directies van twee bedrijven over werkgeversaspecten rond balans werk en privé
Met deze input is De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé ontwikkeld en gelanceerd. Het is een internetapplicatie die ontworpen was om ‘intuïtief’ te kunnen gebruiken. In de praktijk is de tool zonder training en uitleg niet te gebruiken, vanwege de omvang van de tool en de ICT. Dit najaar verzorgt Priorities hier workshops voor, met uitgebreide gebruikershandleiding, opdrachten, persoonlijke begeleiding en persoonlijke route door de tool.
De balanstool Priorities.nu in getallen
- ontwikkeltraject 7 maanden team van 1-4 ICT ontwikkelaars
- uittesten door medewerkers van 2 ICT bedrijven
- doorontwikkeling na uittesten
- totale kosten project: rond € 150.000
Positionering van het belang van werk – privé balans. Achtergrond uit het (nationale en internationale) vakgebied en de vakliteratuur. Mr Sandra Kruijt Priorities – Professional Organizing
Met dit document breng ik de achtergrond, de marktbeweging en het vakgebied in kaart, die aan de basis liggen van mijn werk met Priorities. Preventie van ziekteverzuim, stresspreventie, gezondheidsmanagement: verschillende invalshoeken voor de noodzaak van work life balance. Het is een greep uit het vakgebied dat Priorities bijhoudt. Het is bedoeld om mensen uit andere disciplines en/of mensen voor wie de noodzaak van werk-privé balans niet voor zich spreekt, te informeren over dit onderwerp. Deze informatie wordt mede gebruikt in presentaties, lezingen, workshops, seminars van Priorities.
Priorities biedt:
- work life balance / time management presentaties en workshops voor bedrijven en organisaties.
- individuele begeleiding van busy professionals.
Mijn werk-privé:
Om mijn gedachtegoed te laten zien, de ervaringen die ik in mijn werk heb opgedaan en om mijzelf als coach en work life balance specialist te laten kennen, ben ik in november 2009 dit blog begonnen.
Met: nieuwe inzichten voor de moderne man en vrouw – de koning onder de koninginnen – wat mannen en vrouwen van elkaar kunnen leren – nieuwe woorden voor de Nederlandse werk-privé) taal – vlijtig liesje en lijzig vlietje. Voor een overzicht waarover ik schrijf, verwijs u graag naar ‘Het schilderij van allemaal puntjes’.
Ik wens iedereen een fijne zomer met veel goede work life balance momenten. Mocht u na de zomer beslissen uw work life balance inzichten aan te vullen met de De Balanstool Priorities.nu of de inzichten die ik in presentaties, workshops of coaching bied: ik ben u graag van dienst!
Tot 26 juli a.s. ben ik met vakantie. Mijn vaste lezers hebben de Limited Edition van het Bonusverhaal ontvangen. U kunt zich ook aanmelden voor een email subscripion en dan krijgt u vast ook ooit zo’n ding.
Aanbevolen:
Degene die pas laat in het jaar De Sandra Blog is gaan volgen, kan ik het lezen van de volgende posts aanraden.
Voor mannen en vrouwen die met verbazing en plezier naar elkaars verschillen kunnen kijken, neem ook eens een kijkje hier:
Wat heb je mooie enkels aan!
Old boys network ruil
Wat mannen van vrouwen kunnen leren
Motormuis en motorkapje
Groot
Stamboom
De koning onder de koninginnen
Alle mannen op de A4 doen het
Voor werkende ouders, nieuwe ouders, aankomende ouders of ouders die de verdeling werk en zorgtaken eens onder de loep willen nemen, zijn leuk om te lezen:
Put a ribbon in your hair
Pulse
Even aan mijn mhoeder vragen .. lalala
De prietpraat golflengte
Een stapeltje blije was
Humble
De lakmoesproef
De eendimensionale taak
De overtreffende trap
Stront aan de knikker
Gewoon leuk om te lezen, om drukte en werkstress achter je te laten:
Kabouter
De baas van alle honden
Boerka bananasplit
Muze – mooze / vrouw – man woordenboek
Een nieuw woord voor de Nederlandse (werk-privé balans) taal
Waarom krijgen zij alle mooie woorden?
Vlijtig Liesje
Lijzig Vlietje
Witte zwanen
U vindt ze via het archief, via een zoekopdracht binnen het blog of via de populaire berichten, genoemd aan de rechterkant van het blog.
Priorities. Makes life easier for busy professionals.
De agenda versnelling
‘In welke agenda versnelling sta jij?’ Dat zou best een logische vraag kunnen zijn die we tegenwoordig aan elkaar kunnen stellen. Dan kun je daar namelijk rekening mee houden.
Je hebt bijvoorbeeld de laagste versnelling. Dat zijn de mensen die als het net kerst is geweest al weer plannen maken voor volgend jaar kerst. Dan hebben ze namelijk alle tijd om de gemaakte afspraak met een ganzenveer in hun agenda te schrijven.
Ze hebben alle tijd voor het inplannen van de paar dingen die in hun agenda staan, nemen daar alle tijd voor en nemen ruimschoots de tijd voor de voorpret en napret. Dat zijn de fijne mensen. Tijd te over en ook veel tijd voor jou en je beslommeringen. Dat zijn de mensen tot wie je je kunt wenden als de nood aan de man komt en/of jijzelf special care nodig hebt. Dat zijn de fijnste mensen onder ons om mee om te gaan. Je wordt acuut zen, yin en yang, peace, love en zulu als je bij ze bent.
Het lastige is wel met deze mensen dat jijzelf waarschijnlijk niet in die lage versnelling staat en dus met totaal andere dingen bezig bent als zij ruimschoots de tijd willen nemen om kerst volgend jaar te bespreken.
Voor deze mensen stel ik voor een agendaversnelling 1-12 te introduceren. Dat correspondeert met het aantal maanden en zo kun je op vriendelijke doch indringende wijze duidelijk maken, dat jij voorlopig nog met maand een tot en met elf bezig moet zijn, voordat je over kunt gaan tot maand twaalf. Dan kun je uitleggen, dat je soms veel tijd hebt en soms wat drukker bent. En dat je nu bijvoorbeeld in versnelling nummer 1 staat (of 12, daar moet ik eigenlijk nog beter over nadenken maar daar heb ik nu geen tijd voor). Dat is dus dat je een maand vooruit kunt plannen, denken en doen.
Voor de drukkere categorie mens onder ons, stel ik voor agenda versnelling nummer 1-52 te introduceren. Dan plan je op wekelijkse basis. Een week vooruit kun je nog net overzien, maar gekker moet het niet worden. Dan is die agenda (lees: dat hoofd) zo vol dat er nog geen pluisje meer bijkan. Net dat ene cadeautje voor dat tussen de bedrijven door geschoven feestje kan je balans helemaal doen omslaan in totale chaos. Dat je net van voren niet meer wat je van achteren aan het doen bent. Dat zijn de mensen die ‘wild’ uit hun ogen kijken.
En dan heb je natuurlijk de aparte groep mensen bij wie de versnelling 1-365 beter past. Die hebben zo’n drukke agenda dat ze op de dag zelf moeten kijken hoe de dag eruit ziet en hebben volstrekt geen tijd om te kijken hoe de volgende eruit komt te zien. Van tijd tot tijd zijn we allemaal zulke mensen natuurlijk, maar de grap komt helemaal goed te voorschijn als je een meerpersoonshuishouden hebt en er ineens twee volwassenen en een x-aantal kinderen zijn, die ieder een eigen agenda hebben met bijpassende versnelling 365. Dan gaan die agenda’s met elkaar ruzie maken en dat wordt een redelijk giftige gaswolk die ontstaat. Licht ontvlambaar. Doet me denken aan zo’n truck op de snelweg met zo’n vlammetje erop. En dat doet mij weer eraan denken dat dat vlammetje als een soort (je mag niet op deze) rode knop (drukken) op mij werkt. Ik denk daar dus altijd van: ‘Wat zou er nou gebeuren met die truck als ik daar nou wel op druk met mijn bumpertje’.
Maar goed, u hebt een veel te drukke agenda om te lezen wat ik allemaal denk. Over tot de orde van de dag. De moraal van dit verhaal is eigenlijk dat we tegenwoordig vanuit verschillende agendastanden met elkaar praten. Iemand in de laagste versnelling stelt een doodgewone gezellige vraag aan iemand die zelfs in agendastand sinus of minus staat. Dat is namelijk het geval als je vandaag bedenkt wat je gisteren had moeten doen, bijvoorbeeld als je er vandaag achter komt dat jouw kind gisteren op een feestje had moeten zijn. Bij dat soort gesprekken krijg je allerlei miscommunicaties. “Zo die is gestressed. Laat ik die voorlopig maar even niet meer bellen”. En dan ben je dus helemaal ver van huis. Dan haakt net die ene persoon af die jou soms wat rust in de tent kan brengen en wat moed kan inpraten. En dat alles omdat je gas gaf in de verkeerde agenda versnelling.
Sandra Kruijt
Facts and figures rond balans werk en privé
Met Priorities – Professional Organizing bied ik fullservice op het gebied van work life balance. Vanuit mijn achtergrond als advocaat, (corporate) human resource manager en sinds 2001 ondernemer heb ik mij gespecialiseerd in timemanagement en werk – privébalans. Nu adviseer ik bedrijven/organisaties en professionals over het vormgeven van work life balance (beleid) en de noodzaak daarvan, geef trainingen, workshops en presentaties over work life balance en De Balanstool Priorities.nu.
Sinds 2004 heb ik mij gespecialiseerd in work life balance. Priorities heeft in een tweejarig (fulltime) project:
- (elektronische) enquêtes onder ruim 100 bezoekers van de beurs Gezond in Bedrijf en medewerkers van 2 ICT-bedrijven over het belang van een goede werk – privé balans
- interviews met bedrijfsartsen, HRM managers en arbo professionals
- diepte interviews afgenomen met directies van twee bedrijven over werkgeversaspecten rond balans werk en privé
- onderzoek naar vakliteratuur gedaan en tijdsonderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau erbij betrokken.
Met deze input is De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé ontwikkeld en gelanceerd. Kijk op http://www.priorities.nl/nieuws.htm voor alle vermeldingen in vakbladen en pers. De Balanstool is een internetapplicatie die ontworpen werd om ‘intuïtief’ te kunnen gebruiken. In de praktijk is de ICT achter de tool echter zo uitgebreid geworden dat training en ICT-uitleg noodzakelijk is om er effectief mee te kunnen werken. Priorities verzorgt hier workshops voor, met gebruikershandleiding, cases en opdrachten en persoonlijke begeleiding.
Daarnaast heb ik diverse work life balance, time management presentaties en workshops gedaan voor bedrijven en organisaties. Tal van medewerkers van bedrijven, directeuren, directie, leidinggevenden, ZZP’ers heb ik begeleid bij time management, werkdruk (onbalans in het werk) en bij balans werk & privé.
De balanstool Priorities.nu in getallen
- ontwikkeltraject 7 maanden team van 1-4 ICT ontwikkelaars
- uittesten door medewerkers van 2 ICT bedrijven
- doorontwikkeling na uittesten
- totale kosten project: rond € 150.000
Balans werk en privé een non-issue, luxe issue, zweverig of een vrouwending? Ik schreef daarvoor de Positionering van het belang van werk – privé balans. Achtergrond uit het (nationale en internationale) vakgebied en de vakliteratuur, Mr Sandra Kruijt Priorities – Professional Organizing. Dat zijn mijn facts & figures. Uw facts & figures voor uw balans brengt u in kaart met de Balanstool.
U vliegt dus niet op een tapijtje het raam uit als wij het over balans werk en privé gaan hebben.
Sandra Kruijt (interesse? mailto: sandra.kruijt@priorities.nl)
Priorities. Makes life easier for busy professionals.
Stront aan de knikker
Als je naar de wc gaat en je maakt het laatste velletje toiletpapier op, dan heb jij daar geen enkele last van. Degene die na jou komt des te meer.
Als je namelijk net die velletjes toiletpapier hard nodig hebt, heb je als het ware stront aan de knikker met of door degene die voor jou het laatste toiletpapier heeft gebruikt. Die heeft jou iets afgenomen, niet gegeven, onthouden, onmogelijk gemaakt of noem het maar op. Hij/zij heeft iets nagelaten waar jij last van hebt.
Stel, je hebt als stel een kat. Het is de beurt van je wederhelft m/v, om de kattenbak schoon te maken. Om de beurt, that’s the deal.
Aan het einde van de werkdag kom je thuis, terwijl je m/v op het punt staat weg te gaan en jou bij het weggaan nog even toeroept: ‘Ik heb de kattenbak vandaag niet verschoond’.
Wat daar gebeurt, is dat die m/v eigenlijk beslag legt op jouw tijd. Hij/zij heeft iets niet gedaan, iets anders wel gedaan en hij/zij heeft jou iets afgenomen of onmogelijk gemaakt. Namelijk dat kwartier dat jij op de bank had kunnen zitten en nu die kattenbak moet schoonmaken.
Je kunt het ook niet doen, maar als die kattenbak te lang niet is verschoond heeft je kat dadelijk stront aan de knikker en loopt met een vieze vacht het hele huis door. Even afhankelijk van de urgentie van het geheel ga je op de bank zitten of ga je de bak schoonmaken.
Bij beide voorbeelden is het wel duidelijk dat degene die iets nalaat er eigenlijk zelf geen last van heeft. De ander daarentegen, wel.
Dit is mijn inleiding op de ‘neuzeltaken’. Neuzeltaken zijn zo onbeduidend onbelangrijk dat je er echt niets mee hebt en al helemaal niet bij stil wilt staan. Maar helaas ze zijn er. Met kinderen erbij nemen deze taken en hun aantal exponentieel toe. Het kan wel eens zo zijn dat je, door het verwaarlozen van deze neuzeltaken, stront aan de knikker krijgt. Dan duurt het dus weer even voor u weer fijn met die knikker kan spelen.
Sandra Kruijt
Lijzig Vlietje
U hebt al kunnen lezen van Vlijtig Liesje. Velen van u, want het is een stukje dat vaak gelezen wordt. Bent u met Vlijtig Liesje getrouwd dan zit u goed. Lekker op de bank met uw grote voeten omhoog. Vlijtige Lies doet de rest.
Nu kan het ook zo zijn dat u dacht met Vlijtig Liesje te trouwen, maar hebt u eigenlijk een kat in de zak gekocht. U blijkt met Lijzig Vlietje getrouwd te zijn. Ook die heeft weer haar geheel eigen kwaliteiten, maar net die ene kwaliteit waar Vlijtige Lies in uitblinkt – dat alles in orde komt - ontbreekt bij Lijzig Vlietje.
Dan komt u na een dag hard werken buitenshuis thuis en begint uw volgende werkdag. De kinderen wassen, eten, poetsen, snoeien, harken, opruimen. Het kan ook zijn dat het zo’n rommeltje is als u thuis komt en iedereen zodanig overstuur is, dat u adequaat moet beslissen wie hier als eerste getroost wordt, een speen of een fles in zijn mond krijgt. Lijzig Vlietje bijvoorbeeld.
Dan snel verder. De vaat opruimen, weggooien, verschonen, nieuwe kopen, de post afhandelen, oude vervangen. De lamp, de tuin, het gras, het dak, de papieren, het geld en dan bent u nog niet klaar. Om half twaalf gaat eindelijk de computer uit of aan of bij of mee. U weet het allemaal niet meer. Zo druk hebt u het, met Lijzig Vlietje als vlijtige toeschouwer.
En dan heb je nog een derde soort man. Die is niet getrouwd met Vlijtig Liesje of met Lijzig Vlietje. Deze man heeft gewoon geen idee! Geen ideeeee met wie hij getrouwd is. Want hij is er namelijk nooit. Dan kunnen we ook niet van hem verwachten dat hij het wel weet. Be fair. Niet toch? Wel dan!
Gelukkig heeft het leven ons veel rijker bedeeld en gelukkig zijn er veel meer dan deze drie soorten mannen en vrouwen.
Sandra Kruijt
Stamboom
Soms snap ik het ook wel, hoor. Ik wil ook niet aan de boardroom tafel zitten met zo’n meisje met van die staartjes aan weerszijden van haar hoofd, boven ieder oor een, die daar gaat zitten spelen met haar ingepakte tamponnetjes en lippenstiftjes.
Maar omgekeerd wil ik nou ook weer niet aan diezelfde boardroom tafel zitten met zo’n jongetje dat de hele tijd met zijn p*** zit te spelen. Piep of peep, hoe moet ik dat nou op een nette manier opschrijven? Vroeger babysitte ik op een jongetje dat de hele avond bij het tv kijken zijn stamboom zat vast te houden. Ik moet er niet aan denken dat datzelfde jongetje nou aan die boardroom tafel zit. En maar spelen en maar vasthouden of achterna rennen die stamboom en ik maar niet weten waar ik moet kijken.
Dus ik heb het al bedacht welke vraag ik ga stellen, als ik ooit een mannelijke bobo ga werven. Mijn gezicht, daar hoef ik misschien niet al te lang op te oefenen. Gewoon de vraag stellen, zonder blikken of blozen, niet knipperen, maar recht aankijken en blijven aankijken. Die vraag, ik weet hem al. Moest er wel even over nadenken, spreekt voor zich, want hij staat niet in de sollicitatieboekjes voor dummies of gevorderden.
Ik moet er een beetje hetzelfde bij kijken als die man die mijn (vrouwelijk) jaarclubgenootje voor een bobopositie de vraag stelde: of zij dacht dat zij de baan met haar werk-privé kon combineren? Diezelfde man is natuurlijk breeduit over de tafel gegaan bij het volgende jaarclubeten, laatste vrijdag van iedere maand.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet zo’n verkeerde vraag vond. Maar dat kan een stukje work life balance beroepsdeformatie zijn waar ik aan lijd. Ik vind het inderdaad belangrijk dat die vraag gesteld wordt. Aan overspannen mooie poppetjes en poupettes thuis hebben we niets. Aan huishoudens en kindertjes die in de soep draaien omdat pa en moe het zo druk hebben, ook niet. Dus ik vind het niet zo’n rare vraag, maar de rest van mijn bobojaarclub was unaniem van oordeel dat dit wel het geval was, omdat die vraag natuurlijk nooit aan een MAN gesteld werd. Mee eens, weg mijn beroepsdeformatie. Domme vraag.
Daarna konden we de tijd nemen om de ‘domme dingen spreuk’ over deze mijnheer uit te spreken en vervolgens sluit je het kort, want ja, er valt natuurlijk ook meer te bespreken dan dat. Dan wensen wij de goede man veel gezondheid, succes en geluk – vooral blijven doen wat je doet -, maar we hopen wel dat hij de dag nadat wij de domme dingen spreuk hebben uitgesproken, herboren zal opstaan. Fris als een hoentje of een haantje, hoe heet dat ook al weer, maar met een nieuw stel hersens. Die andere waren namelijk domme dingen.
Sandra Kruijt
Een nieuw woord voor de Nederlandse (werk-privé balans) taal
Soms mis ik een goed woord. Een woord uit deze tijd, die in deze tijdgeest uitdrukt wat je nou eigenlijk bedoelt. Daarom wil ik dat woord maar gewoon gaan verzinnen. Ik weet niet hoe de andere woorden uit onze taal zijn verzonnen, maar ik kan mij voorstellen dat niet één iemand dat heeft zitten doen. In een brainstorm voorgezeten door de stamoudste, zal hij (of zij) ergens naar gewezen hebben en is de hele stam met mogelijke woorden en kreten gekomen. Dus, doet u mee?
We zoeken een woord om je gesteldheid aan te geven als je baaie hard hebt gewerkt. Het is heel druk geweest, jij bent heel druk geweest en je voelt je dus niet topfit om mee te gaan naar dat feestje. Eerlijk gezegd, moet je er niet aan denken dat je op dat feestje staat. Je partner gaat wel en zegt daar, op alle aardige vragen van je lieve vrienden waar je bent: “hij/zij is ziek”.
Rinkelt de volgende dag je telefoon met je hele aardige vrienden. Of je je al wat beter voelt. Ben je nog steeds ziek? Maar je was helemaal niet ziek. Je was …. Nou, dat woord zoeken we dus.
Het is een woord dat kracht moet uitstralen. ‘Oververmoeid’ klinkt zo, niet fijn. Zo watjes-achtig. Je hebt immers heel hard gewerkt, hebt heel veel bereikt en op het werk lopen ze met je weg, want iedereen weet hoe succesvol je deze week was. Maar, eerlijk, je hebt net even de hele week op je tenen gelopen om te bereiken wat je wilde bereiken.
Voorop staat, dat je het wel bereikt hebt! Dus het woord moet ook succes uitstralen. Mensen moeten naar elkaar kunnen knikken – oe en aa en wat goed – begrijpelijk dat je dan …. bent. Het is niet niets om dat alles gedaan te hebben. En je partner moet ook nog trots op je zijn als hij/zij het over je zegt. Dus je bent het tegendeel van een oververmoeid watje dat op de bank ligt.
Je was dus helemaal niet ziek dat je niet meeging naar dat feestje. Maar het kon er gewoon niet meer bij. Je wilde het er niet meer bij. En op een of andere manier is het nog niet geaccepteerd dat je tegen je vrienden voor hun verjaarsdagfeestje zegt: “Ik was moe” of “Ik ben er niet bij, want ik ben moe”. Als je dat zegt, kun je net zo goed een . punt achter vriendschap zetten. Je hebt het als het ware net zelf ‘uit’ gemaakt. Zo voelt het in ieder geval. Dus dan ga je nog liever min of meer ‘jokkebrokken’: ik ben ziek. Lariekoekziek ben je. Feestjesziek.
Daar zoeken we een woord voor. Als we dat gevonden hebben, kriebelen we het allemaal met pen op de juiste plaats in de Dikke Van Dale. Want, om nou dat hele woordenboek opnieuw te drukken voor dat ene woord. Nog een laatste verzoek, graag een woord waar je met scrabble een hoop punten mee kunt verdienen (voor als ik ooit weer tijd heb om een potje scrabble te spelen).
Ik zou iets zeggen in de trant van ‘lobbig’. Klinkt wel lollig. Je bent nog net niet helemaal stijfgeslagen (zoals lobbige slagroom nog net geen stijfgeslagen room is), of te hard geklopte room (boter) of erger: zure room. Je voelt je gewoon ‘lobbig’.
Het is ook niet zomaar iedereen die ‘lobbig’ kan zijn. Daarvoor moet je wel wat in je mars hebben en wat hebben neergezet de laatste tijd. Succesvol, daadkrachtig geweest, veel bereikt, maar nu even niet.
“Ja”, zeg je dan trots, “ik heb zoveel gedaan en bereikt en er is zoveel gebeurd dat ik even ‘lobbig’ ben”. Het is even mijn beurt. Daarom ga ik niet mee naar dat feestje. En misschien vraag ik mijn partner wel voordat hij/zij naar dat feestje gaat om mij in te bakeren, net als ze met baby’s doen als die helemaal geklutst zijn van alle prikkels.
Dan zeg je: “Ik wens jou een leuk feestje. Leg mij ff ingebakerd in het donker”. See me (!) als ik weer wakker wordt. Dan spring ik door het huis. Een en al vrolijkheid en meligheid. Het tegengestelde van lobbig.
Het is maar een voorstel. Hebt u een mooi woord?
mailto: sandra.kruijt@priorities.nl of twitter: @sandrakruijt of plaats het als reactie op deze weblog.
Work hard. Live balance.
Sandra Kruijt
Werkstress for kids
Kijk, ik kreeg het megadruk van al dat werk. Maar daarbij hield ik natuurlijk evenveel van mijn kinderen. Wel kwam er een, voor de kinderen, hinderlijke stopzin bij: “opschieten!”. Ik had eigenlijk een soort standaardantwoord op maakt niet uit welke vraag of leuk verhaal van de kinderen. Opschieten! Beetje afhankelijk van de dag, hoe laat het die dag was en hoeveel ik die dag had gewerkt, kon het aardig gezegd worden, dringend of nog erger, kortaf. Ik probeerde er wel altijd vriendelijk bij te kijken, maar kinderen hebben feilloos door dat ze gefopt worden.
Op welke manier ik het ook zei, innerlijk was het gevoel steeds hetzelfde: “Kom op nou!!”. Ik had namelijk overal haast. Zonder erbij na te denken, zei ik alleen nog maar dat ene stopzinnetje. Het was tegen mijn eigen verwachtingen in en tegen alles wat ik ooit voor mijn kinderen had gewild.
Eigenlijk kwam het omdat ik met mijn hoofd bij mijn werk zat. Dit was mijn lijf, hier bij de kinderen, maar mijn hoofd zat als het ware aan de overkant van de oceaan. Mijn mond leidde weer een geheel eigen leven; die zei alleen nog maar dat vreselijke stopzinnetje. Bijzonder, ik hoefde er niet eens bij na te denken. Het zinnetje kwam er altijd uit.
Eigenlijk was ik nog blij met mezelf. Ik had namelijk een vreselijk beeld gelezen: je thuis gebruiken als vuilstortplaats van je stress. Mensen die ’s avonds thuis komen en even al hun stress van zich af schreeuwen, rampenstampen of wat dan ook. Effe thuis je stress dumpen. Dat deed ik niet. Ik weet uit mijn eigen jeugd namelijk hoe dat voelt.
Ik zag mezelf in de ogen van mijn kinderen. Ik wist dat zij het voelden. Dat wat ik vriendelijk probeerde te zeggen, niet klopte met mijn innerlijk gevoel. Ik merkte ook dat ze me met rust lieten, want zo zijn kinderen. Ze hebben antennes voor hoe het met jou gaat. Sommige kinderen zijn daar heel lief in, anderen juist veeleisend. Mijn kinderen vroegen me niet meer of ik dat potje monopoly mee wilde doen, ze vertelden niet meer zoveel, ze vroegen hun vragen niet meer, ze vonden het best om het verhaaltje ’s avonds over te slaan voor het slapengaan. Je denkt dat ze zonder kunnen, maar ze helpen jou gewoon een beetje.
Gelukkig realiseerde ik me tijdig dat de stem van de ouders voor altijd in het hoofd van een kind blijft. Dit was niet om te lachen. Kinderen die bij alles wat ze nu en later doen alleen nog maar die innerlijke stem horen: “schiet nou ohhop”.
Ik heb het veranderd. Ook ik ben een mens en realiseerde me, dat ook ik het fout kan doen. Gelukkig kun je op ieder moment gewoon opnieuw beginnen. Kinderen zijn zo vergevingsgezind en bovendien zelf meesters in het op ieder moment opnieuw van start gaan. En ze hebben zo’n plezier in dat potje monopoly met jou.
Sandra Kruijt
