de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor mannen en opvoeding van kinderen
De knoet erover
Ik ben lang genoeg aan het freewheelen geweest. Gewoon doen waar ik zin in had met schrijven. Voordeel van eigen baas zijn, niemand die tegen je zegt dat je dit of dat moet doen. En bovendien was ik in de contramine. Na het keurige meisjes syndroom heb ik de moeder-vrouw-noestewerker-puberteit gehad en heb ik vooral alles niet gedaan wat ik geacht werd wel te doen. Is mij goed bevallen die puberteit. Had ik veel eerder moeten doen, de peuterpuberteit of gewone puberteit. Maar als keurig meisje had ik die zomaar overgeslagen.
Nu gaat de knoet er weer over. Teveel losse eindjes die ik af moet gaan maken. Zoals mijn eerdere post ‘Even aan mijn mhoeder vragen …. lalala’. U weet wel dat u ineens met kinderen toestemming aan uw partner moet vragen. Getver.
Nou is er wel een aardige discussie aan de gang. Over dat vrouwen meer moeten gaan werken. Joepie. Werk.
Bij die discussie hoort natuurlijk dat mannen minder moeten gaan werken. Want tja, het werk in en om het huis, bij en voor de kinderen, in en om een goed gezinsleven is er natuurlijk ook nog. En ja, we kunnen tante Mien wel vragen, maar die gaat tegenwoordig liever knotshockey spelen en een gezellige cruise met haar vrienden maken. Gelijk heeft ze, want die heeft in haar leven al genoeg gewerkt.
Dus, daar zijn we weer. Of de vrouw doet dat werk in en om het huis, om en nabij en voor de kinderen etc. Of de man doet het. Meer mogelijkheden zijn er eigenlijk niet. Ok, de au-pair kan het ook, de oppas kan het, de crèche ook, de oppasmoeder, maar iemand moet die mensen ook weer instrueren. En ja, dan zijn we toch weer terug bij de man of bij de vrouw.
De knoet erover. Al die vrouwen. Want ja, ze zijn soms hardleers, maar ze kunnen het best wel leren. Kijk, vrouwen zorgen graag en strijken graag overhemden. Dus eigenlijk moeten ze dat dus afleren. Streng moet je voor ze zijn.
De man die je opbelt om te zeggen: ‘tja, er is een vergadering waardoor ik niet thuis kan zijn’. Wiens probleem zijn de kinderen nu eigenlijk? Van hem natuurlijk. De knoet over die vrouw, die het weer haar probleem maakt.
“Ok, vervelend voor je. Ik ga zo weg en ik zie je vanavond wel weer. Ok, schat, see you & love you!”
Die man fluistert nog even in de telefoon: ‘en wat doe je met de kinderen?’ Maar jij hebt natuurlijk gewoon opgehangen. De knoet erover met de vrouw die dat niet doet.
Of, als hij niet zo snel is van begrip, zit hij even later in die vergadering en vraagt zich ineens af: ‘hè, hoe zit dat eigenlijk met de kinderen? Als ik hier zit en zij daar, huh, de kinderen?’ De knoet erover met de vrouw die dat probleem voor hem heeft opgelost.
Kijk, geen knoet over de vrouw die goed voor haar kinderen zorgt. Dat zit erin gebakken. Je hebt ze verdorie negen maanden in je buik gehad en alle kaasjes, wijntjes en rodevleesjes ervoor moeten laten staan. Wat er in negen maanden inbakt, heeft even de tijd nodig om er ook weer uit te bakken.
Maar de knoet erover over de vrouw die niet de volgende dag fijntjes tegen haar man zegt: ‘hè, collega, ik heb je gered gisteren. Wat ga jij nu voor mij doen?’
De knoet erover!
Sandra Kruijt
Serenade
Vandaag is het vaderdag. Daar hoort een serenade bij. Onder zijn raam gitaar spelen, zwoele zomeravond en zingen maar. Gehurkt, op één knie zit je, op de andere knie hou je de gitaar en met je roodgelakte nageltjes, snaren maar. Roos in je mond, tussen je tanden door zing je dat meest bevallige liedje. Een heuse serenade. Geen te strak rokje aan, want dan wordt die pose uiterst moeilijk en zing je niet meer lekker uit volle borst(en). En dat moet bij een serenade. De hele straat moet je kunnen horen en kunnen horen dat daar een geweldige man bezongen wordt. Ik zing een liedje voor mijn hartje en dat soort teksten. Je verzint ze maar, alles is goed op vaderdag want vaders zijn gauw tevreden.
Waar zou ik nou een liedje over zingen? Tja, het is natuurlijk geen partnerdag, want dan zou het een heel ander liedje worden. Nee, het gaat over vaderdag. Mijn man als vader. Het leukste aan hem als vader?
Dat hij zich laat kennen. Mijn kinderen kennen hem van haver tot gort. Ze weten precies wie hij is en dat vind ik leuk. Voor hun band, maar vooral ook voor de kinderen.
Leuk II is dat hij ze leert om vragen te stellen en te beantwoorden. Ze leren van hem de wereld kennen en begrijpen door het stellen van vragen. Bij ons thuis regent het van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat vragen en antwoorden. U verzint het, zij weten het. En ik sinds kort dus ook 
Sandra Kruijt
Stront aan de knikker
Als je naar de wc gaat en je maakt het laatste velletje toiletpapier op, dan heb jij daar geen enkele last van. Degene die na jou komt des te meer.
Als je namelijk net die velletjes toiletpapier hard nodig hebt, heb je als het ware stront aan de knikker met of door degene die voor jou het laatste toiletpapier heeft gebruikt. Die heeft jou iets afgenomen, niet gegeven, onthouden, onmogelijk gemaakt of noem het maar op. Hij/zij heeft iets nagelaten waar jij last van hebt.
Stel, je hebt als stel een kat. Het is de beurt van je wederhelft m/v, om de kattenbak schoon te maken. Om de beurt, that’s the deal.
Aan het einde van de werkdag kom je thuis, terwijl je m/v op het punt staat weg te gaan en jou bij het weggaan nog even toeroept: ‘Ik heb de kattenbak vandaag niet verschoond’.
Wat daar gebeurt, is dat die m/v eigenlijk beslag legt op jouw tijd. Hij/zij heeft iets niet gedaan, iets anders wel gedaan en hij/zij heeft jou iets afgenomen of onmogelijk gemaakt. Namelijk dat kwartier dat jij op de bank had kunnen zitten en nu die kattenbak moet schoonmaken.
Je kunt het ook niet doen, maar als die kattenbak te lang niet is verschoond heeft je kat dadelijk stront aan de knikker en loopt met een vieze vacht het hele huis door. Even afhankelijk van de urgentie van het geheel ga je op de bank zitten of ga je de bak schoonmaken.
Bij beide voorbeelden is het wel duidelijk dat degene die iets nalaat er eigenlijk zelf geen last van heeft. De ander daarentegen, wel.
Dit is mijn inleiding op de ‘neuzeltaken’. Neuzeltaken zijn zo onbeduidend onbelangrijk dat je er echt niets mee hebt en al helemaal niet bij stil wilt staan. Maar helaas ze zijn er. Met kinderen erbij nemen deze taken en hun aantal exponentieel toe. Het kan wel eens zo zijn dat je, door het verwaarlozen van deze neuzeltaken, stront aan de knikker krijgt. Dan duurt het dus weer even voor u weer fijn met die knikker kan spelen.
Sandra Kruijt
Lijzig Vlietje
U hebt al kunnen lezen van Vlijtig Liesje. Velen van u, want het is een stukje dat vaak gelezen wordt. Bent u met Vlijtig Liesje getrouwd dan zit u goed. Lekker op de bank met uw grote voeten omhoog. Vlijtige Lies doet de rest.
Nu kan het ook zo zijn dat u dacht met Vlijtig Liesje te trouwen, maar hebt u eigenlijk een kat in de zak gekocht. U blijkt met Lijzig Vlietje getrouwd te zijn. Ook die heeft weer haar geheel eigen kwaliteiten, maar net die ene kwaliteit waar Vlijtige Lies in uitblinkt – dat alles in orde komt - ontbreekt bij Lijzig Vlietje.
Dan komt u na een dag hard werken buitenshuis thuis en begint uw volgende werkdag. De kinderen wassen, eten, poetsen, snoeien, harken, opruimen. Het kan ook zijn dat het zo’n rommeltje is als u thuis komt en iedereen zodanig overstuur is, dat u adequaat moet beslissen wie hier als eerste getroost wordt, een speen of een fles in zijn mond krijgt. Lijzig Vlietje bijvoorbeeld.
Dan snel verder. De vaat opruimen, weggooien, verschonen, nieuwe kopen, de post afhandelen, oude vervangen. De lamp, de tuin, het gras, het dak, de papieren, het geld en dan bent u nog niet klaar. Om half twaalf gaat eindelijk de computer uit of aan of bij of mee. U weet het allemaal niet meer. Zo druk hebt u het, met Lijzig Vlietje als vlijtige toeschouwer.
En dan heb je nog een derde soort man. Die is niet getrouwd met Vlijtig Liesje of met Lijzig Vlietje. Deze man heeft gewoon geen idee! Geen ideeeee met wie hij getrouwd is. Want hij is er namelijk nooit. Dan kunnen we ook niet van hem verwachten dat hij het wel weet. Be fair. Niet toch? Wel dan!
Gelukkig heeft het leven ons veel rijker bedeeld en gelukkig zijn er veel meer dan deze drie soorten mannen en vrouwen.
Sandra Kruijt
De koning onder de koninginnen
Nou heb ik toch wel wat stevige stukjes geplaatst over mannen en vrouwen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben gek op de man. Ik vind ze prachtig. Prachtig gemaakt. Prachtig gebouwd. Prachtig materiaal, ruwe pit, blanke bolster of omgekeerd. Prachtig grappig. Veel grappiger dan ik ooit kan zijn. Prachtig, snedig, snel, adrem, zo vind ik mannen, in ieder geval mijn man. Daarom vandaag mijn ode aan de man.
Voor de mannen die ik blijvend afgeschrikt heb, met mijn rare praatjes: toedeloe. Voor de anderen mannen: fijn dat jullie er nog zijn. Voor de vrouwen: no worries. Ik ben gek op mannen, maar het meest op mijn eigen man. Daarom vandaag de kleine doch, oh zo, belangrijke overpeinzing: de man is de koning onder de koninginnen.
Van de man leerde ik dat er zonder humor geen bal aan is. Van de man leerde ik dat verbeten vrouwen best lelijk zijn om naar te kijken. Van de man leerde ik relativeren als ik dat vermogen even kwijt was. Ik vind zelf overigens dat ik steeds beter leer relativeren. Dus ik ben dankbaar voor die les.
Van de man leerde ik dat zij, net als wij, hun stinkende best doen om het ons en de mensen waar zij zich verantwoordelijk voor voelen gelukkig te maken. Van de man leerde ik dat zij niets liever willen dan de mensen om hen heen gelukkig zien. Van de man leerde ik dat je je soms van niemand iets aan moet trekken. Van de man leerde ik dat je jezelf voorop gelukkig moet maken.
De man is voor mij de koning onder de koninginnen. Daarom drink ik op Koninginnedag op de man! Ik hoop dat ik er niet van ga lallen. Cheers! Proost! Sante! Slaun che (slainte)!
Sandra Kruijt
De moderne man
Ik ben even nog niet klaar met de moderne man. Net als sommige beeldhouwers maanden werken aan de (spier)bundels, billen, ballen en bollen van een man, zo zit ik achter dat witte lege scherm te proberen de essentie van de moderne man te grijpen.
Uit mijn directe omgeving ken ik er nog wel eentje. Zo hebben we de overblijfcoördinator. Waar u op het werk een kantinejuffrouw heeft of had, zo hebben de kleuters, oudere kinderen en ouders op school de overblijfcoördinator. Die zorgt ervoor dat er bij iedere overblijf op school voldoende overblijfmoeders en vaders zijn om die lieve snoetjes van ons allemaal gezellig dat boterhammetje op te laten eten.
U mag raden: de overblijfcoördinator bij ons op school is dat: a. een vrouw, b. een man, c. geen idee?
Nou, het antwoord is dus: het is een moderne man, die naast zijn eigen bedrijf de overblijf coördineert. Hij roostert, plant en bakt er iedere keer weer een samenhangend rooster van.
Nou zijn wij – volgens mij – sowieso een moderne school, want alle kinderen blijven over (dus alle ouders die willen werken kunnen werken) en er zijn naast de overblijfmoeders ook overblijfvaders. Als u het stukje manpower hebt gelezen begrijpt u hoe belangrijk het voor de jongens op school is dat dat zo is. Een andere keer schets ik voor u het beeld van een overblijfvader.
Nu moet ik natuurlijk niet net doen of er evenveel vaders als moeders bij de overblijf betrokken zijn. De gemiddelde overblijfvader of vader-overblijfcoördinator voelt zich waarschijnlijk toch nog een eenling in het kippenhok. Net zoals de gemiddelde vrouw zich aan de boardtafel toch nog een eenling voelt in het pikkenhok.
Sandra Kruijt
Put a ribbon in your hair
Een geweldig stukje uit een Home Economics boekje uit de jaren ‘50-‘60 in Ierland. We lazen het onder luid gejoel en gelach, elkaar op de rug slaand van de pret. Het was een hoofdstuk uit een boekje wat meiden moesten leren op, wat mijn moeder ‘de spinazie academie’, zou noemen.
Mijn moeder sprak graag over ‘de spinazie academie’. Ze had er zelf op gezeten in Den Haag. Sjieke, slimme dametjes bij elkaar die nog wat praktijkonderwijs nodig hadden in koken, strijken en poetsen, want anders zouden ze er in hun getrouwde leventje niets van bakken.
Mijn moeder had vaak wat uitdagends als ze erover sprak. Ze vond het lachen om tegen mensen te zeggen dat ze op de huishoudschool, de ‘spinazie academie’ had gezeten. Mensen konden niet weten dat het na afronding van de HBS was geweest en dat ze na dat jaar wiskunde zou gaan doen. Ze schepte er genoegen in als mensen haar dan voor minder ‘vol’ zouden aanzien. Naar eigenlijk van deze slimme vrouw, maar wel komisch.
In Ierland las ik een stukje uit de lesstof van de Ierse equivalent. Geweldig! Een soort to-do list of checklist van wat je moest doen als je man moe uit zijn werk thuiskwam. Handig opgesteld, overzichtelijk, want de aftelmomenten stonden erbij.
Het bouwde op van een uur voordat hij thuiskwam tot het echt spannend werd.
40 minuten voor hij thuiskwam: hieraan denken
35 minuten voor hij thuiskwam: daaraan denken
30 minuten voor hij thuiskwam: zus doen
20 minuten voor hij thuiskwam: zo doen
En dan werd het menens, tijd voor een laatste check-check-dubbelcheck-ronde door het huis om rondslingerende troep op de ruimen.
‘Your husband’ kwam namelijk na een dag hard werken vermoeid thuis en moest zich, het moment dat hij over de drempel stapte, welkom en op zijn gemak voelen. Het huis moest gezellig en opgeruimd zijn, zodat hij kon ontspannen van een vermoeiende dag.
15 minuten voor hij thuiskwam: de kindersnoeten poetsen, want ook zij moesten er gezellig en opgeruimd uitzien
10 minuten voor hij thuiskwam: nou dat ben ik vergeten. In het dagelijks leven vergaat mij dat ook altijd zo.
Maar nu komt het. Het klapstuk voor die arme, vermoeide man die zo hard had gewerkt en zo moe thuiskwam, het absolute summum:
5 minuten voor hij thuiskwam:
“Put a ribbon in your hair” ofwel “Doe een strik in je haar”
??
!!
Kijk, ik kan dit stukje op verschillende wijzen eindigen:
1. als een huisvrouw uit die jaren
Het hele huis, de kinderen en jijzelf opgeruimd en gezellig.
2. als een Nederlandse vrouw van nu
Wij Nederlandse vrouwen van deze generatie zouden verbaasd vragen: “in welk haar?”
A dirty mind is a joy forever.
3.
Ik kan ook memoreren hoe ik wel eens thuisgekomen ben, moe van het buitenshuis werken de hele dag. Een geweldige janboel, ontploft huis, rondgillende kinderen en een man die achter zijn computer zit te werken. Het koken moest nog beginnen. En het ergste: geen strik in zijn haar 
Sandra Kruijt
