de Sandra Blog
on work life balanceFacelift
Het is tijd voor een facelift. Van De Sandra Blog wel te verstaan. De schrijfster gaat nog even mee met rimpels en al, maar de blog is verouderd. U kijkt er al een tijd tegenaan. Dezelfde foto van het strand, alsof er geen andere bestemmingen op aarde zijn.
Daarom zal ik de komende tijd de blog omgooien, om met een nieuwe look verder te gaan. Met nieuwe inspiratie schrijf ik verder over work life balance.
In de tussenliggende tijd vind ik het leuk om te melden dat:
- Work life balance als belangrijke kernwaarde is opgenomen in het Nationaal Inzetbaarheidsplan van TNO en Het Werkgeversforum Kroon op het Werk www.kroonophetwerk.nl Dit inzetbaarheidsplan is een prachtige aanpak voor duurzame inzetbaarheid, waarbij organisaties en medewerkers samen verantwoordelijk zijn voor hun eigen vitaliteit, gezondheid en lange termijn inzetbaarheid. ‘Samen naar succes’. De workshops en work life balance expertise van Priorities en De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé worden aanbevolen binnen dit Nationaal Inzetbaarheidsplan.
- Ik heb mij aangesloten bij een prachtig samenwerkingsverband dat binnen organisaties en bedrijven dit Nationaal Inzetbaarheidsplan implementeert: Van Der Maat Groep (www.vandermaatgroep.com). Met 12 professionals (organisatie adviseurs, bedrijfsarts, coaches, trainers, arbeid en organisatie psycholoog, HRM, sales en marketingmensen) werken we aan gezond en met plezier werken.
- Met mooie externe partners (zoals TNO, NEN, NCSI, Randstad HR Solutions, Bilderberg Hotels, Tigra, Human Capital Group, Agis Zorgverzekeringen e.a.) werken we, alsVan Der Maat Groep,samen om duurzame inzetbaarheid in Nederland naar een hoger plan te krijgen.
- De kwaliteit van ons werk wordt geëvalueerd, gemeten en gemonitored door TNO. Een keurmerk en een garantie voor kwaliteit.
- Naast algemeen organisatie advies en HRM advies binnen deVan Der Maat Groep blijf ik mij met Priorities richten op work life balance, een verregaande specialisatie sinds 2005. Werk-privé balans is immers een belangrijke peiler van duurzame inzetbaarheid oftewel: Gezond en met plezier werken.
- Workshops die u als werkgever kunt aanbieden op dit vlak en mijn dienstverlening voor professionals staan op www.priorities.nl/workshops. Ik ben u graag van dienst! Neemt u hiervoor, geheel vrijblijvend, contact met mij op (sandra.kruijt@priorities.nl).
Van mij kunt u naast algemene kennis op dit blog, nog steeds de kwinkslag verwachten over tal van work life balance aspecten. Ingebed in de nieuwe samenwerking op het vlak van duurzame inzetbaarheid, zal ik ook (vaker) serieus ingaan op duurzame inzetbaarheid en hoe u dat voor uzelf en uw organisatie blijvend vorm kunt geven.
En u? Interesse in wat mijn lezers bezig houdt, is mijn drijfveer. Ook uw ervaringen op work life balance gebied zijn voor mij belangrijk. Mocht u ervaringen, feedback, vragen of input hebben dan hoor ik het heel graag.
Wilt u meer informatie over het bovenstaande ontvangen, mailt u mij dan: sandra.kruijt@priorities.nl of meldt u zich aan voor de nieuwsbrief via www.priorities.nl
Ook bent u van harte welkom bij de volgende MaatSession op 15 september a.s. ‘Het Rendement van Duurzame Inzetbaarheid’ www.vandermaatgroep.com. Ik kan daar zelf helaas niet bij zijn, maar het belooft weer een mooie sessie te worden. U kunt zich via de website aanmelden of rechtstreeks bij mij. De MaatSession op 27 oktober a.s. zal ik met een collega leiden. Graag tot dan of tot de 15e september.
Ik wens u een goede (op)start na de zomervakantie mocht u weg geweest zijn en hoop u op dit blog weer regelmatig te mogen begroeten.
Work hard. Live balanced.
Sandra Kruijt
De Toedeloe List
Ik had een leuk gesprek tijdens een work life balance coaching met iemand over haar to-do lijst. Ze liet hem me zelfs zien. Verschillende to-do lijsten kwamen te voorschijn. Op ieder schrijfblok dat ze te voorschijn trok was ze een nieuwe begonnen, met steeds weer andere dingen. Grote dingen, kleine dingen, veel werk, weinig werk, maar bij elkaar een immense lijst van dingen die allemaal moesten gebeuren. Ik knikte begrijpend. Mensen in mijn omgeving zullen weten hoe begrijpend, want zelf ben ik een enorme to-do lijst addict. Geweest.
Het mooiste zinnetje om ooit te schrijven. Dat je bent afgekickt van de lijstjes. Dat je zover bent dat je kunt nadenken over de essentie van to-do lijstjes in plaats van er al die dingen op te schrijven. Waarom heb je eigenlijk een to-do list?
Dit soort lijstjes dient verschillende doelen. Als geheugensteun voor dingen die je niet moet vergeten. Sinds we geen zakdoeken meer in onze broek hebben waar je een knoop in kunt leggen en allemaal hebben leren schrijven, is – me dunkt - de to-do lijst ontstaan.
Het kan zijn dat de to-do lijst het uitvloeisel is van een veel te drukke tijd. Misschien moeten we zoveel doen dat we het gewoon allemaal niet meer kunnen onthouden. Dan schrijven we het maar op.
Het kan ook een bedenksel zijn van de control freaks onder ons. Als je alles opschrijft, weet je dat dingen gaan gebeuren op een door jou geplande manier. Zo hou je grip op jezelf. Of: zo hou je jezelf eronder. Je behoedt jezelf ervoor dat je gaat lopen flierefluiten. Je to-do lijst is als het ware je karwats of knuppel die zorgt dat jij op het rechte paadje blijft. Stel je voor dat je van de goede weg af zou gaan en wellicht in een hangmat in de tuin gaat rondhangen. Het zou je maar gebeuren.
Misschien geeft die to-do lijst in die setting wel aan: hoe langer dat ding, hoe banger jij voor jezelf bent. Hoe meer je het namelijk nodig hebt om eronder gehouden te worden.
Maar goed, wat mij opviel bij die coaching en wat me al vaker is opgevallen, is de negatieve beleving die vaak om zo’n to-do lijst hangt. Dingen die niet zijn gebeurd, die nog moeten gebeuren, die allang gedaan hadden moeten zijn, to do, to do, to do. Punt 1-100. Gloeiende donders, en dan zet je als punt 1 bovenaan ‘mijn to-do lijst afwerken’. Je to-do list als je brevet van onvermogen. Voor mensen die het druk hebben (of het te lang te druk hebben gehad) krijgt het lijstje inderdaad die functie. Doodmoe van al het harde werken kijken ze naar hun overvolle lijstje. Ze zijn te moe om te bedenken wat ze allemaal wel gedaan hebben.
Het leuke van een to-do lijst is echter dat het een verzameling is van creatieve ideeën. Een creatieve geest heeft alle denkkracht in huis om duizend dingen te bedenken. Hoe creatiever de geest hoe langer de to-do lijsten zullen zijn. Het zijn dan als het ware lijsten vol plannen, intenties, leuke ideeën die nooit tot wasdom zullen komen, maar – weer positief – waarvan je wel zou willen dat ze uitgevoerd zouden worden. Je weet dat de wereld er mooier uit zou zien als jouw ideeën uitgevoerd zouden zijn.
Bij een to-do lijst hoort ook een to-do geestesgesteldheid. De houding dat er altijd genoeg werk aan de winkel is en dat ontspannen of op tijd naar huis gaan voor andere mensen is. Mensen die ontspannen zijn zeker mensen die hun to do lijst af hebben en daarom eindelijk rustig kunnen zitten. Je neemt je voor aan het einde van jouw to-do lijst hetzelfde te gaan doen, maar helaas is dat voor jou pas tegen de tijd dat je tussen 6 plankjes ligt. Want de essentie van werk en van het leven is dat er steeds nieuwe to-do dingen kunnen worden bedacht. Tegen de tijd dat je dat niet meer doet, bedenkt jouw familie wat er met jou moet gaan gebeuren. To do: in de oven of in de grond, want veel meer andere mogelijkheden zij er eigenlijk niet.
Ik ben erachter gekomen dat ik geen to-do lijst nodig heb. Ik doe namelijk precies wat er kennelijk gedaan moet worden. Soms net iets te laat, of veel te laat, of helemaal veel te laat, maar op een of andere manier doe ik alles wat er moet gebeuren. Ik ben nog nooit iets blijvend vergeten en er dient zich altijd het echte doel van de dag aan. ’s Morgens onder de douche neem ik mij de gebruikelijke 1000 dingen voor, die ik tijdens mijn goede-douche -voornemens altijd in verbluffend hoog tempo zal uitvoeren. In gedachten bereik ik dan in dubbeltempo mijn hoogtepunt tegen 10 uur ’s morgens. Dan heb ik vast al die dingen uitgevoerd en heb ik de rest van de dag over voor … en dan komt er meestal een plan dat naast onzinnig, meestal net zo goed over een maand uitgevoerd kan worden.
De realiteit achter mijn bureau is dat ik zonder mijn to-do lijst om 10 uur gewoon zit te doen wat er die dag moet gebeuren, los van alle plannen die ik heb gemaakt, dat ik dat om 11 uur nog zit te doen en dat ik vervolgens precies datgene ga doen waar de dag voor bestemd is. Al die plannen ten spijt, ten kosten van de plannen of helemaal los van de plannen. De dag ontvouwt zich en het eerste deel van de dag begint altijd, zo heb ik geleerd, met een genoeglijk uurtje nutteloze plannen maken tijdens het ontbijten, douchen, aankleden. De dag zelf pakt altijd anders uit.
Het heeft misschien ook met mijn tegendraadse karakter te maken. Zodra ik iets moet heb ik er geen zin meer in en doe ik het juist niet. Een to-do lijst werkt op mij dus eigenlijk contra productief. Zou ik gewoon aan de slag zijn gegaan met die vervelende klus, zodra het op mijn to do lijst staat, doe ik er alles aan om het niet meer te hoeven doen. En zo ploegt de boer verder en zo boer ik iedere dag een beetje verder.
Vandaag besteed ik een dag aan het vernietigen van mijn to-do lijstjes. Ik flikker ze gewoon weg. Electronisch of in papier. Al die plannen, hup weg ermee. Het zijn mooie plannen, intensieve plannen, goede voornemens, gezellige voornemens, leuke ideeën etc. Het zijn kinderkamers behangen van kinderen die inmiddels tieners zijn en die, als ik nog langer wacht gewoon het huis uit zijn. Dan hoef ik helemaal niets meer te behangen.
Het zijn gezellige uitstapjes, vakanties en aparte bestemmingen om heen te gaan. Het zijn dingen om uit te zoeken, wegen om mijn bedrijf groter te maken, te professionaliseren, werkzaamheden uit te breiden. Intenties om blogs te verfraaien, te verbeteren, foto’s erbij te plaatsen. Het zijn losse flodders, samenhangende gehelen, dingen waarvoor ik eigenlijk het geld niet uit wil geven omdat ze net niet leuk genoeg zijn. Het zijn plannen voor door de week en voor alle zaterdag van de komende jaren, waarbij ik nu al weet dat ik zaterdag gewoon de boodschappen van de week doen en verder de dingen van de dag.
Het zijn de plannen voor de zondagen terwijl ik nu al weet dat ik op zondag het liefst zonder plan doorbreng. Geen groter genot dan kunnen doen waar je zin in hebt. Het zijn alle leuke dingen die je, als je de baas van het land zou zijn gewoon door andere mensen zou laten doen. Als ik ze zelf moet gaan doen, vind ik ze eigenlijk niet leuk genoeg om te doen. Het zijn kortom plannen die net niet goed genoeg zijn.
Het zijn intenties voor als zich ooit de gelegenheid voordoet en ik weet nu al dat die gelegenheid zich niet voor zal doen. Het zijn de plannen voor sporten, hobbies, spel en ander leut waarvoor ik nu al weet dat ik mijn grootste hobbies waar ik graag mijn tijd mee vul niet voor aan de kant schuif. Het zijn kortom plannen voor een ander mensenleven. Voor als ik ooit als reïncarnatie terugkom en mijn to-do lijstjes nog bij de hand heb. En tot die tijd leid ik mijn eigen leven. Zo neem ik vandaag afscheid van mijn to-do list. First bullet. Toedeloelist.
Als ik een nieuw lijstje zou mogen beginnen, zou ik erop schrijven: vandaag werken, vandaag leven en voor morgen geen plannen maken.
Sandra Kruijt
De Bedrijfsatleet
U vindt het wellicht leuk om te weten dat ik voor u het boek De Bedrijfsatleet van Koen Gonnissen en Alain Goudsmet aan het lezen ben. Beide zijn directeur van het Mentally Fit Instituut Europa en gelieerd aan het bedrijf Lifeguard in Utrecht.
Ik kreeg het boek bij een bijeenkomst van de NIVE (Nederlandse vereniging voor managers). Aangezien mijn werk zich toespitst op duurzame inzetbaarheid en work life balance ben ik het gaan lezen.
Na een paar pagina’s lezen vond ik al dat iedereen het boek zou moeten lezen. Halverwege vind ik dat nog sterker en vermoedelijk – als ik aan het einde van het boek ben – heb ik zo’n gevoel dat ik het u per megafoon wil gaan voorlezen.
‘Waarom’, zult u wel vragen? Nou, de finesses van vitaliteit leer je in dit boek. Hoe het werkt, waarom het werkt en wat er werkt. Het is kennis die we allemaal in meerdere of mindere mate hebben of die we zouden moeten hebben. Maar, let op, dit is het eerste boek waarbij je op iedere pagina bewust bent van je eigen verantwoordelijkheid. Nog beter en leuker: die gewoon wilt gaan nemen.
Nou heb ik al, net als u wellicht, heel wat boeken gelezen op het gebied van zelfmanagement, fitheid, balans, succes, geluk en gezondheid. Dit is het eerste boek waar je niet bij denkt: ‘zou ik inderdaad moeten gaan doen’, waarna je het boek in de kast zet en er nooit meer aan denkt. Dit is een boek waarbij je op iedere pagina gewoon zin krijgt om aan de slag te gaan met je eigen gezondheid en vitaliteit.
Voor ik de recensie schrijf, dacht ik maar eens de simpele instructies uit het boek te gaan volgen, te beginnen met het ochtendritueel. Ik kan u vertellen dat het werkt. Als ik in het tempo dat ik daarmee bereik de rest van de dag voortzet, verzet ik niet alleen een berg, maar een gouden berg.
Het betekent helaas wel dat afscheid moet nemen van mijn Love – Peace – Grunberg way van opstaan. Lazy, happy, nog een keertje omdraaien, rustig opstaan, bijkletsen met de kids, aan het ontbijt, rustig naar de koffie, de krant en de hersens wakker laten worden met Grunberg in de Volkskrant. Vervolgens nog meer koffie en pas als die is uitgewerkt het tempo in de dag brengen.
Het is wel jammer, dat afscheid. Maar ik voel mij aanmerkelijk goed bij de bedrijfsatletische manier van wakker worden. Spring je bed uit, doe alle gordijnen open of alle lichten aan, rek en strek tien minuten. Als je het helemaal goed wil doen: ga naar buiten, drink jus d’orange en daarna een ontbijt.
Ik doe dit nu al een tijdje. En met het tempo waarin mijn dag verder gaat, bent u ervan verzekerd dat ik het boek binnen de kortste keren uit heb en dat hier in dubbel tempo de echte recensie kan verschijnen. Of bent u al overtuigd en wilt u zelf ook Bedrijfsatleet worden? Voor meer informatie zie hieronder.
Work hard. Live balanced.
Sandra Kruijt
Te bestellen via Bol.com http://bit.ly/jmmWPE
De Bedrijfsatleet – (Jezelf) Managen onder druk
Excellent presteren onder druk in een klimaat van continue veranderingen. Alain Goudsmet en Koen Gonnissen hebben jarenlang topsporters begeleid en zo als coach van individuen en teams een schat aan praktische ervaring opgedaan. Ziju hebben zich na hun sportcarrière gespecialiseerd in de begeleiding van een andere groep die evenzeer aan druk en stress wordt blootgesteld: werknemers, zelfstandig ondernemers, managers en kaderleden die zij ‘Bedrijfsatleten ©’ noemen.
Een overladen werkschema, eindeloze files, conflicten met klanten of collega’s, de continue dreiging van afslankingen, deadlines, prioriteiten, urgenties … wat kost jou het meeste energie? Tot waar reikt jouw weerstand? De noodzaak om creatief en innovatief te denken in economisch moeilijke tijden dwingt de meeste mensen bovendien uit hun comfort zone: ook dit kost enorm veel energie! Een toenemend aantal afwezigheden te wijten aan “ziekte” bewijst dat vele mensen te diep putten uit hun emotionele, mentale en fysieke reserves! Je bent maar zo sterk als je zwakte energie batterij…
Dit boek inzicht geven in het mechanisme van continue hoogwaardige prestaties onder druk, en het belang van een snelle en efficiënte recuperatie na druk. De auteurs reiken een schat van praktische tips aan om de jachtige sleur van de dagelijkse stress te doorbreken, en excellent te kunnen blijven presteren zonder onnodige energie te verspillen. Zij tonen aan dat oplossingen eenvoudig kunnen zijn en voor de hand liggen. Elke werknemer kan trainen om een ‘Bedrijfsatleet’ te zijn of te worden. En jij? Ben jij een ‘Bedrijfsatleet’ of een ‘Bedrijfskamikaze’?
Mantelzorg-maar dan gepimpt
Het serieuze werk is weer gedaan. Zoals u hebt gezien, heb ik in januari 2011 met Gabor Mooij – (HRM)journalist – een epaper geschreven over mantelzorg. Een praktisch en zakelijk stuk over wat mantelzorg is, met concrete informatie over de regelingen op dat gebied, een aantal praktijkvoorbeelden/situaties, met een doorkijk naar toekomstige ontwikkelingen (vergrijzing, bezuinigingen zorg e.d.). Geschreven voor de werkgevers, managers en de werkende mantelzorgers zelf. Het werd op veel sites opgenomen. Nu dit serieuze werk gedaan is, is het eindelijk weer tijd voor een luchtig stukje over mantelzorg om het woord te pimpen.
Een greep uit de dingen die gebeurden na het epaper. Het werd me weer duidelijk dat mantelzorg hot is en dat het nog maar het begin is van wat gaat komen. De aandacht voor mantelzorg gaat de komende jaren nog enorm toenemen. Ik werd gevraagd voor een symposium ‘Zorg voor Mantelzorg’ dat studenten van de Hogeschool Leiden organiseren. Daarnaast kreeg ik contact met bijzondere mensen, die mij leerden dat er een groot verschil is tussen mantelzorg 24/7 en mantelzorg eens per maand een uurtje. Die mij ook van het verschil vertelden tussen partnerzorg en mantelzorg. Zorgen voor je zieke partner is heel anders dan zorgen voor je zieke ouder. Ook leerde ik dat mantelzorgers van kinderen (bijvoorbeeld van een autistisch kind) een categorie is die helemaal niet aangesproken wil worden als mantelzorger. Je bent en blijft en voelt je ouder/vader/moeder en niet mantelzorger.
Differentiatie is kortom heel belangrijk. Waar hebben we het over? Moet u als werkgever iemand vrij geven als 24/7-mantelzorger of 1/30-mantelzorger?
Ook leerde ik dat in bedrijven inmiddels wel wat aandacht aan mantelzorg wordt besteed, maar dat bij de inventarisatie van hoeveel mantelzorgers er in het bedrijf zijn, er soms geen duidelijkheid komt. Mantelzorgers melden zich niet. Waarom? Wellicht omdat ze zichzelf niet als mantelzorger zien, niet zo behandeld willen worden, het onderdeel van hun privéleven vinden of er op het werk niet over willen spreken. Mocht u in een vergadering eens vragen: ‘Wie is hier mantelzorger, m.a.w. wie zorgt hier voor anderen en wie zijn die anderen voor wie u zorgt?’ dan ben ik benieuwd wat u te horen krijgt.
Wat ik u graag meegeef uit alle reacties van de echte mantelzorgers is hoe belangrijk de juiste toon is, of zoals de Fransen zeggen ‘C’est le ton qui fait la musique’. Mantelzorgers zijn niet zielig en willen dus ook niet als zodanig aangesproken worden. Het zijn vaak niet de minsten onder ons. Het zijn vaak sterke mensen die hard werken, die vaak geen keuze hebben en/of bewust geen andere keuze hebben willen maken. Het zorgen voor een ander doen zij ‘gewoon’ of ‘gewoon erbij’. Voor die (in mijn ogen vaak immense) klus willen ze erkenning en geen medelijden. En ze willen zeker niet op de verkeerde toon in aangesproken worden. Alsof ZIJ hulp nodig hebben. Zij GEVEN juist hulp en dan past alleen welgemeende bewondering, dank of een compliment.
Zal ik u vertellen wat ik denk over mantelzorg? Het wordt een belangrijk issue in duurzame inzetbaarheid, in HRM, in leidinggeven, een belangrijk management issue. Vorige week heb ik de cijfers weer voorbij zien komen over ontgroening en vergrijzing. Die liegen er niet om.
Maar wat ik echt denk? Ik zou de term pimpen.
Als ik het woord hoor, denk ik namelijk aan mijn lieve oma. Als we naar buiten gingen stond ze in de gang, met haar opgestoken haren in een knotje en dan zei ze: “Wacht even, ik moet even mijn mantel aantrekken”. En dan deed ze d’r jas aan.
Mijn oma zong prachtig en was een van de vrolijkste mensen die ik ken. Mijn leukste verhalen komen bij haar vandaan. Dus ik denk graag aan haar. Maar ja, die mantel … dat woord alleen al …
Het andere eind van het spectrum is Kluun. Kluun is misschien wel de eerste mantelzorger waar wij op grote schaal van gelezen hebben. Maar of hij ‘mantelzorger’ genoemd had willen worden, zouden we moeten navragen.
Ergens tussen deze twee uitersten zweeft het woord ‘mantelzorg’. Ik zou dus de term ‘mantelzorg’ in een kekke, nieuwe, leren jas steken, hip en hot maken. Dan krijg je er automatisch meer zin in om er iets mee te doen. Dan dekt de vlag de lading ook. Mantelzorgers dat zijn de stoere mannen en vrouwen onder ons, die naast hun werk gewoon nog voor een ziek familielid zorgen of voor hun zieke partner. Kijk, dat zijn de mensen die weten wat werken is.
Helemaal voor hen: Work hard. Live balanced.
Sandra Kruijt
Duurzame inzetbaarheid – handen en voeten
Het nieuwe toverwoord in Nederland is natuurlijk duurzame inzetbaarheid. Het woord circuleert al maanden/1-1,5 jaar in de kringen waar zo’n nieuw woord begint en vervolgens begint het door te sijpelen in de Nederlandse (werk)samenleving. Waar gaat het om?
Het gaat om plannen om iedereen te laten doorwerken tot 67 jaar. Hoe moet je voor elkaar krijgen dat iedereen vitaal, gezond en geïnspireerd langer aan het werk is in een tijd waarin de werdruk hoog is en mensen steeds meer rollen krijgen (naast uw werk bent u ook nog mantelzorger etc.). Duurzame inzetbaarheid is als het ware overheidsbeleid in uitvoering.
Duurzame inzetbaarheid is nu waar we als werkgever, als medewerker, als ondernemer en als ZZP’er (zelfstandige zonder personeel) mee aan de slag moeten. Er ligt een heel veld aan interessante vragen open en een hele nieuwe wereld rond de juiste aanpak gaat open. Ik breng graag Het Nationaal Inzetbaarheidsplan onder uw aandacht. Het is een prachtig zeer uitgebreid instrument, een samenwerking tussen het Werkgeversforum Kroon op het Werk, TNO, Lifeguard en andere aanbieders zoals mijn bedrijf Priorities. De door mij bedachte en ontwikkelde Balanstool Priorities.nu als onderdeel daarvan.
Vorige week was ik bij de SER en de Belgische SERV op een studiedag over duurzame inzetbaarheid. Bijzonder goed om te zien dat work life balance als onderdeel wordt gezien van duurzame inzetbaarheid. Dat is voor mij goed nieuws en een kroon op mijn werk. Sinds ik in 2004 met het onderwerp aan de slag ging, heb ik mij als een soort roepende in de woestijn gevoeld. Het is leuk om nu niet meer te roepen, maar gewoon te horen dat work life balance een onderwerp is dat in besluitvorming wordt meegenomen.
Van 2005-2007 heb ik De Balanstool Priorities.nu ontwikkeld, de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Met deze tool kun je HNW (Het Nieuwe Werken) gewoon berekenen. Wilt u met uw bedrijf of leidinggevende bespreken of u een gedeelte van uw taken thuis kunt doen? U kunt het berekenen en de ander inzicht geven in wat u buiten kantoor werkt. Zo maakt u heldere afspraken, bent u daarop aanspreekbaar en kunt u wegblijven uit ingewikkelde gesprekken over vertrouwen als daar het manco (bij de ander) zit.
Wilt u weten hoe ouders werk en zorg kunnen combineren? Werk en zorg en samen werken en zorgen. Ook dat geeft u vorm met De Balanstool. Veel stellen verdelen namelijk de tijd wel, maar vergeten de taken te verdelen. ‘Ik ben een middag thuis, ik de andere middag’. Maar wat handig/noodzakelijk is om op die middag aan gezinstaken of aan taken rond de kinderen te doen, wordt niet afgestemd. Dit, terwijl het gemakkelijk te berekenen is, concreet te maken en gemakkelijk te verdelen.
Veel mensen denken nog steeds dat een goede work life balance het verdelen van je tijd over twee categorieen is: werk of privé. In werkelijkheid is work life balance het verdelen van uw tijd over 12-15 verschillende categorieën/wizards om in de taal van de Balanstool te blijven. Timemanagement pur sang. Pro-actief vaststellen hoe u uw leven voert, uw lifestyle vormgeven.
Donderdag 21 april a.s. spreek ik op het symposium van de Leidse Hoogeschool (Programma Zorg voor Mantelzorg). U bent van harte welkom. Het gaat over dementie en mantelzorg. Heel goed dat deze studenten nu al bewust bezig zijn met hoe ze later in hun werkend leven de zorg voor zieke ouders moeten vormgeven. De relatie met de werkgever en de mantelzorgtaken die je – mocht ertegenaan lopen – vooraf en pro-actief kunt regelen zal ik bespreken. Want een overspannen medewerker, die naast 40 uur werken, wellicht voor kinderen zorgt, ook nog voor een dementerende ouder zorgt en die uitvalt met burnoutklachten is op dit moment de schrik van iedere werkgever. Terwijl het eigenlijk werkgever en werknemer samen zijn die dit pro-actief aan kunnen pakken om te garanderen dat de medewerker gewoon (en duurzaam) kan blijven werken.
Hebt u geen werkgever met wie u dit samen kunt vormgeven, bijvoorbeeld als u als zelfstandig ondernemer werkt en dit zonder personeel doet? Dan wijs ik u in ieder geval op de publicatie ‘ZZP’ers in beeld – Een integrale visie op zelfstandigen zonder personeel’ Advies (hier te downloaden) van de SER van oktober 2010. Ik denk dat het tijd is voor de eerste HRM afdeling voor ZZP’ers en ben dat voor u tot nader order.
U ziet, hopelijk, net als ik, dat er een mooie taak voor mij is weggelegd, om te werken aan bewustwording rond duurzame inzetbaarheid, het belang van een goede work life balance en het praktisch ermee aan de slag gaan. Om op die manier het begrip ‘duurzame inzetbaarheid’ dat op dit moment nog weinig concreet klinkt, handen en voeten te geven. Balanstool Priorities.nu – handen en voeten – wel te verstaan.
Sandra Kruijt
Opmerkelijke vrouwen: deel 1
Iedereen heeft voorbeelden in zijn leven. Ik heb er ook een.
Mijn oma was allebei, opmerkelijk en een voorbeeld. Het was een gewone vrouw, die zich niet van de wijs liet brengen. Ze bracht haar vier zoons groot en zong daarbij. Ze was gaan werken bij een groot gezin toen ze 9 was. Daar deed ze als klein meisje de gezinswas van een gezin met 10+ kinderen. Dan sloeg ze eerst een gat in het ijs van het slootje waar ze die was in moest doen. In de winter natuurlijk. In de zomer was er -goes without saying- geen ijs om kapot te slaan. Dan zijn er alleen maar ijsbolletjes om aan te likken.
Ze vertelde me eens dat ze op een gegeven moment in haar leven zo moe was geweest van al het harde werken, dat ze, toen een doodskist voorbij haar raam werd gereden en zij net als de andere mensen uit het raam naar de stoet keek, zij had gedacht: ‘ lag ik daar maar in, in die doodskist. Dan zou het lekker rustig zijn’.
Het ging haar niet om het goede of foute aan een wellicht morbide gedachte, toen ze het vertelde. Ze bedoelde alleen maar aan te geven hoe moe ze op een bepaald moment in haar leven was geweest.
Op momenten, toen de kinderen nog heel jong waren en dat ik me zo moe voelde, speelde mijn oma en dat zinnetje van haar door mijn hoofd en voelde ik me gesterkt. Generaties hard werkende mensen, vermoeide generaties die later in hun leven lopen te fluiten en te genieten van de zee en zon op het bankje op Scheveningen zijn je voorgegaan.
Sandra Kruijt
Marokkaanse bruiloft
Tjonge, 1001 prinsessen zomaar weggelopen uit Sprookjes uit 1001 nacht. 
Ik wist niet wat ik zag. Mijn prachtige jurkje waar ik thuis voor de spiegel blij mee was geweest en dat al menig ‘westers’ feest had doorstaan, verbleekte.
Heel soms heb je het nog, dat je ergens binnenstapt en dat je even overdonderd bent. ‘Wow’ en dan sta je stil en knippert met je ogen. Ik had het op die drempel, net voorbij de deur. Het was alsof ik in een ander land terecht was gekomen. Sprookjesland.
Ik woon gewoon in het verkeerde land. Nu wist ik het weer zeker. Daar op die Marokkaanse bruiloft kreeg ik weer dat gevoel : Sandra Kruijt gaat verhuizen. Ik pak mijn bezittingen op, pak mijn koffertje en stap op het vliegtuig naar het land waar vrouwen dit soort prachtige gewaden, kleuren, bijpassende juwelen in hun haar, dragen en met zijn allen een feest maken tot in vroege of late uurtjes waar vroege en late vogels nog een puntje aan kunnen zuigen. Zonder mijn kids ga ik natuurlijk niet. Daar moet ik nog iets op verzinnen. De andere vrouwen in mijn familie zullen wel volgen als ik ze vertel van al dat vrouwelijk pracht en praal. Hopelijk zijn de mannen met dit vooruitzicht ook te lijmen. Dan stappen we met zijn allen op dat vliegtuig en vliegen naar het land van de sprookjes uit 1001 nacht. Daar gaan wij wonen.
Het was een ongelofelijk trouwfeest. Net als u heb ik er nogal wat meegemaakt, in allerlei soorten en maten, maar deze was bijzonder. Een hele zaal vol prachtige gedekte tafels, een podium vol met pracht en praal, een enorme troon voor het bruidspaar, in goud en zilver, en een gouden draagkoetsje waar de bruid later op de avond in rondgedragen werd door vier sterke mannen (de enige mannen naast de bruidegom die de zaal in kwamen die avond).
Vier types vrouwen vierden feest. De jonkies, de meisjes die de mooie vrouwen nadeden bij het dansen. Mijn dochter was er zo een en ik was ontzettend trots op haar. Dan de mooie prinsessen, zomaar weggevlogen uit de sprookjes van 1001 nacht. In gewaden in allerlei kleuren. Jurken, overjurken, kaftans, djelleba’s, versierde ceintuurs, sieraden, bestikte broeken, fladderende mouwen, opgestoken haren met glittertjes erin. Bijna te mooi om waar te zijn.
Met mijn dochtertje deed ik de mooiste jurk verkiezing van de avond. Onze conclusie was, zoals we die wel vaker formuleren: ik WIL niet zo’n jurk, ik MOET zo’n jurk. En die ook en die ook en die ook.
Oh ja, de categorieën vrouwen. Ik laat me weer door die prachtige jurken afleiden.
Dan hadden we de westerse variant van deze prinsessen. Mooie, zelfbewuste, Marokkaanse vrouwen die in hun aller charmantste westerse kleding en hakken stonden te dansen. Ook leuk om die te zien.
Dan de oudere vrouwen. Vrouwen op leeftijd kunnen heel mooi zijn. De mooie oudere vrouw is prachtig om naar te kijken. Helemaal samen met de feestvierende prinsessen. De oudere vrouwen hebben hun pracht aan de volgende generatie doorgegeven en kijken daar trots en blij naar. Die vrouwen zijn het mooist om naar te kijken. Je kijkt naar levenswijsheid in persoon.
Het mooie is dat je bij een eerste keer, dit keer de Marokkaanse bruiloft, niet weet welke mores je allemaal overtreedt. Dat heb je zo bij de eerste keer. Dan doe je maar wat. Ga je per ongeluk aan de hoofdtafel zitten, sta je per ongeluk tussen de belangrijkste familieleden op de foto, sta je aan de verkeerde kant als de bruid binnenkomt? Je hebt het zelf niet door dus geen feest dat zich laat bederven.
Oh ja, we hadden nog een vijfde categorie: degenen die het feest regelen. De vrouwelijke d.j., de vrouwelijke filmer / fotograaf. Dit hele feest was door vrouwen geregeld. Ik heb geen man aan de knoppen of kabels of tafels zien zitten. Geen man om mee te dansen en toch heb ik gedanst tot ik neerviel. En dan die Marokkaanse ceremoniemeester, vrouw, almachtig. Het liefste zou ik haar een keer interviewen en er pas daarna over schrijven. Al die vaste protocollen. Misschien kun je er zelfs een boek over schrijven.
En … dan hebben we het bruidspaar en de prachtige bruid en alles wat er gebeurt als zij binnen komen. Kijk, het bruidspaar, ze kwamen 4 keer binnen, in volledig ander ornaat iedere keer. Maar daar moet ik nog de goede woorden voor vinden om dat te kunnen beschrijven.
Sandra Kruijt
schilderij: “Blooming Feet” – Angélique Neutel schilderij acryl op linnen 80 x 120 cm
Nieuwe boek Wilma van Hoeflaken: kind & werk. Dit doen zij, wat wil jij? Over alle keuzemogelijkheden om kind & werk te combineren.
Met het nieuwe boek van journaliste Wilma van Hoeflaken in de hand kunnen de komende jaren veel goed gefundeerde beslissingen genomen worden over het onderwerp kinderen & werken. Het boek verschijnt op 31 maart a.s. en ik ontving het boek pre-release om voor De Sandra Blog – on work life balance te recenseren.
Het is een boek dat op een inzichtelijke manier alle voor- en nadelen in kaart brengt, zowel voor thuis, op het werk als op financieel gebied over het onderwerp meer of minder werken met kinderen. Aan het woord komen de anderhalf verdiener, de eigen baas, de thuisblijfouder, de ouder die een carrière verkiest en worden de gevolgen van keuzes zowel op korte als op lange termijn weergegeven. Fulltime, parttime werken, niet werken met kinderen, tijdelijke meer of minder werken: alle keuzemogelijkheden op een rij.
Naast alle voors en tegens sluit ieder hoofdstuk af met een interview. Leuke, goed leesbare interviews van vrouwen die inzicht geven in hoe zij, samen met hun partners, kind & werk combineren. Aan het woord komen psycholoog Jolande Verweij, Tweede Kamerlid Pia Dijkstra, tekstschrijver Christie Manintveld, thuisblijfmoeder Denise Venings, parttime personeelsfunctionaris Judith, Fatos Ipek-Demir die kinderen met een carrière combineert en Annemie Schuitemaker, directeur van Career & Kids die met veel praktische oplossingen komt in het hoofdstuk ‘Het huishouden, een eeuwige discussie’.
Waar stoppen met werken zodra er kinderen zijn voor de een vanzelfsprekend is, is het voor de ander net zo vanzelfsprekend om fulltime te blijven werken of om parttime te gaan werken. De keuzemogelijkheden die je hebt, zijn divers en het is verhelderend om ze in dit boek op een rij te hebben. Daarnaast bevat het boek veel toepasselijk cijfermateriaal, bruikbare websites, ondersteunende tools, wetgeving, rechten en verplichtingen, zodat je ook goed beslagen ten ijs komt bij bijvoorbeeld een gesprek met de werkgever over meer of minder werken.
De toon is helder en op een prettige manier zakelijk. Onderwerpen die sommige vrouwen als lastig kunnen ervaren worden op een realistische manier benoemd en tips worden gegeven om daarmee om te gaan (bijvoorbeeld: de school die veel vraagt van ouders, de positie als ouder als je een andere keuze maakt dan je directe omgeving). Bewuste en onbewuste mechanismen achter keuzes worden belicht, net zoals het belang van goed onderhandelen thuis en op het werk.
Naast deze meer sociale kant besteedt Wilma van Hoeflaken veel aandacht aan de zakelijke kant van je beslissing. De goede ondertitels maken op een treffende manier duidelijk waar de kern van een beslissing ligt: “Een kind is net zo duur als een Porsche. Maar jouw deeltijdinkomen zal lager zijn dan een fulltimesalaris. Hoe los je dat op?”of “Vrouwen staan financieel meestal niet op eigen benen. Zó verdien je meer en bouw je ook nog eens een goed pensioen op”.
Ik vind het boek een verademing. Er zit geen oordeel in. Alleen de zuivere keuzemogelijkheden worden gepresenteerd, zodat je zelf kunt kiezen wat het beste bij jou past en bij de mensen voor wie je verantwoordelijk bent. Dat vind ik van deze tijd, waarin naast aandacht voor het kind & werk ook het welzijn en de duurzame inzetbaarheid van de ouders belangrijk is. In dit boek doen vrouwen die weten waar ze het over hebben (en via hen, hun partners) een boekje open, zodat de huidige generatie vaders en moeders ondersteund worden bij hun keuzes en de volgende generatie vaders en moeders het wiel niet opnieuw hoeven uit te vinden.
In mijn ogen is het boek een aanrader voor iedereen die kind & werk wel of niet wil combineren. Het is prettig geschreven en goed onderbouwd. Het is geschreven voor de vrouw, maar naar mijn mening zou dit boek ook door de partner gelezen moeten worden. Werk en kinderen blijft een keuze die je samen maakt.
Een kanttekening is daar op zijn plaats. In sommige uitspraken van/over de man herken ik mijn omgeving niet, bijvoorbeeld waar een van de geïnterviewden zegt: “Veel mannen zijn niet geëmancipeerd”. Dat is waar. Maar ik ken hele geëmancipeerde mannen, die hard werken combineren met zorgen voor hun kinderen en daarnaast veel taken in huis doen. Eerlijk is eerlijk, dat is meer het onderwerp van het prettig geschreven boek van Saskia de Bel ‘Samen Uit, Samen Thuis – een recept om werk en zorg eerlijk te verdelen’, de andere must read voor ouders.
Deze twee boeken samen geven een realistisch beeld van kind & werk en dat is precies wat we nodig hadden. Ze zullen de aankomende jaren dienst doen en veel stellen kunnen ondersteunen in hun beslissingen over hun toekomst en de toekomst van hun kinderen. Het enige wat je je af moet vragen is wanneer mensen dit boek zouden moeten lezen.
Ik denk dat het als verplichte kost gezien moet worden voor ieder stel dat samen een kind verwacht. Hoewel het lichaam van de vrouw tijdens de zwangerschap fysiologisch dan meer is ingesteld op de gevoelskant, de gezondheid van het kind en hoewel de lange termijn wellicht niet de grootste prioriteit heeft, is het belangrijk om dit boek te lezen voordat de spitsuur van het leven aanbreekt (met onderbroken nachtrust, drukte en veel werk) en de tijd wellicht ontbreekt om het te lezen. Ook is het handig om het boek te lezen voordat langlopende verplichtingen aangegaan worden (zoals een hoge hypotheek of de keuze voor een basisschool).
Ook voor stellen die al enige tijd ouder zijn is het aan te raden hun realiteit aan dit boek te spiegelen en op die manier een in mijn ogen noodzakelijke tussentijdse herijking van werk-zorg afspraken te maken. Afspraken over kind & werk zijn geen afspraken die in mijn ogen ‘cast in stone’ zijn. Je kunt ze in mijn ogen het beste voor één jaar vooruit maken en die afspraak ieder jaar bijstellen. Net zoals je op je werk ieder jaar een functioneringsgesprek hebt. Hoe gaat het en wat zijn je plannen de aankomende tijd? Een goed werkend stel gedijt bij een jaarlijkse herijking.
Het boek van Wilma van Hoeflaken helpt bij het maken van de keuze en het herijken van diezelfde keuze mocht dit na verloop van tijd wenselijk zijn. Het boek maakt van zelfbewuste vrouwen tijdens de zwangerschap zelfbewuste moeders die voor hun eigen keuze staan.
Wilma van Hoeflaken schreef als journalist jarenlang columns over geldzaken voor NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor Opzij en Binnenlands Bestuur. Eerder publiceerde ze de boeken Het moederbedrijf, Vrouwen & Geld en het Handboek freelancen.
‘Kind & werk’ is via Utrecht Publishing House direct te bestellen bij www.bol.com of bij selexys.
Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt
Praktische informatie over de boekpresentatie:
Datum: 31 maart 2011
Tijdstip: 16.30-18.00
Website: www.denieuweboekhandel.nl
Locatie: De Nieuwe Boekhandel, Amsterdam
twitter: DeNweBoekhandel
Praktische informatie over het boek:
Titel: kind & werk
Ondertitel: Dit doen zij, wat wil jij?
Auteur: Wilma van Hoeflaken
Paperback, 160 pagina’s
ISBN 978 949 045 8034
Prijs: € 12,50
Uitgever: Utrecht Publishing House
Verwende prinsesjes
‘Ok, ohkee, ik zal het boek leezuh. Ik zal het boek wel weer lezen, ok, ok’, slofte zij door haar werkkamer met tegenzin.
Het boek was namelijk al afgevallen. Er lag genoeg op de leesstapel aan leuke en interessante boeken. Dit boek van Elma Drayer ‘Verwende prinsesjes’ had de checklist niet doorstaan.
Die checklist? Nou:
1. Is het een boodschap die verbindt of juist splijt. De titel had al genoeg gezegd. Geen aardige titel, een titel waar je tegenzin van krijgt. Weer een van die titels die zich richt tot vrouwen. Wat vrouwen nu weer moeten doen of niet moeten doen of anders moeten of meer moeten doen of minder moeten doen of helemaal niet meer moeten doen.
En misschien nog erger: een boodschap van een boze vrouw over wat vrouwen … nou noem het maar weer op. Helemaal geen zin in, zo’n duvelse boodschap van vrouwen tegen vrouwen. De lach die vrouwen reserveren voor de mannen in hun omgeving? Eerst maar eens dezelfde brede lach naar andere vrouwen lachen. Eerst maar eens die duim omhoog: ‘Iedereen doet het hartstikke goed’, want iedereen die ik ken, werkt zich namelijk drie slagen in de rondte.
2. Is de schrijfster een vrouw die weet waar ze het over heeft en van wie ik dus een boodschap zou aannemen? Iemand die bijvoorbeeld weet hoeveel tijd gemoeid kan zijn met zorg voor kinderen of anderen of er op zijn minst voor open staat. Voor iemand anders zorgen (kinderen, zieke ouder, zieke partner) is gewoon veel werk. En in de tijd dat je dat doet, kun je geen ander werk doen.
Van een buschauffeur verwachten wij ook niet dat hij tijdens zijn werk er nog een baan bij doet, bijvoorbeeld als onderhoudsmonteur Siemens vaatwasmachines. Zou wel handig zijn, want dan kon hij met zijn buslijn bij ons lang rijden en onze vaatwasser repareren. Iedereen voelt op zijn klompen aan dat er brokken zouden komen van zo’n multitaskende buschauffeur. Waarom verwachten we dan van zoveel andere mensen, werkende ouders of hardwerkende mantelzorgers, dat ze het wel doen?
Maar goed soms moet je groter zijn dan jezelf en alle gedachten die de titel alleen al oproept terzijde schuiven en het boek gewoon gaan lezen. Waar gaat het boek eigenlijk over? Iemand die hard werkt, op vier dagen in de week en altijd op vrijdag vrij heeft. Is dat een verwend prinsesje? Of zo’n verwend prinsje?
Een vader of moeder die 3 dagen een betaalde baan heeft en daarnaast 20 uur per week werkt als ouder, verzorger? Is dat een verwend prinsesje of een verwende prinsje? Of telt daar dat 20 uur werken niet, omdat sommige mensen daar niets van snappen en denken dat je gewoon ‘vrij’ bent?
Eigenlijk ben ik wel benieuwd geworden. Waarom schrijft een vrouw met venijn over een andere vrouw? Of is het alleen mijn eigen interpretatie van die titel?
Ook ben ik wel benieuwd geworden of dit boek eraan bijdraagt dat we het eindelijk gaan hebben over waar het echt om gaat. Dat mensen met of zonder kinderen of met of zonder zorg voor anderen gewoon hard werken en dat naar eigen inzichten doen, fulltime of parttime. Dat het soms onmogelijk is om fulltime te werken en je dat dus ook niet moet willen, gewoon omdat je teveel andere taken hebt. Dat er brokken van komen als we deze taken over het hoofd zien, net doen of ze er niet zijn. De zogenaamde vergeten taken, verborgen tijdsdruk of de (wat ik noem) neuzeltaken, taken die zo onbenullig zijn dat je vergeet rekening te houden met de tijd die ze kosten. Het kan heel slecht zijn voor je gezondheid en voor je duurzame inzetbaarheid als je deze taken over het hoofd ziet en afgaat op de algemene boodschap die een titel als ‘Verwende prinsesjes’ suggereert, te weten dat iedereen fulltime moet werken.
Hoog tijd om het te gaan lezen en mijn gedachten te toetsen en te scherpen aan de inhoud van dit boek.
Sandra Kruijt
En dan nu het echte werk van Prinsesje Petronella. Van verwende prinsesjes kun je namelijk extreem vrolijk worden.
