de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor mannen en vrouwen
Marokkaanse bruiloft
Tjonge, 1001 prinsessen zomaar weggelopen uit Sprookjes uit 1001 nacht. 
Ik wist niet wat ik zag. Mijn prachtige jurkje waar ik thuis voor de spiegel blij mee was geweest en dat al menig ‘westers’ feest had doorstaan, verbleekte.
Heel soms heb je het nog, dat je ergens binnenstapt en dat je even overdonderd bent. ‘Wow’ en dan sta je stil en knippert met je ogen. Ik had het op die drempel, net voorbij de deur. Het was alsof ik in een ander land terecht was gekomen. Sprookjesland.
Ik woon gewoon in het verkeerde land. Nu wist ik het weer zeker. Daar op die Marokkaanse bruiloft kreeg ik weer dat gevoel : Sandra Kruijt gaat verhuizen. Ik pak mijn bezittingen op, pak mijn koffertje en stap op het vliegtuig naar het land waar vrouwen dit soort prachtige gewaden, kleuren, bijpassende juwelen in hun haar, dragen en met zijn allen een feest maken tot in vroege of late uurtjes waar vroege en late vogels nog een puntje aan kunnen zuigen. Zonder mijn kids ga ik natuurlijk niet. Daar moet ik nog iets op verzinnen. De andere vrouwen in mijn familie zullen wel volgen als ik ze vertel van al dat vrouwelijk pracht en praal. Hopelijk zijn de mannen met dit vooruitzicht ook te lijmen. Dan stappen we met zijn allen op dat vliegtuig en vliegen naar het land van de sprookjes uit 1001 nacht. Daar gaan wij wonen.
Het was een ongelofelijk trouwfeest. Net als u heb ik er nogal wat meegemaakt, in allerlei soorten en maten, maar deze was bijzonder. Een hele zaal vol prachtige gedekte tafels, een podium vol met pracht en praal, een enorme troon voor het bruidspaar, in goud en zilver, en een gouden draagkoetsje waar de bruid later op de avond in rondgedragen werd door vier sterke mannen (de enige mannen naast de bruidegom die de zaal in kwamen die avond).
Vier types vrouwen vierden feest. De jonkies, de meisjes die de mooie vrouwen nadeden bij het dansen. Mijn dochter was er zo een en ik was ontzettend trots op haar. Dan de mooie prinsessen, zomaar weggevlogen uit de sprookjes van 1001 nacht. In gewaden in allerlei kleuren. Jurken, overjurken, kaftans, djelleba’s, versierde ceintuurs, sieraden, bestikte broeken, fladderende mouwen, opgestoken haren met glittertjes erin. Bijna te mooi om waar te zijn.
Met mijn dochtertje deed ik de mooiste jurk verkiezing van de avond. Onze conclusie was, zoals we die wel vaker formuleren: ik WIL niet zo’n jurk, ik MOET zo’n jurk. En die ook en die ook en die ook.
Oh ja, de categorieën vrouwen. Ik laat me weer door die prachtige jurken afleiden.
Dan hadden we de westerse variant van deze prinsessen. Mooie, zelfbewuste, Marokkaanse vrouwen die in hun aller charmantste westerse kleding en hakken stonden te dansen. Ook leuk om die te zien.
Dan de oudere vrouwen. Vrouwen op leeftijd kunnen heel mooi zijn. De mooie oudere vrouw is prachtig om naar te kijken. Helemaal samen met de feestvierende prinsessen. De oudere vrouwen hebben hun pracht aan de volgende generatie doorgegeven en kijken daar trots en blij naar. Die vrouwen zijn het mooist om naar te kijken. Je kijkt naar levenswijsheid in persoon.
Het mooie is dat je bij een eerste keer, dit keer de Marokkaanse bruiloft, niet weet welke mores je allemaal overtreedt. Dat heb je zo bij de eerste keer. Dan doe je maar wat. Ga je per ongeluk aan de hoofdtafel zitten, sta je per ongeluk tussen de belangrijkste familieleden op de foto, sta je aan de verkeerde kant als de bruid binnenkomt? Je hebt het zelf niet door dus geen feest dat zich laat bederven.
Oh ja, we hadden nog een vijfde categorie: degenen die het feest regelen. De vrouwelijke d.j., de vrouwelijke filmer / fotograaf. Dit hele feest was door vrouwen geregeld. Ik heb geen man aan de knoppen of kabels of tafels zien zitten. Geen man om mee te dansen en toch heb ik gedanst tot ik neerviel. En dan die Marokkaanse ceremoniemeester, vrouw, almachtig. Het liefste zou ik haar een keer interviewen en er pas daarna over schrijven. Al die vaste protocollen. Misschien kun je er zelfs een boek over schrijven.
En … dan hebben we het bruidspaar en de prachtige bruid en alles wat er gebeurt als zij binnen komen. Kijk, het bruidspaar, ze kwamen 4 keer binnen, in volledig ander ornaat iedere keer. Maar daar moet ik nog de goede woorden voor vinden om dat te kunnen beschrijven.
Sandra Kruijt
schilderij: “Blooming Feet” – Angélique Neutel schilderij acryl op linnen 80 x 120 cm
Samen Uit, Samen Thuis – landelijke campagne van de NVR van start
Het is een tijdje stil geweest op De Sandra Blog. Bij een fietsongeval maakte ik een harde landing op asfalt, waardoor ik met een whiplash kamp. Na wat heen en weer gedoe, wel-niet werken, wel-niet hersenschudding, besloot ik minimaal te werken. Oftewel: Work balanced. Met minimale inspanning bereikte ik in diezelfde tijd echter maximale resultaten, kennelijk wat Stephan Covey bedoelt met ‘do the right thing’?
De epaper ‘Structurele aandacht voor mantelzorg bevordert werk-privé balans’ is inmiddels op veel sites vermeld en Gabor Mooij en ik kregen goede reacties op de inhoud. Van een groot bedrijf kreeg ik de vraag of zij het beschikbaar mochten stellen aan hun managers (dat mag, graag zelfs, met een kleine vergoeding voor herpublicatie) en ik werd benaderd voor een paar leuke projecten/activiteiten rond mantelzorg. Daarnaast (met dank aan Saskia de Bel, Lotte Wouters en Khadija Nairi van de NVR) werd De Balanstool Priorities.nu en het aanbod van Priorities opgenomen in de landelijke campagne van de NVR ‘Samen Uit, Samen Thuis’ met de vraag die daarin centraal staat: ’Samen zorgen voor jullie kind én allebei blijven werken. Hoe doen jullie dat?’
Voor mensen die het antwoord nog gaan formuleren en beleven, is de campagne bedoeld. Mensen die het antwoord al gevonden hebben, nodig ik graag uit via mail (sandra.kruijt@priorities.nl) of via een reactie hieronder hun tips en trucs te laten weten. Uw opmerkingen en tips zal ik dan in de campagne inbrengen. Ook nodig ik u graag uit mensen die u in uw omgeving achter een mooie buik, kinderwagen of rennende kids ziet lopen op de campagne te wijzen. Daarvoor heb ik de belangrijkste zaken uit de campagne hieronder overgenomen uit de folder van de NVR.
===========Uit: Folder NVR Samen Uit, Samen Thuis =============
Hoe zorgen jullie er straks voor dat je allebei voor je kind kunt zorgen én je allebei kunt blijven ontwikkelen in je werk? Al over nagedacht? Nee? Doe het dan nu. Wij geven je tips en hebben de informatie voor je die je nodig hebt, zoals:
- Welke verlofregelingen zijn er?
- Hoe kies je de beste kinderopvang?
- Flexibel werken?
- Minder uren werken?
- Hoe overleg ik dit met de werkgever?
Eerlijk verdelen – De campagne ‘Samen Uit Samen Thuis’, een initiatief van de Nederlandse Vrouwen Raad (NVR), richt zich op jonge ouders en hoe zij werk en zorg eerlijk onderling verdelen.
De NVR start deze campagne op de Negenmaandenbeurs 2011 (die van 16-20 februari 2011 heeft plaatsgevonden) met een stand, gratis informatie op het Kennisplein door experts en sprekers op het Podium. Na de beurs komen er activiteiten in het hele land. Er wordt samengewerkt met diverse organisaties en personen. Kijk voor meer informatie op de website van de NVR.
Met dank aan Saskia de Bel, Roos Wouters, Rutger Groot Wassink, medewerkers FNV, Tineke v.d. Kraan, Mieke Bakker, medewerkers SKON, BOinK, E-quality, Sandra Kruijt, alle gastvrouwen en leden van het promotieteam, bestuursleden en medewerkers NVR, Khadija Nairi, vrijwilligers uit lidorganisaties NVR.
Deze campagne is mede mogelijk gemaakt door financiering vanuit de Stichting Gak en het ministerie van SZW.
======================================================
Vanaf nu gaat de campagne ‘het land in’. De titel van de campagne nam de NVR over van het succesvolle boek van Saskia de Bel. In dat kader heb ik een leuke aanbieding voor u. Als u bij Bol.com het boek ‘Samen Uit, Samen Thuis’ bestelt van Saskia de Bel en deze actiecode invoert: 901-85236 krijgt u tot 15 mei 2011 het boek met 25% korting. Saskia de Bel is psycholoog en deed onderzoek naar het combineren van carriere en kinderen. Ze heeft een succesvolle praktijk voor loopbaanbegeleiding en psychotherapie.
Ik heb het boek met veel plezier gelezen en kan het iedereen van harte aanbevelen. ‘Maar zo’n zes procent van de gezinnen heeft een verdeling van werk en zorg gevonden die past in de moderne beeldvorming en waar het hele gezin gelukkig van wordt. Saskia de Bel onderzocht wat het geheim is achter hun succesvolle werk-zorgverdeling.’ (uit: folder Kosmos Uitgevers).
Hoewel de voorkant door de schoenen in de illustratie wat vrouwelijk kan aandoen, vind ik het boek voor mannen en vrouwen heel lezenswaardig, door de vele concrete interviews met wat Saskia noemt de ‘trendsetters’, mannen en vrouwen die de verdeling werk-zorg goed geregeld hebben. De literatuurlijst die ten grondslag ligt aan het boek is indrukwekkend. Daarnaast raakt Saskia de juiste toon – een aardige en uitnodigende - die aanzet tot nadenken en het formuleren van je eigen werk-zorg verdeling. Of zoals Vincent Duindam, zorgend vader, schrijver en universitair docent Universiteit Utrecht schrijft: ‘Dit boek is een grote inspiratiebron om de taken nu écht samen te gaan delen’. (uit: Samen Uit, Samen Thuis).
Saskia formuleert het zelf als volgt: ‘Een carrière, zorg voor huishouden en gezin, een goede relatie en ook nog eens een leuk sociaal leven: we willen het allemaal. Veel stellen worstelen dan ook met de verdeling tussen werk en thuis. Bovendien rollen veel gezinnen toch weer in het traditionele model waarin de man veel werkt en de vrouw veel zorgt. Terwijl het merendeel dat graag heel anders zou zien. En terecht, want stellen die werk en zorg samen delen, zijn gezonder en gelukkiger, hun relatie is stabieler én het gaat beter met de kinderen!’
Als Saskia’s boek het ‘food for thought’ geeft, is de Balanstool Priorities.nu de tool die laat zien hoe je taken echt samen kunt verdelen.
Priorities – Professional Organizing heeft de Balanstool Priorities.nu gemaakt die ondersteunt bij het vinden van de juiste balans. Balans als basis van succes in het werk, geluk & succes in privé. Deze internetapplicatie maakt u duidelijk hoe u uw dagelijks beschikbare 24 uur verdeelt en hoe u een goede balans bereikt. Samen aan de slag. Heel praktisch en concreet. Na een uitleg over het juiste gebruik en het afsluiten van een licentie kunt u met de Balanstool Priorities.nu aan de slag.
Daarom hebben Saskia en ik handen ineen geslagen. Met dank aan en via de NVR worden onze workshops aangeboden. ‘Samen Uit, Samen Thuis’ van Saskia, ‘Het verdelen van zorg met De Balanstool Priorities.nu’, en de combinatie workshop ‘Samen aan de slag met de Balanstool Priorities.nu’. Deze workshops kunt u ook in-company door ons laten verzorgen of u kunt deelnemen aan een open inschrijving workshops. Als u meer informatie daarover wilt ontvangen, neemt u dan contact met mij op (sandra.kruijt@priorities.nl).
Sandra Kruijt
Een koffer vol succes
Op een mooie avond begaf ik mij met mijn koffer naar een work life balance coaching van een getrouwd stel. Getrouwd, twee jonge kids, twee banen, één partner bij een gerenommeerd consultancy, één medewerker bij een groot ziekenhuis, één goed huwelijk, twee gelukkig mensen, twee prima kids, afwisselend rapportcijfer 5-6-7-8 voor factor stress (is dat nou goed of juist niet?) en zo kan ik cijfermatig nog eentijdje doorgaan.
Ik en mijn grote koffer die ik altijd meeneem en waar al mijn materialen inzitten, belden aan. Een soort huisartsenkoffer. Begrijpelijk dat mensen die mij nog niet kennen en voor hun deur zien staan zich afvragen: ‘wat komt die in hemelsnaam doen?’ Dit keer belde ik bovendien bij het verkeerde huis aan, dus verschillende mensen hebben mij en mijn koffer gezien en hetzelfde gedacht. ‘Wat gaat die nou toch doen om acht uur ’s avonds in haar mantelpakje met zo’n enorme koffer?’ Welnu, dat is een koffer vol met scalpels, hartslagmeters, snijmessen en andere instrumenten die we nodig hebben als we met werkdruk, de stress, de kinderdrukte, de werkprivé stress aan de slag gaan. Deze avond kwam er uit mijn koffer alleen maar een USB-stick met daarop een work life balance presentatie. De rest is er min of meer in blijven zitten. Maar goed, als ‘work life balance aan huis’-arts weet je nooit wat je nodig hebt. De tang, het mes, de meter, de orentoeter, de hamer. Dus neem je alles maar mee.
Het was allemaal niet nodig. Wij hebben snoeihard (maar wel stressvrij) gewerkt en we kregen er allemaal energie van. Een open en heel aardig stel, waar velen nog van kunnen leren. Als je zo open met elkaar omgaat en in zo’n vroeg stadium aangeeft dat je beide en voor elkaar goede work life balance van groot belang vindt, kun je niet anders dan goed bezig zijn en nog beter terecht gaan komen.
Al pratend en al vragenstellend zijn we de hele riedel van het dagelijks leven langsgelopen. De lange werkdagen als partner bij het grote consultancy kantoor, de lange dagen in de eerste drie-vier maanden van het nieuwe jaar, de lange dagen die er eigenlijk ook zijn na die eerste maanden, de lange dagen die er eigenlijk onophoudelijk zijn. De taken naast het werk, de zorg voor de kinderen, waardoor toch ook weer dingen op het werk minder tijd krijgen dan je eigenlijk zou willen.
De werkdagen als secretaresse, slim aangepakt (niet te ver, gezellig, parttime werken, crèche in het gebouw), werkuren tijdens kantoortijden, aangevuld met het snel, snel ophalen van de kinderen, snel, snel naar huis, snel, snel koken, snel, snel eten en eigenlijk het liefste dan snel, snel op de bank willen omvallen van vermoeidheid. Helaas, voordat dat kan moeten natuurlijk rustig, rustig de kinderen naar bed gebracht worden en met veel aandacht, liefde en zorg voorgelezen worden en moet je rustig, rustig met de kinderen gezellig de dag doorspreken. Lief, lief naar echt lieve manlief lachen als hij op dat moment de deur binnenwandelt is moeilijk, weet ik uit ervaring. Mijn man zei op een gegeven moment lang geleden ook tegen me: ‘je lacht nooit meer naar me als ik thuis kom’.
Eigenlijk zijn de ‘korte’ werkdagen als secretaresse gewoon lange werkdagen in een andere functie. Stel het je zo voor: je houdt na 8 uur werken op als secretaresse en gaat als buschauffeur een uurtje aan het werk om de patiënten op te halen, dan ga je de keuken in om voor ze te koken en vervolgens sta je in de kantine met een lach het eten te verkopen met een goed woordje hier en daar voor een lieve patiënt. Daarna doe je de nachtronde, je stelt alle mensen die moeten gaan slapen op hun gemak en deelt links en rechts wat extra aandacht uit.
Een kleine 12 uur up and running. Eigenlijk net zo lang als de hardwerkende partner bij het grote kantoor. Tijdens je werk val je onder de werktijdenregelingen. Na een bepaald aantal uren moeten mensen pauze nemen anders kunnen ze niet goed functioneren. En waar is onze wettelijk verplichte pauze, als hardwerkende ouders/partners? Iedereen doet er goed aan om dit als uitgangspunt te nemen om het ouderschap, vitaliteit, levensgeluk, huwelijksgeluk, geluk voor de kinderen op de lange termijn aan de kunnen en vol te kunnen houden.
Het manco in ons denken als werkende ouders sluipt erin als we onze taken als ouder niet als werk opvatten. En let wel: welke werkende ouder wil zijn ouderschap als werk opvatten. Het klinkt als heiligschennis, als vloeken in de kerk. Het ouderschap is heilig en we willen niets zeggen dat onze liefde voor onze kinderen tegen zou spreken. Daarom zeg ik het maar.
Naast de zonovergoten liefde voor je kinderen is het gewoon heel hard werken in de eerste jaren. Als je dat als uitgangspunt neemt kun je met de scalpel (bijvoorbeeld met De Balanstool Priorities.nu) gaan snijden in de drukke werkzaamheden. Wat kan eruit? Wat kan er tijdelijk uit? Wat moet er tijdelijk bij (ondersteuning, pauze)? Wat moet er bijkomen of afvallen om de enorme prestatie die ouders neerzetten blijvend mogelijk te maken. Dat is de vraag. En niet: hoe kan ik zo veranderen, dat ik ’s avonds niet gestrest ben? Of: Hoe kan ik nog meer, nog sneller doen, want mijn to-do lijstjes zijn zo lang? Of: Waarom kan ik ’s avonds niet ontspannen op de bank gaan zitten?
In die koffer van mij zit gewoon alles wat je nodig hebt om op de lange termijn je huwelijksgeluk, je levensgeluk, je succes in het werk en je succes in je leven mogelijk te maken. Nou. Ik ook weer blij. Want daar mag je best een hele grote koffer voor bij je hebben.
Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt
Balans in het hoofd
Het mooie van mannen is dat zij het van nature hebben: balans in het hoofd. Ze doen a. en daarna b. Als dat is gedaan gaan ze c. doen en dat is meestal: ontspannen.
Sporten of naar sporten kijken en bier of wijn drinken. Maakt niet uit hoe ze het doen, ontspannen, maar zij kunnen het als geen ander. Ik zeg overigens niets over hoe lang ze wat doen. Al is het de hele dag en nacht werken en vijf minuten bier drinken of omgekeerd, dat maakt mij niet uit. Ik vind gewoon dat mannen van nature veel hebben, maar waar ik vooral jaloers op kan zijn is hun balans in het hoofd. Niks niet balans tussen w en p. Niets van dat gedoe. Gewoon balans in je hoofd. De rest doet er niet toe.
Nou kan ik natuurlijk als vrouw allerlei redenen, achtergronden, onderzoeken, experts, metingen, tellingen, enquêtes, wetenschappelijk publicaties en nulmetingen uitvoeren om dit interessante fenomeen op een hoger niveau te tillen. Maar geen enkele man zou dit hogere niveau waarderen. Integendeel! Ik zou bijvoorbeeld kunnen onderzoeken of het te maken heeft met de jacht, met primitieve oerdriften? Onderzoeken of het waar is dat mannen maar aan een ding denken of dat mannen maar een ding tegelijk kunnen (weinig eigenlijk?!) en ga zo maar door. Maar feit is dat ik dan vele jaren verder ben, terwijl ik in al mijn vrouwelijke jaloezie gewoon maar een ding wil: een stukje daarvan. Balans in je hoofd.
De man lacht me natuurlijk nu al uit, heft zijn bier of wijnglas en zapt nog even verder. Want een ding, met wat ze wel of niet hebben: ze willen in ieder geval niet dat wij ons ermee gaan bemoeien. Zien het al voor zich. Ter meerdere glorie van de vrouw hun kostbare balans op de bank laten verstoren.
Nee, ze hebben veel voor de vrouw over, zo niet alles, maar eerlijk is eerlijk, als het moment is gekomen om te ontspannen moet niets tussen hen en hun doel in gaan staan.
Hoe anders zijn wij vrouwen. Niks niet balans. Ons hoofd is topzwaar. Daar zou menig ander van door zijn beentjes knakken. Ja, zelfs de grootste vrouwen die met beide benen stevig op de grond staan, kunnen bezwijken onder het gewicht van hun hoofd. Maar dat hoofd is dan gelukkig ook goud waard.
Alles past erin. Wat er moet gebeuren, nu, in de toekomst of op enig ander moment, voor het werk of voor privé, van jezelf of van ieder ander. You name it, we think about it. En sterker nog: hoe vermoeider we worden, over hoe meer we gaan denken. Straks bemoeien we ons nog met het werk van de buurman, want let wel, we bemoeien ons met veel dus waarom niet gewoon met alles?
Als de man op de bank gaat zitten om uit te rusten van al het harde werken en de vrouw hetzelfde gaat doen, op dezelfde bank, na hetzelfde harde werken, kan het zo zijn dat haar hoofd pas echt goed ‘aan’ gaat. Dat komt omdat van een potentieel rustmoment voor ons een bepaalde dreiging uit kan gaan.
Een man gaat op ‘aan’ als hij aan het jagen is of wordt aangevallen en op de bank gebeurt dat (als het goed is) meestal niet. De drukke, vermoeide vrouw gaat op ‘aan’ als er in potentie een rustmoment is.
Alert: wat zie ik over het hoofd? Dan scant de vrouw de dag, week, maand, het jaar. Zij draait de hele film nog eens af en loopt alles na. soms trekt ze nog even de to-do lijst te voorschijn, verzint er met het grootste gemak 100 dingen bij en zakt weer uitgeblust op de bank terug, want bovenaan het to-do lijstje staat namelijk: ontspannen. Maar meestal staat op nr. 2 iets van: mindfullness training of yoga, want ontspannen schiet natuurlijk voor geen meter op.
Soms is die vrouw nog steeds aan het scannen als ze naar bed gaat. Ze slaat de eerste slaap over, dan de tweede, want het hoofd is zijn werk nog aan het doen. En dan eindelijk rond 4-5 uur ’s morgens heeft ook zij haar balansmomentje bereikt en valt ze moe maar voldaan in een diepe slaap.
Tja, de man en zijn balans in zijn hoofd. Daar kan ik nou jaloers op zijn. Eerlijk is eerlijk, dat is ook niet altijd. Ook het hoofd van mannen werkt ’s nachts soms gewoon verder. In mijn beleving is dat alleen niet zo vaak als bij vrouwen. Misschien is dat omdat ik er meer vrouwen over gesproken heb of omdat ik eigenlijk nooit aan een andere man (dan mijn eigen man) vraag of hij lekker heeft geslapen. Of misschien is het wel net als met kinderen. Die zijn soms jaloers op elkaar, terwijl ze niet eens weten waar ze nou precies wel of niet jaloers op zijn. Maar tot de tegenberichten die mij altijd na het plaatsen van een blogpost weer bereiken, ben ik jaloers op de man.
Ik heb De Balanstool Priorities.nu–de berekening van de balans tussen werk en privé, maar zij hebben de balans in het hoofd. Daar kan iedereeen jaloers op zijn.
Sandra Kruijt
Work life vocabulaire
In vogelvlucht zet ik wat begrippen voor u op een rij. Allereerst dank voor de hartverwarmende reacties die ik kreeg n.a.v. mijn vorige post.
Work life balance is ‘uit’. Work life integration is ‘in’. Bij het Lof inspiratie event van vorige week kwam dit ter sprake. Het was een mooie bijeenkomst georganiseerd door Lof, Qidos bij ING in Amsterdam over het Nieuwe Werken. Het lied dat was gemaakt ‘Lof voor het nieuwe werken’ heeft de hele week nog in mijn hoofd gezeten. Pakkend en leuk lied, geweldige bijeenkomst met de Loflist 100 beste werkgevers voor Werkende Ouders 2010. Terug te vinden op de site van Lof.
Ik vind work life integration een mooie term, maar hou het voorlopig toch op work life balance. Dit soort termen hebben meestal een houdbaarheid van ongeveer twee jaar. Dus ik ben nu al benieuwd wat het over twee jaar gaat worden. Ik hou het bij De Sandra Blog – on work life balance en de Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Die naam kan ik niet veranderen in Integrationtool of zo. Bovendien sluit de term work life balance aan bij het internationale vakgebied en heb ik geleerd dat ook termen modegevoelig zijn. In of uit de mode verandert voor mij niets aan waar het echt om draait.
Work life balance / integration kun je zien als onderdeel van Het Nieuwe Werken, Duurzame inzetbaarheid, vitaliteit en diversity, working parents programme. Of zoals Ernst & Young (www.fit4thejob.nl) samen met Lifeguard (www.lifeguard.nl) heeft gedaan: onderdeel van ‘Everyday olympics’. Topmanager – topsporter – topprestaties. Het is maar net welk accent je binnen je bedrijf wilt aanbrengen, aan welke kapstok je work life balance of integration gaat ophangen. Focus is daarin belangrijk, anders verlies je jezelf in het wollige bos van termen waar niets echt handen en voeten krijgt.
Het kan ook zijn dat je work life balance of integration als een uitvloeisel behandelt. Als iemand meer sport, gaat zijn work life balance vooruit. Zo zeggen 68% van de mensen van Ernst & Young dat het fit4thejob programma betekende dat ze een betere work life balance kregen. Ik denk dat het komt omdat iemand zich gelukkiger voelt. Lezenswaardig in dat verband is het boek ‘Mentaal vermogen, investeren in geluk’ van Jan Auke Walburg – directeur van het Trimbos Instituut.
Naar mijn mening is work life balance een bewuste keuze en geen resultante. Het is niet zo dat als je Het nieuwe werken introduceert, erbij veel gaat sporten je work life balance daarmee geregeld is. Het gaat erom dat je uit alle factoren die jouw work life balance bepalen een bewuste keuze maakt.
Soms waaiert dat uit. Gaat het niet meer alleen om jouw keuzes, maar ook om de keuzes die de mensen om je heen maken. Als je zieke moeder bepaalt dat zij niet naar een verzorgingshuis wil, heb jij met jouw work life balance het nakijken. Tenzij jij weer een bewuste keuze daarin maakt om, desondanks, te kiezen voor balans en dat ook concreet vorm te geven. www.mantelzorgmakelaar.nl inschakelen bijvoorbeeld. Dan heb jij het probleem waar je mogelijk tegenaan loopt opgelost.
En, soms heb je je eigen balans gewoon niet in de hand. Dat zijn de life events die het leven het leven maken.
Ik vind de positieve insteek van veel programma’s erg inspirerend. In de praktijk kom ik echter ook veel stress tegen. Werkstress, privéstress en combinatiestress. De uitdaging is om dat om te buigen in bewuste work life balance keuzes. Hier zijn veel mogelijkheden voor.
Gisteren organiseerde de Nive (Nederlandse Vereniging voor Managers – www.nive.org) een work life balance bijeenkomst waar Ernst & Young het bovengenoemde wwwfit4thejob.nl programma uiteen zette en waar Pieter de Vries inzoomde op talent. Minder stress door het benoemen en inzetten van je echte talent. Hij schreef het boek Code 959 – bereik succes en geluk en deel het met anderen.
Ik benader geluk en succes weer anders en los stress weer op een andere manier op. Door achtergrond informatie erover, een kwinkslag waar toepasselijk, erkenning voor het geval het even tegen zit en het onderzoeken van je keuzemogelijkheden op work life balance gebied met De Balanstool Priorities.nu. Taken afstoten, verdelen, berekenen.
Ik geloof nog steeds dat het bereiken van work life balance mogelijk is. Soms moet er dan eerst wat afvallen en dat is niet altijd de boodschap waar we op zitten te wachten in een beter, sneller, meer cultuur.
Voor mijzelf heb ik ook een work life balance keuze gemaakt. Ik laat mijzelf zien als vrouw, als ondernemer, als iemand waar het onderwerp diversity om gaat. Ik geloof namelijk dat ik door dat te doen echt een bijdrage aan de discussie kan leveren. Je kunt namelijk niet praten over work life balance of integration als je alleen maar het succes in je werk bespreekt. Dat is de helft van de helft van waar het echt om draait.
Sandra Kruijt
De bolknakgrap
Ik hoorde van een zeer goede vriend van een geweldig tvformat dat ergens op de buis gaat komen.
Huisvrouwenpret. Zet een huisvrouw die een tijd niet heeft gewerkt weer achter haar oude bureau en zie wat er gebeurt. Ik val dan even stil. Maar mijn hoofd draait overuren.
Het zijn de vrouwen weer. Die zich collectief te schande gaan maken en waar we heel hartelijk om gaan lachen met zijn allen.
Deel 2 van de gedachte gaat als volgt: Waarom doen we dat eigenlijk niet met mannen?
Deel 3 gaat zoiets van: ik las een interview met een topman die aangaf dat zijn kinderen hem helemaal niet nodig hadden. Iets van ‘die jeugd van tegenwoordig’ zit helemaal niet op advies van hun ouders te wachten. Nou, daar ben ik het niet meer eens. Maar mijn vader werkte voor mijn gevoel zowat drie jaar achter elkaar in het buitenland; ik had de goede man gewoon niet meer helder op mijn netvlies. Op het moment dat hij in ‘mijn’ huis, waar ik al die tijd wel gewoond had en hij niet, mij ineens commando ditofdat gaf, keek ik toch wel lichtelijk verstoord op. Huh? Ben jij hier de baas, of zo? Tja.
Deel 3b van de gedachte was zoiets van: waarom zetten we die topman eigenlijk niet in een geweldig tvprogramma in de hereniging met zijn kinderen. Hij heeft er jaren geen aandacht aan besteed. Dus we zetten hem weer achter de pannen en potten en potten met thee en een koekje en kijken collectief hoe dat zich ontwikkelt. Kun je lachen of huilen, maar het belooft een boeiende avond te worden.
Deel 4 ging weer anders. Ik zag voor mij hoe die mannen met bolknakken in grote leren fauteuils en een glas ditofdat met zijn allen een brainsteurm hadden gehad over een nieuw tvformat. Nou, toen dachten ze ineens aan moeder-de-vrouw die achter het aanrecht stond terwijl zij natuurlijk met hun haesjeclaesglaesje onder elkaar deze geweldige bolknakgrap bedachten.
En toen ging mijn hoofd weer de andere kant op.
Gedachte 5: ik schreef daar ooit een lollig stukje over. Doe mij ook zo’n old boy. En dan leer ik hem links en rechts ook wat. En dan laten we op tv zien hoe ik het voordoe en zij het nadoen.
Dan bel ik al mijn vriendinnen en dan bescheuren wij ons die hele avond. Met ons glaesje en een bolknak in grote leren fauteuils. Kun je lachen!
Sandra Kruijt
Mannen: ik heb iets met ze goed te maken
Ik heb mijn vorige post ‘De knoet erover’ (zie hieronder) laten bezinken en bij nalezing kwam ik tot het besef dat ik iets goed te maken had. Niet met mijn eigen man, want met hem is het goed. Maar met mannen in het algemeen en vooral mannen die mijn eerdere posts (zoals ‘de koning onder de koninginnen’, ‘de moderne man’ en ‘serenade’ ) niet hebben gelezen. Mannen, die niet weten hoezeer ik mannen in zijn algemeenheid waardeer en mijn man in het bijzonder.
De knoet erover leert de vrouw wat zij verkeerd doet. Veel ruzies (en volgens mij ook echtscheidingen) komen voort uit het feit dat de vrouw de ‘knoet erover fout’ maakt. Zij lost de ‘late vergadering van de man vs wie zorgt er nu voor kinderen’ op. De man realiseert zich dat niet – omdat het niet eerder verteld is – en tegen de tijd dat het echtpaar over het ‘knoet-erover-probleem’ gaat praten, zijn de gemoederen zo hoog opgelopen dat knoeten, knuppels en karwatsen niet meer voldoende zijn.
Als u mijn temperament hebt, ziet u de woordenstroom al voor u. Als bij een wonder rollen die moeiteloos uit mijn mond. Helaas. Mea culpa. Gelukkig bent u niet met mij getrouwd, moet u maar denken. En gelukkig -want dat is het belangrijkste- hebben wij dat varkentje gewassen. Wij hebben het van niemand geleerd, want niemand heeft het ooit tegen ons gezegd. Ik had het wel graag eerder willen horen. De moderne versie van het boekje uit ‘Put a ribbon in your hair’ is niet eens zo’n gek idee.
De knoet erover leert de man wat hij verkeerd doet, wat hij anders moet doen. De knoet leert je wat je samen verkeerd doet en waar je dus afspraken over moet maken. Dit, als de gemoederen niet verhit zijn, als je beloofd hebt de ander te laten uitspreken en je niet je ‘wat zit jij nu weer te zeuren’ – gezicht op zet.
De knoet erover leert je dat een simpel ‘dankjewel voor wat je voor me hebt gedaan’ genoeg is om alle irritatie als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. (De knoet erover laat onverlet dat een knoepert van een gouden ring welkom is 
Wat de knoet nog niet heeft geleerd, wat ik er wel bij had moeten zeggen en wat de reden is dat ik het nu goed wil maken, is dat mannen – het zit ze ingebakken – heel graag de ander gelukkig willen maken. Als je hem de gelegenheid geeft (he collega, ik heb je gered gisteren, wat ga jij nu voor mij doen?) maak je iedereen blij. Jij hem, hij jou, jullie … nou ga er maar aan staan. Een wereld van blije mensen.
Sandra Kruijt
Oh ja, als u anderen de knoet hebt laten lezen, wilt u ze deze post dan ook nog laten lezen? Is alles weer goed. Knoetgoed. Al goed.
De knoet erover
Ik ben lang genoeg aan het freewheelen geweest. Gewoon doen waar ik zin in had met schrijven. Voordeel van eigen baas zijn, niemand die tegen je zegt dat je dit of dat moet doen. En bovendien was ik in de contramine. Na het keurige meisjes syndroom heb ik de moeder-vrouw-noestewerker-puberteit gehad en heb ik vooral alles niet gedaan wat ik geacht werd wel te doen. Is mij goed bevallen die puberteit. Had ik veel eerder moeten doen, de peuterpuberteit of gewone puberteit. Maar als keurig meisje had ik die zomaar overgeslagen.
Nu gaat de knoet er weer over. Teveel losse eindjes die ik af moet gaan maken. Zoals mijn eerdere post ‘Even aan mijn mhoeder vragen …. lalala’. U weet wel dat u ineens met kinderen toestemming aan uw partner moet vragen. Getver.
Nou is er wel een aardige discussie aan de gang. Over dat vrouwen meer moeten gaan werken. Joepie. Werk.
Bij die discussie hoort natuurlijk dat mannen minder moeten gaan werken. Want tja, het werk in en om het huis, bij en voor de kinderen, in en om een goed gezinsleven is er natuurlijk ook nog. En ja, we kunnen tante Mien wel vragen, maar die gaat tegenwoordig liever knotshockey spelen en een gezellige cruise met haar vrienden maken. Gelijk heeft ze, want die heeft in haar leven al genoeg gewerkt.
Dus, daar zijn we weer. Of de vrouw doet dat werk in en om het huis, om en nabij en voor de kinderen etc. Of de man doet het. Meer mogelijkheden zijn er eigenlijk niet. Ok, de au-pair kan het ook, de oppas kan het, de crèche ook, de oppasmoeder, maar iemand moet die mensen ook weer instrueren. En ja, dan zijn we toch weer terug bij de man of bij de vrouw.
De knoet erover. Al die vrouwen. Want ja, ze zijn soms hardleers, maar ze kunnen het best wel leren. Kijk, vrouwen zorgen graag en strijken graag overhemden. Dus eigenlijk moeten ze dat dus afleren. Streng moet je voor ze zijn.
De man die je opbelt om te zeggen: ‘tja, er is een vergadering waardoor ik niet thuis kan zijn’. Wiens probleem zijn de kinderen nu eigenlijk? Van hem natuurlijk. De knoet over die vrouw, die het weer haar probleem maakt.
“Ok, vervelend voor je. Ik ga zo weg en ik zie je vanavond wel weer. Ok, schat, see you & love you!”
Die man fluistert nog even in de telefoon: ‘en wat doe je met de kinderen?’ Maar jij hebt natuurlijk gewoon opgehangen. De knoet erover met de vrouw die dat niet doet.
Of, als hij niet zo snel is van begrip, zit hij even later in die vergadering en vraagt zich ineens af: ‘hè, hoe zit dat eigenlijk met de kinderen? Als ik hier zit en zij daar, huh, de kinderen?’ De knoet erover met de vrouw die dat probleem voor hem heeft opgelost.
Kijk, geen knoet over de vrouw die goed voor haar kinderen zorgt. Dat zit erin gebakken. Je hebt ze verdorie negen maanden in je buik gehad en alle kaasjes, wijntjes en rodevleesjes ervoor moeten laten staan. Wat er in negen maanden inbakt, heeft even de tijd nodig om er ook weer uit te bakken.
Maar de knoet erover over de vrouw die niet de volgende dag fijntjes tegen haar man zegt: ‘hè, collega, ik heb je gered gisteren. Wat ga jij nu voor mij doen?’
De knoet erover!
Sandra Kruijt
Overheidsbeleid? Over blijheid!
Een nieuw rapport: de arbeidsparticipatie vrouwen moet omhoog. Ze zetten in op gezinsbeleid. Kindvriendelijk gezinsbeleid. Ze hebben ingezet op vaders die in deeltijd werken en vaders voor wie dat lastig is. Ze hebben ingezet op een cursus voor ouders ‘conflicthantering’, ter preventie van echtscheiding omdat kinderen daarvan zoveel schade ondervinden. Ze hebben ingezet op Centra voor jeugd en gezin waar ouders met opvoedingsvragen terecht kunnen. In iedere gemeente is er een.
Ze hebben ingezet … en de rest heb ik nog niet gelezen, vind ik wel dat ik moet lezen, maar heb ik helemaal nog geen zin in. Taskforce Deeltijd+, hulde, ik ben gek op Pia Dijkstra, altijd al geweest en ik weet daarom zeker dat zij en haar Taskforce heel goed werk hebben gedaan. En toch krijg ik er een kriebelig gevoel bij.
Het is overheidsbeleid waar wij aan ten prooi gaan vallen. De overheid heeft handjes nodig om het personeelstekort dat over een tijdje verwacht wordt op te lossen.
Ik kan er geen grappig stukje voor bedenken, wil niet onderuit halen waar mensen hard aan gewerkt hebben. Ik wil aanvullen en goede initiatieven versterken. Maar het moet ook gezegd: doe gewoon wat je hart je ingeeft. Balans werk en privé en levensgeluk: daar draait het om. Heb je meer tijd nodig voor het ene om gelukkiger te zijn: doe het. Laat iedereen maar praten en anders denken: doe wat je zelf nodig hebt.
Krijg je het thuis niet op de rit, zit je bijna als een overspannen kasplantje op de bank, met hartritmestoornissen of met grote wallen onder je ogen van de slapeloze nachten: doe gewoon wat je wil doen, wat je nodig hebt, wat jouw omgeving nodig heeft en waar jijzelf gelukkig van wordt. Heb je geld nodig voor je hypotheek: werken maar. Heb je tijd nodig om met je kinderen door te brengen: doe het maar. Heb je tijd nodig om je huwelijk te redden: werk vooral een stapje minder, neem de tijd om af te stemmen en om samen door een deur te kunnen.
Ga niet eerst harder werken om vervolgens een door de overheid gesubsidieerde workshop echtscheidingspreventie te doen. ‘Work in tune with life’: dat is namelijk een andere overheidscampagne, vanuit EU-verband.
Bespreek met je partner ieder jaar, net als bij de jaarlijkse functioneringsgesprekken in je werk, ‘hoe gaat het en hoe gaan we het aanpakken het komende jaar’. Wat hebben we nodig, wat hebben onze kinderen nodig? Laat vooral niet het Centrum voor jeugd en gezin je daarover adviseren. Je weet het zelf.
En last but not least: laat je vooral niet onzeker maken. Je weet zelf wel wat je nodig hebt. Geen enkele overheidscampagne kan jou vertellen wat je zelf in je hart al weet.
Wilt u nu nog op rijtje wat ik vind?
- work in tune with life
- soms zijn er life events waardoor je helaas niet kunt werken of minder moet werken
- werken en kinderen: bereken de realiteit. Wees realistisch, weet waar je het over hebt, bereken de grote en de kleine taken en bereken hoeveel tijd er over blijft om te werken of hoeveel tijd je tekort komt waardoor je niet kunt werken. Dat heb je nodig. Hoeveel uren werk kosten jouw kinderen? Bereken het gewoon. Die uren kun je niet aan je werk besteden. Houden van je kinderen kost geen tijd, maar zorgen voor wel.
- hak de uitkomst van die berekening in tweeën: ieder van de ouders doet de helft en zorgt zelf dat zijn/haar werkgever daarmee instemt. Als dat niet de verdeling in jouw relatie is, laat je in baar goud betalen voor de uren dat jij het thuis regelt.
- hou rekening met (verschillen tussen) mannen en vrouwen, hun werkhouding en hun werkwijze, maar laat het nooit een excuus zijn voor verandering.
- word je kattig, kribbig, agressief, afwezig of lijkt je huis op een dumpplaats van je werkstress: hou op met dat vele werken.
- bespreek ieder jaar met je partner hoe je het de komende tijd gaat aanpakken. Niemand die zegt dat je vanaf dit moment altijd zoveel uur moet werken. Op je werk bespreek je ook ieder jaar en stel je bij: wat zijn je ambities, wat wil je bereiken, wat heb je nodig? Jij, je partner en jullie kinderen. Hou je afspraken flexibel, stel ze bij, ieder jaar weer. Ze zijn niet ‘cast in stone’.
- Laat je zien als vrouw. Wie ben je, waar sta je voor, wat denk je. Geniet van de mannen om je heen en hun kwaliteiten. Lach om de verschillen en leer ervan.
- Doe zeker niet wat anderen vinden dat jij moet gaan doen. Doe wat je zelf vindt dat je moet doen.
- Wees je als stel ervan bewust dat er veel onderzoeksgeld gemoeid is met onderzoeken naar burn-out, depressiepreventie, vermoeide veertigers en vijftigers, stress en hartklachten etc. Weet dat dit mogelijke gevolgen van hard werken zijn. Weet dat een gezin (en werk) heel hard werken is. Weet dat de gevolgen van onbalans in werk en privé zaken zijn als ziekteverzuim, grijs verzuim, psychisch verzuim, burn-out, overbelaste collega’s, ontevreden klanten, ruzie thuis, echtscheiding, verwaarloosde kinderen, emotioneel verwaarloosde kinderen, ongezonde levensstijl en vereenzaming. En stuur daarop.
- Werk eens wat minder met zijn allen. De boodschap dat we met zijn allen meer moeten werken, is niet het hele verhaal. Het hele verhaal is jouw geluk, jouw gezondheid, dat van de mensen van wie je houdt en voor wie je verantwoordelijk bent. It’s your life.
Misschien schrijf ik deze week over het ‘Keurige meisjes syndroom’. Dat de meisjes altijd doen wat ze opgedragen wordt en dat vrouwen als ze ouder worden dat nog steeds doen. Misschien schrijf ik over de ‘Pappadagstappers’. Die vrolijke vaders die achter de kinderwagen aanhippen op hun vrolijke pappadagstappers. En als ik er geen zin in heb, doe ik het niet. Dan laat ik de zon op mijn bol schijnen deze week.
Oh ja. Wij zijn ondernemer (sinds 1999) en ondernemer/ZZP’er (sinds 2001), hebben twee kinderen (11 en 9), werken soms meer soms minder, afhankelijk van life events en het zakelijke succes wat daar wel of niet bij kan, hebben fotografie, koken en schrijven als hobby, hebben alle mogelijke verdelingen van arbeid en zorg gedaan, blijven dat ieder jaar bijstellen en weer anders doen en besteden veel tijd en zorg aan ons gezin.
Sandra Kruijt
http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2010/08/27/arbeidsparticipatie-vrouwen-omhoog.html
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/gezin-werk-en-opvoeden
Het interview en de afhaalchinees
Een tijd geleden las ik een leuk interview met Jan Mulder. Hij vertelde dat een goede opmerking maken aan tafel in een televisieprogramma voelt als het maken van een mooi doelpunt. En die opmerking triggerde mij. Eindelijk snapte ik waarom die mannen aan tafel altijd zo doen zoals ze doen. Dat had ik niet eerder gesnapt.
Ook hoorde ik Witteman een keer iets zeggen van: “Ja, ik ben de hele avond stil geweest en heb nog niet eens één goede vraag kunnen stellen”. En toen kwam er toch een poeier van een vraag. Een andere keer zeiden hij en Pauw aan het einde van een programma tegen een vrouw, goed hoorbaar voor de licht-camera-actie: “Zie je nou, zo moeilijk was het toch niet?” Dus dan weet de hele zaal dat zij zich hebben zitten inhouden, dat ze niet gewoon slappe hap waren die avond, maar dat ze deden zoals ze deden om het vrouwtje te helpen.
Tja, je kunt als vrouw wel bij die tafel aanschuiven, maar linksom of rechtsom, gehakt wordt er dus toch van je gemaakt. Niet dat die mannen dat willen, hoor, daar zijn ze allemaal veel te aardig voor. Maar als ze dat doelpunt niet kunnen maken, dan hebben zij gewoon geen goede avond. Jij blij, zij niet blij.
Nou weet ik natuurlijk weer niet of dat nou een mannen vs. vrouwending is of een extravert vs. introvert ding of gewoon een oefening baart kunst ding. In ieder geval weet ik dat ik, als redelijk introverte vrouw, er niet aan moet denken om aan zo’n tafel te gaan zitten. Benniegek.
Ik zou namelijk gewoon uit het doel opzij stappen. Als je een doelpunt wil maken, prima, dan stap ik gewoon toch even opzij. Maar daar zou die man ook weer niet blij mee zijn. Je wilt natuurlijk wel op je schouders geslagen worden, qua felicitaties met je fantastische doelpunt. En dat kan natuurlijk niet als Miep de Keep uit het doel is weggelopen. Dus Miep de Keep zou daar natuurlijk wel als een gek d’r best moeten doen om te redden wat toch niet te redden valt. Het die ander een beetje moeilijk maken. Bij het vooruitzicht word ik al erg onblij. Zij blij, ik weer niet blij.
Die mensen zijn bovendien allemaal zo goed in hun vak. Wat zal je je dan ook illusies maken dat je er aan zo’n tafel iets van zou bakken.
Maar goed, we hoeven toch niet allemaal topscoorder te zijn en man? Dus, ik heb een oplossing bedacht. De meer vrouwelijke vorm van een dergelijk programma. Zeer geschikt voor de vrouwen die meer van het type afhaalchinees zijn.
Als mannelijk Pauw of Witteman of Van Nieuwkerk kriebel je je vraag op een briefje, gooit dat briefje door het luik naar andere kant, roep daar nog wat ‘ah ie o hong tjeng tjoy’ bij en smijt het luik gewoon weer dicht. Na verloop van tijd, gaat dat luik weer open. Dan heeft de vrouw aan de andere kant (zeg maar: de kok) genoeg tijd gehad om te hakken, prakken en bakken naar aanleiding van dat briefje. En daar wordt keurig dat antwoord door het luik geschoven. Netjes ingepakt in een papiertje.
Sandra Kruijt
