de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor balans werk en privé
Opmerkelijke vrouwen: deel 1
Iedereen heeft voorbeelden in zijn leven. Ik heb er ook een.
Mijn oma was allebei, opmerkelijk en een voorbeeld. Het was een gewone vrouw, die zich niet van de wijs liet brengen. Ze bracht haar vier zoons groot en zong daarbij. Ze was gaan werken bij een groot gezin toen ze 9 was. Daar deed ze als klein meisje de gezinswas van een gezin met 10+ kinderen. Dan sloeg ze eerst een gat in het ijs van het slootje waar ze die was in moest doen. In de winter natuurlijk. In de zomer was er -goes without saying- geen ijs om kapot te slaan. Dan zijn er alleen maar ijsbolletjes om aan te likken.
Ze vertelde me eens dat ze op een gegeven moment in haar leven zo moe was geweest van al het harde werken, dat ze, toen een doodskist voorbij haar raam werd gereden en zij net als de andere mensen uit het raam naar de stoet keek, zij had gedacht: ‘ lag ik daar maar in, in die doodskist. Dan zou het lekker rustig zijn’.
Het ging haar niet om het goede of foute aan een wellicht morbide gedachte, toen ze het vertelde. Ze bedoelde alleen maar aan te geven hoe moe ze op een bepaald moment in haar leven was geweest.
Op momenten, toen de kinderen nog heel jong waren en dat ik me zo moe voelde, speelde mijn oma en dat zinnetje van haar door mijn hoofd en voelde ik me gesterkt. Generaties hard werkende mensen, vermoeide generaties die later in hun leven lopen te fluiten en te genieten van de zee en zon op het bankje op Scheveningen zijn je voorgegaan.
Sandra Kruijt
Persbericht – Structurele aandacht voor mantelzorg bevordert balans werk-privé
Persbericht, 28 januari 2011
Mr. Sandra Kruijt en drs. Gabor Mooij hebben samen een e-paper geschreven over mantelzorg en personeelsbeleid. Hun belangrijkste conclusie is dat een werkgever structureel moet letten op signalen dat een werknemer moeite heeft met het combineren van arbeid en zorg.
Een op de acht medewerkers van bedrijven en organisaties is een mantelzorger. De werk-privébalans is een belangrijk knelpunt bij mantelzorg. Veel werkende mantelzorgers voelen zich overbelast. Vaak gaan mensen er van uit dat het zorgen voor een ziek familielid er gewoon bij hoort. Daarmee vergeten ze dat een te grote belasting door de combinatie werk en zorg dan ook normaal kan worden. De mantelzorger kan zich dan steeds vaker ziek melden op het werk. Dit verzuim is voor de werkgever onverklaarbaar als de mantelzorger op zijn werk niet over de zorgtaken praat.
Zorggesprek
Kruijt en Mooij concluderen dat het afstemmen van mantelzorg en werk soepeler verloopt als werkgever en werknemer tijdig een ‘zorggesprek’ voeren. Een werkgever voorkomt ziekteverzuim als direct leidinggevenden letten op signalen dat een medewerker moeite heeft met de combinatie van mantelzorg en werk. Door het goed laten aansluiten van werk en mantelzorg voldoet de werkgever aan zijn zorgplicht als goed werkgever. Verder benadrukken Kruijt en Mooij de rol en de eigen verantwoordelijkheid van de (hard werkende) medewerker-mantelzorger.
Links:
U kunt de e-paper gratis lezen en downloaden op www.priorities.nl/public/files/Mantelzorgpaper.pdf of uitgaven.mooij.info/mantelzorgpaper.pdf.
Noten voor de redactie:
Drs. Gabor Mooij is journalist en tekstschrijver sinds 2002. Zijn specialisaties zijn HRM, de sociale zekerheid, pensioenen en financiële producten. Hij heeft zes boeken op het gebied van werk en inkomen op zijn naam staan. Daarnaast schrijft Gabor veel voor vaktijdschriften en websites. Gabor is door Freelancematch.nl op 20 januari 2011 uitgeroepen tot een van de beste tien tekstschrijvers voor ondernemers in Nederland. Informatie over Gabor en zijn werk vindt u op http://www.mooij.info/. Wilt u contact met Gabor over het e-paper dan kunt u hem bereiken via 0172-243875 of via www.mooij.info/contact.html.
Mr. Sandra Kruijt begon haar loopbaan als advocaat en werd later (corporate) HRM-manager. Sinds 2001 werkt zij als zelfstandig HRM-consultant, professional organizer en work life balance specialist. Hiervoor ontwikkelde zij in een tweejarig project de internetapplicatie De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Zij geeft workshops over balans werk en privé, licenseert de Balanstool Priorities.nu en adviseert bedrijven en professionals met haar bedrijf Priorities – Professional Organizing . Voor meer informatie over de e-paper kunt u Sandra bereiken via 010-5216211 / 06-29377289 of via sandra.kruijt@priorities.nl.
Een koffer vol succes
Op een mooie avond begaf ik mij met mijn koffer naar een work life balance coaching van een getrouwd stel. Getrouwd, twee jonge kids, twee banen, één partner bij een gerenommeerd consultancy, één medewerker bij een groot ziekenhuis, één goed huwelijk, twee gelukkig mensen, twee prima kids, afwisselend rapportcijfer 5-6-7-8 voor factor stress (is dat nou goed of juist niet?) en zo kan ik cijfermatig nog eentijdje doorgaan.
Ik en mijn grote koffer die ik altijd meeneem en waar al mijn materialen inzitten, belden aan. Een soort huisartsenkoffer. Begrijpelijk dat mensen die mij nog niet kennen en voor hun deur zien staan zich afvragen: ‘wat komt die in hemelsnaam doen?’ Dit keer belde ik bovendien bij het verkeerde huis aan, dus verschillende mensen hebben mij en mijn koffer gezien en hetzelfde gedacht. ‘Wat gaat die nou toch doen om acht uur ’s avonds in haar mantelpakje met zo’n enorme koffer?’ Welnu, dat is een koffer vol met scalpels, hartslagmeters, snijmessen en andere instrumenten die we nodig hebben als we met werkdruk, de stress, de kinderdrukte, de werkprivé stress aan de slag gaan. Deze avond kwam er uit mijn koffer alleen maar een USB-stick met daarop een work life balance presentatie. De rest is er min of meer in blijven zitten. Maar goed, als ‘work life balance aan huis’-arts weet je nooit wat je nodig hebt. De tang, het mes, de meter, de orentoeter, de hamer. Dus neem je alles maar mee.
Het was allemaal niet nodig. Wij hebben snoeihard (maar wel stressvrij) gewerkt en we kregen er allemaal energie van. Een open en heel aardig stel, waar velen nog van kunnen leren. Als je zo open met elkaar omgaat en in zo’n vroeg stadium aangeeft dat je beide en voor elkaar goede work life balance van groot belang vindt, kun je niet anders dan goed bezig zijn en nog beter terecht gaan komen.
Al pratend en al vragenstellend zijn we de hele riedel van het dagelijks leven langsgelopen. De lange werkdagen als partner bij het grote consultancy kantoor, de lange dagen in de eerste drie-vier maanden van het nieuwe jaar, de lange dagen die er eigenlijk ook zijn na die eerste maanden, de lange dagen die er eigenlijk onophoudelijk zijn. De taken naast het werk, de zorg voor de kinderen, waardoor toch ook weer dingen op het werk minder tijd krijgen dan je eigenlijk zou willen.
De werkdagen als secretaresse, slim aangepakt (niet te ver, gezellig, parttime werken, crèche in het gebouw), werkuren tijdens kantoortijden, aangevuld met het snel, snel ophalen van de kinderen, snel, snel naar huis, snel, snel koken, snel, snel eten en eigenlijk het liefste dan snel, snel op de bank willen omvallen van vermoeidheid. Helaas, voordat dat kan moeten natuurlijk rustig, rustig de kinderen naar bed gebracht worden en met veel aandacht, liefde en zorg voorgelezen worden en moet je rustig, rustig met de kinderen gezellig de dag doorspreken. Lief, lief naar echt lieve manlief lachen als hij op dat moment de deur binnenwandelt is moeilijk, weet ik uit ervaring. Mijn man zei op een gegeven moment lang geleden ook tegen me: ‘je lacht nooit meer naar me als ik thuis kom’.
Eigenlijk zijn de ‘korte’ werkdagen als secretaresse gewoon lange werkdagen in een andere functie. Stel het je zo voor: je houdt na 8 uur werken op als secretaresse en gaat als buschauffeur een uurtje aan het werk om de patiënten op te halen, dan ga je de keuken in om voor ze te koken en vervolgens sta je in de kantine met een lach het eten te verkopen met een goed woordje hier en daar voor een lieve patiënt. Daarna doe je de nachtronde, je stelt alle mensen die moeten gaan slapen op hun gemak en deelt links en rechts wat extra aandacht uit.
Een kleine 12 uur up and running. Eigenlijk net zo lang als de hardwerkende partner bij het grote kantoor. Tijdens je werk val je onder de werktijdenregelingen. Na een bepaald aantal uren moeten mensen pauze nemen anders kunnen ze niet goed functioneren. En waar is onze wettelijk verplichte pauze, als hardwerkende ouders/partners? Iedereen doet er goed aan om dit als uitgangspunt te nemen om het ouderschap, vitaliteit, levensgeluk, huwelijksgeluk, geluk voor de kinderen op de lange termijn aan de kunnen en vol te kunnen houden.
Het manco in ons denken als werkende ouders sluipt erin als we onze taken als ouder niet als werk opvatten. En let wel: welke werkende ouder wil zijn ouderschap als werk opvatten. Het klinkt als heiligschennis, als vloeken in de kerk. Het ouderschap is heilig en we willen niets zeggen dat onze liefde voor onze kinderen tegen zou spreken. Daarom zeg ik het maar.
Naast de zonovergoten liefde voor je kinderen is het gewoon heel hard werken in de eerste jaren. Als je dat als uitgangspunt neemt kun je met de scalpel (bijvoorbeeld met De Balanstool Priorities.nu) gaan snijden in de drukke werkzaamheden. Wat kan eruit? Wat kan er tijdelijk uit? Wat moet er tijdelijk bij (ondersteuning, pauze)? Wat moet er bijkomen of afvallen om de enorme prestatie die ouders neerzetten blijvend mogelijk te maken. Dat is de vraag. En niet: hoe kan ik zo veranderen, dat ik ’s avonds niet gestrest ben? Of: Hoe kan ik nog meer, nog sneller doen, want mijn to-do lijstjes zijn zo lang? Of: Waarom kan ik ’s avonds niet ontspannen op de bank gaan zitten?
In die koffer van mij zit gewoon alles wat je nodig hebt om op de lange termijn je huwelijksgeluk, je levensgeluk, je succes in het werk en je succes in je leven mogelijk te maken. Nou. Ik ook weer blij. Want daar mag je best een hele grote koffer voor bij je hebben.
Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt
Balans in het hoofd
Het mooie van mannen is dat zij het van nature hebben: balans in het hoofd. Ze doen a. en daarna b. Als dat is gedaan gaan ze c. doen en dat is meestal: ontspannen.
Sporten of naar sporten kijken en bier of wijn drinken. Maakt niet uit hoe ze het doen, ontspannen, maar zij kunnen het als geen ander. Ik zeg overigens niets over hoe lang ze wat doen. Al is het de hele dag en nacht werken en vijf minuten bier drinken of omgekeerd, dat maakt mij niet uit. Ik vind gewoon dat mannen van nature veel hebben, maar waar ik vooral jaloers op kan zijn is hun balans in het hoofd. Niks niet balans tussen w en p. Niets van dat gedoe. Gewoon balans in je hoofd. De rest doet er niet toe.
Nou kan ik natuurlijk als vrouw allerlei redenen, achtergronden, onderzoeken, experts, metingen, tellingen, enquêtes, wetenschappelijk publicaties en nulmetingen uitvoeren om dit interessante fenomeen op een hoger niveau te tillen. Maar geen enkele man zou dit hogere niveau waarderen. Integendeel! Ik zou bijvoorbeeld kunnen onderzoeken of het te maken heeft met de jacht, met primitieve oerdriften? Onderzoeken of het waar is dat mannen maar aan een ding denken of dat mannen maar een ding tegelijk kunnen (weinig eigenlijk?!) en ga zo maar door. Maar feit is dat ik dan vele jaren verder ben, terwijl ik in al mijn vrouwelijke jaloezie gewoon maar een ding wil: een stukje daarvan. Balans in je hoofd.
De man lacht me natuurlijk nu al uit, heft zijn bier of wijnglas en zapt nog even verder. Want een ding, met wat ze wel of niet hebben: ze willen in ieder geval niet dat wij ons ermee gaan bemoeien. Zien het al voor zich. Ter meerdere glorie van de vrouw hun kostbare balans op de bank laten verstoren.
Nee, ze hebben veel voor de vrouw over, zo niet alles, maar eerlijk is eerlijk, als het moment is gekomen om te ontspannen moet niets tussen hen en hun doel in gaan staan.
Hoe anders zijn wij vrouwen. Niks niet balans. Ons hoofd is topzwaar. Daar zou menig ander van door zijn beentjes knakken. Ja, zelfs de grootste vrouwen die met beide benen stevig op de grond staan, kunnen bezwijken onder het gewicht van hun hoofd. Maar dat hoofd is dan gelukkig ook goud waard.
Alles past erin. Wat er moet gebeuren, nu, in de toekomst of op enig ander moment, voor het werk of voor privé, van jezelf of van ieder ander. You name it, we think about it. En sterker nog: hoe vermoeider we worden, over hoe meer we gaan denken. Straks bemoeien we ons nog met het werk van de buurman, want let wel, we bemoeien ons met veel dus waarom niet gewoon met alles?
Als de man op de bank gaat zitten om uit te rusten van al het harde werken en de vrouw hetzelfde gaat doen, op dezelfde bank, na hetzelfde harde werken, kan het zo zijn dat haar hoofd pas echt goed ‘aan’ gaat. Dat komt omdat van een potentieel rustmoment voor ons een bepaalde dreiging uit kan gaan.
Een man gaat op ‘aan’ als hij aan het jagen is of wordt aangevallen en op de bank gebeurt dat (als het goed is) meestal niet. De drukke, vermoeide vrouw gaat op ‘aan’ als er in potentie een rustmoment is.
Alert: wat zie ik over het hoofd? Dan scant de vrouw de dag, week, maand, het jaar. Zij draait de hele film nog eens af en loopt alles na. soms trekt ze nog even de to-do lijst te voorschijn, verzint er met het grootste gemak 100 dingen bij en zakt weer uitgeblust op de bank terug, want bovenaan het to-do lijstje staat namelijk: ontspannen. Maar meestal staat op nr. 2 iets van: mindfullness training of yoga, want ontspannen schiet natuurlijk voor geen meter op.
Soms is die vrouw nog steeds aan het scannen als ze naar bed gaat. Ze slaat de eerste slaap over, dan de tweede, want het hoofd is zijn werk nog aan het doen. En dan eindelijk rond 4-5 uur ’s morgens heeft ook zij haar balansmomentje bereikt en valt ze moe maar voldaan in een diepe slaap.
Tja, de man en zijn balans in zijn hoofd. Daar kan ik nou jaloers op zijn. Eerlijk is eerlijk, dat is ook niet altijd. Ook het hoofd van mannen werkt ’s nachts soms gewoon verder. In mijn beleving is dat alleen niet zo vaak als bij vrouwen. Misschien is dat omdat ik er meer vrouwen over gesproken heb of omdat ik eigenlijk nooit aan een andere man (dan mijn eigen man) vraag of hij lekker heeft geslapen. Of misschien is het wel net als met kinderen. Die zijn soms jaloers op elkaar, terwijl ze niet eens weten waar ze nou precies wel of niet jaloers op zijn. Maar tot de tegenberichten die mij altijd na het plaatsen van een blogpost weer bereiken, ben ik jaloers op de man.
Ik heb De Balanstool Priorities.nu–de berekening van de balans tussen werk en privé, maar zij hebben de balans in het hoofd. Daar kan iedereeen jaloers op zijn.
Sandra Kruijt
De week van Het Nieuwe Werken
Wist u het al? Dat is het deze week.
Ik ben ondertussen een week vakantie aan het vieren. U heeft ondertussen mooi tijd om deze website te lezen.
http://www.werken20.nl/archief/Nieuwe_Werken/2010/9/16/Week_van_Het_Nieuwe_Werken_(8_t/m_14_november)
Als die site uit is, kunt u wellicht vervolgen met het leeswerk op http://www.mentaalgezondaanhetwerk.nl.
Op deze site kunt u zeer goede brochures downloaden voor werkgever en werknemer om het doel ‘gezond aan het werk’ te bereiken. Ook kunt u op die site een test doen, waarna u een gratis boekje ontvangt. Werk in balans staat daar ook.
Nou, dan heeft u deze week aan uw Nieuwe Werken en uw nieuwe Balans gewerkt. Net als ik op vakantie met mijn jaarclub.
Sandra Kruijt
Work life vocabulaire
In vogelvlucht zet ik wat begrippen voor u op een rij. Allereerst dank voor de hartverwarmende reacties die ik kreeg n.a.v. mijn vorige post.
Work life balance is ‘uit’. Work life integration is ‘in’. Bij het Lof inspiratie event van vorige week kwam dit ter sprake. Het was een mooie bijeenkomst georganiseerd door Lof, Qidos bij ING in Amsterdam over het Nieuwe Werken. Het lied dat was gemaakt ‘Lof voor het nieuwe werken’ heeft de hele week nog in mijn hoofd gezeten. Pakkend en leuk lied, geweldige bijeenkomst met de Loflist 100 beste werkgevers voor Werkende Ouders 2010. Terug te vinden op de site van Lof.
Ik vind work life integration een mooie term, maar hou het voorlopig toch op work life balance. Dit soort termen hebben meestal een houdbaarheid van ongeveer twee jaar. Dus ik ben nu al benieuwd wat het over twee jaar gaat worden. Ik hou het bij De Sandra Blog – on work life balance en de Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Die naam kan ik niet veranderen in Integrationtool of zo. Bovendien sluit de term work life balance aan bij het internationale vakgebied en heb ik geleerd dat ook termen modegevoelig zijn. In of uit de mode verandert voor mij niets aan waar het echt om draait.
Work life balance / integration kun je zien als onderdeel van Het Nieuwe Werken, Duurzame inzetbaarheid, vitaliteit en diversity, working parents programme. Of zoals Ernst & Young (www.fit4thejob.nl) samen met Lifeguard (www.lifeguard.nl) heeft gedaan: onderdeel van ‘Everyday olympics’. Topmanager – topsporter – topprestaties. Het is maar net welk accent je binnen je bedrijf wilt aanbrengen, aan welke kapstok je work life balance of integration gaat ophangen. Focus is daarin belangrijk, anders verlies je jezelf in het wollige bos van termen waar niets echt handen en voeten krijgt.
Het kan ook zijn dat je work life balance of integration als een uitvloeisel behandelt. Als iemand meer sport, gaat zijn work life balance vooruit. Zo zeggen 68% van de mensen van Ernst & Young dat het fit4thejob programma betekende dat ze een betere work life balance kregen. Ik denk dat het komt omdat iemand zich gelukkiger voelt. Lezenswaardig in dat verband is het boek ‘Mentaal vermogen, investeren in geluk’ van Jan Auke Walburg – directeur van het Trimbos Instituut.
Naar mijn mening is work life balance een bewuste keuze en geen resultante. Het is niet zo dat als je Het nieuwe werken introduceert, erbij veel gaat sporten je work life balance daarmee geregeld is. Het gaat erom dat je uit alle factoren die jouw work life balance bepalen een bewuste keuze maakt.
Soms waaiert dat uit. Gaat het niet meer alleen om jouw keuzes, maar ook om de keuzes die de mensen om je heen maken. Als je zieke moeder bepaalt dat zij niet naar een verzorgingshuis wil, heb jij met jouw work life balance het nakijken. Tenzij jij weer een bewuste keuze daarin maakt om, desondanks, te kiezen voor balans en dat ook concreet vorm te geven. www.mantelzorgmakelaar.nl inschakelen bijvoorbeeld. Dan heb jij het probleem waar je mogelijk tegenaan loopt opgelost.
En, soms heb je je eigen balans gewoon niet in de hand. Dat zijn de life events die het leven het leven maken.
Ik vind de positieve insteek van veel programma’s erg inspirerend. In de praktijk kom ik echter ook veel stress tegen. Werkstress, privéstress en combinatiestress. De uitdaging is om dat om te buigen in bewuste work life balance keuzes. Hier zijn veel mogelijkheden voor.
Gisteren organiseerde de Nive (Nederlandse Vereniging voor Managers – www.nive.org) een work life balance bijeenkomst waar Ernst & Young het bovengenoemde wwwfit4thejob.nl programma uiteen zette en waar Pieter de Vries inzoomde op talent. Minder stress door het benoemen en inzetten van je echte talent. Hij schreef het boek Code 959 – bereik succes en geluk en deel het met anderen.
Ik benader geluk en succes weer anders en los stress weer op een andere manier op. Door achtergrond informatie erover, een kwinkslag waar toepasselijk, erkenning voor het geval het even tegen zit en het onderzoeken van je keuzemogelijkheden op work life balance gebied met De Balanstool Priorities.nu. Taken afstoten, verdelen, berekenen.
Ik geloof nog steeds dat het bereiken van work life balance mogelijk is. Soms moet er dan eerst wat afvallen en dat is niet altijd de boodschap waar we op zitten te wachten in een beter, sneller, meer cultuur.
Voor mijzelf heb ik ook een work life balance keuze gemaakt. Ik laat mijzelf zien als vrouw, als ondernemer, als iemand waar het onderwerp diversity om gaat. Ik geloof namelijk dat ik door dat te doen echt een bijdrage aan de discussie kan leveren. Je kunt namelijk niet praten over work life balance of integration als je alleen maar het succes in je werk bespreekt. Dat is de helft van de helft van waar het echt om draait.
Sandra Kruijt
A work life balance work week
Het begon maandag met een work life balance advies van een ondernemer/ZZP’ er (eigen bedrijf, 2 kids, man met ook een eigen bedrijf). Een van de eerste trouwe lezers van dit blog, dus daar was ik – naast het heel leuk was om te doen - extra blij mee. Het werd dinsdag, met een bezoek aan een uitgever/boekenrealisator over het Boek van Balans dat ik in 2010 schrijf. Daar denk ik nu over. In welke vorm dat boek er gaat komen, of het er gaat komen, want de laatste tijd heb ik een ander goed boek over dat onderwerp voorbij zien komen en gehoord dat weer andere in de maak zijn.
Diezelfde dinsdag het betere work life balance bureauwerk. Folders, workshops, aanvragen, van alles. Woensdag o.a. gewerkt aan een workshop van volgende week en het vormgeven van een work life balance presentatie voor bedrijven. Ik heb er verschillende klaar liggen (iets voor uw bedrijf? een informatieve, interactieve presentatie?) hoeft niet lang te zijn, is doorspekt van alle know how, kennisinstituten en (wetenschappelijke) onderzoeken op dit moment etc. Het laat uw mensen zien dat u een goede werkgever, leidinggevende, manager en van deze tijd bent. Daarnaast, daar verwed ik wat onder, zet het zelfs u nog aan het denken.
De presentatie waar ik deze woensdag tijd aan besteedde, is samen met een psycholoog. Belooft ook leuk te worden. Daarnaast de eerste uitvoering van plannen voor een weekend ‘work life balance & verdeling arbeid en zorg’ voor werkende stellen met kinderen. En, bijzonder gaat dat worden, plannen voor een nieuw real life story voor dit weblog. Real life & work life balance in een bijzonder vak. Meer zeg ik er nog niet over. Het verschijnt een dag (ik denk in november) op uw scherm. Tenminste, als u dit blog blijft lezen.
Morgen bij een ziekenhuis verder kennismaken en aan de voorbereidingen van een stand voor het Gezond Transport evenement die weekend. Begin volgende week een bijeenkomst bij een groot bedrijf en ‘s middags het bijwonen van een event georganiseerd door Qidos en Lof over het onderwerp.
Degene die mij op Twitter ook volgt, weet dat ik tussendoor een appeltaart bakte, dat onze zoon op tv te zien was afgelopen vrijdag bij Cool Factor, dat ik vind dat ZZP’ers vooral veel aandacht moeten hebben voor hun work life balance (net als iedereen). Voor diegenen die daar nog niet aan kan wennen om dat van mij te weten: dat is twitter, de scheiding tussen werk en prive is daar juist weg. Goeie zaak! Ik zei het in 2006 al in presentaties dat het nodig was om open te zijn over je werk en over je prive. Niet dat ik iets met Twitter te maken heb wat van invloed is geweest, hoor. Ik ben maar een simpele gebruiker, door een goede relatie erop gewezen en daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Daarnaast broed ik op een stukje over Het Nieuwe Werken. Daar gaan we veel te gemakkelijk mee om, terwijl ik eigenlijk vind dat we een heel nieuw woordenboek zouden moeten hebben voor Het nieuwe werken. Een nieuwe definitie van het woord ‘vrij’ bijvoorbeeld. Ik ben mij ervan bewust dat ik ook dat beter moet uitleggen. Dus dat is weer niet goed voor mijn balans, al die dingen die ik nog moet doen. Ook is het hoog tijd dat er weer eens een Priorities nieuwsbrief de deur uitgaat. Dus hoog tijd voor het bijwerken van het adressenbestand.
Work hard. Live balanced. U en ik.
Sandra Kruijt
Mannen: ik heb iets met ze goed te maken
Ik heb mijn vorige post ‘De knoet erover’ (zie hieronder) laten bezinken en bij nalezing kwam ik tot het besef dat ik iets goed te maken had. Niet met mijn eigen man, want met hem is het goed. Maar met mannen in het algemeen en vooral mannen die mijn eerdere posts (zoals ‘de koning onder de koninginnen’, ‘de moderne man’ en ‘serenade’ ) niet hebben gelezen. Mannen, die niet weten hoezeer ik mannen in zijn algemeenheid waardeer en mijn man in het bijzonder.
De knoet erover leert de vrouw wat zij verkeerd doet. Veel ruzies (en volgens mij ook echtscheidingen) komen voort uit het feit dat de vrouw de ‘knoet erover fout’ maakt. Zij lost de ‘late vergadering van de man vs wie zorgt er nu voor kinderen’ op. De man realiseert zich dat niet – omdat het niet eerder verteld is – en tegen de tijd dat het echtpaar over het ‘knoet-erover-probleem’ gaat praten, zijn de gemoederen zo hoog opgelopen dat knoeten, knuppels en karwatsen niet meer voldoende zijn.
Als u mijn temperament hebt, ziet u de woordenstroom al voor u. Als bij een wonder rollen die moeiteloos uit mijn mond. Helaas. Mea culpa. Gelukkig bent u niet met mij getrouwd, moet u maar denken. En gelukkig -want dat is het belangrijkste- hebben wij dat varkentje gewassen. Wij hebben het van niemand geleerd, want niemand heeft het ooit tegen ons gezegd. Ik had het wel graag eerder willen horen. De moderne versie van het boekje uit ‘Put a ribbon in your hair’ is niet eens zo’n gek idee.
De knoet erover leert de man wat hij verkeerd doet, wat hij anders moet doen. De knoet leert je wat je samen verkeerd doet en waar je dus afspraken over moet maken. Dit, als de gemoederen niet verhit zijn, als je beloofd hebt de ander te laten uitspreken en je niet je ‘wat zit jij nu weer te zeuren’ – gezicht op zet.
De knoet erover leert je dat een simpel ‘dankjewel voor wat je voor me hebt gedaan’ genoeg is om alle irritatie als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. (De knoet erover laat onverlet dat een knoepert van een gouden ring welkom is 
Wat de knoet nog niet heeft geleerd, wat ik er wel bij had moeten zeggen en wat de reden is dat ik het nu goed wil maken, is dat mannen – het zit ze ingebakken – heel graag de ander gelukkig willen maken. Als je hem de gelegenheid geeft (he collega, ik heb je gered gisteren, wat ga jij nu voor mij doen?) maak je iedereen blij. Jij hem, hij jou, jullie … nou ga er maar aan staan. Een wereld van blije mensen.
Sandra Kruijt
Oh ja, als u anderen de knoet hebt laten lezen, wilt u ze deze post dan ook nog laten lezen? Is alles weer goed. Knoetgoed. Al goed.
De knoet erover
Ik ben lang genoeg aan het freewheelen geweest. Gewoon doen waar ik zin in had met schrijven. Voordeel van eigen baas zijn, niemand die tegen je zegt dat je dit of dat moet doen. En bovendien was ik in de contramine. Na het keurige meisjes syndroom heb ik de moeder-vrouw-noestewerker-puberteit gehad en heb ik vooral alles niet gedaan wat ik geacht werd wel te doen. Is mij goed bevallen die puberteit. Had ik veel eerder moeten doen, de peuterpuberteit of gewone puberteit. Maar als keurig meisje had ik die zomaar overgeslagen.
Nu gaat de knoet er weer over. Teveel losse eindjes die ik af moet gaan maken. Zoals mijn eerdere post ‘Even aan mijn mhoeder vragen …. lalala’. U weet wel dat u ineens met kinderen toestemming aan uw partner moet vragen. Getver.
Nou is er wel een aardige discussie aan de gang. Over dat vrouwen meer moeten gaan werken. Joepie. Werk.
Bij die discussie hoort natuurlijk dat mannen minder moeten gaan werken. Want tja, het werk in en om het huis, bij en voor de kinderen, in en om een goed gezinsleven is er natuurlijk ook nog. En ja, we kunnen tante Mien wel vragen, maar die gaat tegenwoordig liever knotshockey spelen en een gezellige cruise met haar vrienden maken. Gelijk heeft ze, want die heeft in haar leven al genoeg gewerkt.
Dus, daar zijn we weer. Of de vrouw doet dat werk in en om het huis, om en nabij en voor de kinderen etc. Of de man doet het. Meer mogelijkheden zijn er eigenlijk niet. Ok, de au-pair kan het ook, de oppas kan het, de crèche ook, de oppasmoeder, maar iemand moet die mensen ook weer instrueren. En ja, dan zijn we toch weer terug bij de man of bij de vrouw.
De knoet erover. Al die vrouwen. Want ja, ze zijn soms hardleers, maar ze kunnen het best wel leren. Kijk, vrouwen zorgen graag en strijken graag overhemden. Dus eigenlijk moeten ze dat dus afleren. Streng moet je voor ze zijn.
De man die je opbelt om te zeggen: ‘tja, er is een vergadering waardoor ik niet thuis kan zijn’. Wiens probleem zijn de kinderen nu eigenlijk? Van hem natuurlijk. De knoet over die vrouw, die het weer haar probleem maakt.
“Ok, vervelend voor je. Ik ga zo weg en ik zie je vanavond wel weer. Ok, schat, see you & love you!”
Die man fluistert nog even in de telefoon: ‘en wat doe je met de kinderen?’ Maar jij hebt natuurlijk gewoon opgehangen. De knoet erover met de vrouw die dat niet doet.
Of, als hij niet zo snel is van begrip, zit hij even later in die vergadering en vraagt zich ineens af: ‘hè, hoe zit dat eigenlijk met de kinderen? Als ik hier zit en zij daar, huh, de kinderen?’ De knoet erover met de vrouw die dat probleem voor hem heeft opgelost.
Kijk, geen knoet over de vrouw die goed voor haar kinderen zorgt. Dat zit erin gebakken. Je hebt ze verdorie negen maanden in je buik gehad en alle kaasjes, wijntjes en rodevleesjes ervoor moeten laten staan. Wat er in negen maanden inbakt, heeft even de tijd nodig om er ook weer uit te bakken.
Maar de knoet erover over de vrouw die niet de volgende dag fijntjes tegen haar man zegt: ‘hè, collega, ik heb je gered gisteren. Wat ga jij nu voor mij doen?’
De knoet erover!
Sandra Kruijt
Overheidsbeleid? Over blijheid!
Een nieuw rapport: de arbeidsparticipatie vrouwen moet omhoog. Ze zetten in op gezinsbeleid. Kindvriendelijk gezinsbeleid. Ze hebben ingezet op vaders die in deeltijd werken en vaders voor wie dat lastig is. Ze hebben ingezet op een cursus voor ouders ‘conflicthantering’, ter preventie van echtscheiding omdat kinderen daarvan zoveel schade ondervinden. Ze hebben ingezet op Centra voor jeugd en gezin waar ouders met opvoedingsvragen terecht kunnen. In iedere gemeente is er een.
Ze hebben ingezet … en de rest heb ik nog niet gelezen, vind ik wel dat ik moet lezen, maar heb ik helemaal nog geen zin in. Taskforce Deeltijd+, hulde, ik ben gek op Pia Dijkstra, altijd al geweest en ik weet daarom zeker dat zij en haar Taskforce heel goed werk hebben gedaan. En toch krijg ik er een kriebelig gevoel bij.
Het is overheidsbeleid waar wij aan ten prooi gaan vallen. De overheid heeft handjes nodig om het personeelstekort dat over een tijdje verwacht wordt op te lossen.
Ik kan er geen grappig stukje voor bedenken, wil niet onderuit halen waar mensen hard aan gewerkt hebben. Ik wil aanvullen en goede initiatieven versterken. Maar het moet ook gezegd: doe gewoon wat je hart je ingeeft. Balans werk en privé en levensgeluk: daar draait het om. Heb je meer tijd nodig voor het ene om gelukkiger te zijn: doe het. Laat iedereen maar praten en anders denken: doe wat je zelf nodig hebt.
Krijg je het thuis niet op de rit, zit je bijna als een overspannen kasplantje op de bank, met hartritmestoornissen of met grote wallen onder je ogen van de slapeloze nachten: doe gewoon wat je wil doen, wat je nodig hebt, wat jouw omgeving nodig heeft en waar jijzelf gelukkig van wordt. Heb je geld nodig voor je hypotheek: werken maar. Heb je tijd nodig om met je kinderen door te brengen: doe het maar. Heb je tijd nodig om je huwelijk te redden: werk vooral een stapje minder, neem de tijd om af te stemmen en om samen door een deur te kunnen.
Ga niet eerst harder werken om vervolgens een door de overheid gesubsidieerde workshop echtscheidingspreventie te doen. ‘Work in tune with life’: dat is namelijk een andere overheidscampagne, vanuit EU-verband.
Bespreek met je partner ieder jaar, net als bij de jaarlijkse functioneringsgesprekken in je werk, ‘hoe gaat het en hoe gaan we het aanpakken het komende jaar’. Wat hebben we nodig, wat hebben onze kinderen nodig? Laat vooral niet het Centrum voor jeugd en gezin je daarover adviseren. Je weet het zelf.
En last but not least: laat je vooral niet onzeker maken. Je weet zelf wel wat je nodig hebt. Geen enkele overheidscampagne kan jou vertellen wat je zelf in je hart al weet.
Wilt u nu nog op rijtje wat ik vind?
- work in tune with life
- soms zijn er life events waardoor je helaas niet kunt werken of minder moet werken
- werken en kinderen: bereken de realiteit. Wees realistisch, weet waar je het over hebt, bereken de grote en de kleine taken en bereken hoeveel tijd er over blijft om te werken of hoeveel tijd je tekort komt waardoor je niet kunt werken. Dat heb je nodig. Hoeveel uren werk kosten jouw kinderen? Bereken het gewoon. Die uren kun je niet aan je werk besteden. Houden van je kinderen kost geen tijd, maar zorgen voor wel.
- hak de uitkomst van die berekening in tweeën: ieder van de ouders doet de helft en zorgt zelf dat zijn/haar werkgever daarmee instemt. Als dat niet de verdeling in jouw relatie is, laat je in baar goud betalen voor de uren dat jij het thuis regelt.
- hou rekening met (verschillen tussen) mannen en vrouwen, hun werkhouding en hun werkwijze, maar laat het nooit een excuus zijn voor verandering.
- word je kattig, kribbig, agressief, afwezig of lijkt je huis op een dumpplaats van je werkstress: hou op met dat vele werken.
- bespreek ieder jaar met je partner hoe je het de komende tijd gaat aanpakken. Niemand die zegt dat je vanaf dit moment altijd zoveel uur moet werken. Op je werk bespreek je ook ieder jaar en stel je bij: wat zijn je ambities, wat wil je bereiken, wat heb je nodig? Jij, je partner en jullie kinderen. Hou je afspraken flexibel, stel ze bij, ieder jaar weer. Ze zijn niet ‘cast in stone’.
- Laat je zien als vrouw. Wie ben je, waar sta je voor, wat denk je. Geniet van de mannen om je heen en hun kwaliteiten. Lach om de verschillen en leer ervan.
- Doe zeker niet wat anderen vinden dat jij moet gaan doen. Doe wat je zelf vindt dat je moet doen.
- Wees je als stel ervan bewust dat er veel onderzoeksgeld gemoeid is met onderzoeken naar burn-out, depressiepreventie, vermoeide veertigers en vijftigers, stress en hartklachten etc. Weet dat dit mogelijke gevolgen van hard werken zijn. Weet dat een gezin (en werk) heel hard werken is. Weet dat de gevolgen van onbalans in werk en privé zaken zijn als ziekteverzuim, grijs verzuim, psychisch verzuim, burn-out, overbelaste collega’s, ontevreden klanten, ruzie thuis, echtscheiding, verwaarloosde kinderen, emotioneel verwaarloosde kinderen, ongezonde levensstijl en vereenzaming. En stuur daarop.
- Werk eens wat minder met zijn allen. De boodschap dat we met zijn allen meer moeten werken, is niet het hele verhaal. Het hele verhaal is jouw geluk, jouw gezondheid, dat van de mensen van wie je houdt en voor wie je verantwoordelijk bent. It’s your life.
Misschien schrijf ik deze week over het ‘Keurige meisjes syndroom’. Dat de meisjes altijd doen wat ze opgedragen wordt en dat vrouwen als ze ouder worden dat nog steeds doen. Misschien schrijf ik over de ‘Pappadagstappers’. Die vrolijke vaders die achter de kinderwagen aanhippen op hun vrolijke pappadagstappers. En als ik er geen zin in heb, doe ik het niet. Dan laat ik de zon op mijn bol schijnen deze week.
Oh ja. Wij zijn ondernemer (sinds 1999) en ondernemer/ZZP’er (sinds 2001), hebben twee kinderen (11 en 9), werken soms meer soms minder, afhankelijk van life events en het zakelijke succes wat daar wel of niet bij kan, hebben fotografie, koken en schrijven als hobby, hebben alle mogelijke verdelingen van arbeid en zorg gedaan, blijven dat ieder jaar bijstellen en weer anders doen en besteden veel tijd en zorg aan ons gezin.
Sandra Kruijt
http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2010/08/27/arbeidsparticipatie-vrouwen-omhoog.html
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/gezin-werk-en-opvoeden
