Niemand die me vertelde dat de middelbare school nog meer van je vraagt als ouder en je tegelijkertijd vrijheid geeft waarvan je niet eens meer wist dat het bestond. Je was het gewoon vergeten. Thuiskomen zo laat als je wilt, pizza’s klaarleggen die ze heus wel zelf de oven inschuiven. Hang de vlag uit: je voelt je ineens alsof je voor het eerst op kamers woont, meerderjarig bent of je rijbewijs hebt gehaald. Je kunt gaan en staan waar je wilt en wanneer je maar wilt. De wereld ligt aan je voeten. Alleen dit keer heb je kleine grijze krulletjes.

En toch, dat ene vraagje of je vanmiddag wel thuis bent? Dat ene belangrijke gesprekje als blijkt dat ze alle vaste bodem onder hun voeten kwijt zijn. Als blijkt dat het net is of de wereldbol pijlsnel onder hun voeten een kwartslag draaide toen ze eventjes opsprongen. Dat gevoel dat ze in een ander land landde. Dat ene gesprekje waarin je weer duidelijk maakt, dat waar ze ook landen ze op gewone grond staan. Met hun eigen boeltje in hun eigen knapzak.

Niemand die mij vertelde dat ze je op de middelbare school soms bijna nog harder nodig hebben. Ik voel mij dus een soort loer gedraaid. Niet dat ik niet stapeldol ben op mijn kinderen. Maar meer, omdat het net is of je met je kleine grijze krulletjes en de wereld aan je voeten toch ineens weer op tijd thuis moet zijn.

Ik maak mij op voor zes jaar heerlijke vrijheid, hand in hand met de grootste beknotting. Ik maak mij ervoor op dat ik met mijn pubers net zo heen en weer geslingerd ga worden als hun gemoedstoestand. Ik maak mij op voor al die stoppels, baarden, haargroei, lange tenen, grote benen. Voor alle emoties van klein naar groot en de verkeerde kant op. Ik maak mij op voor mijn rol als middelbare moeder op de middelbare school.

Zorg verdelen hoeven wij niet meer. Wie wiens laarzen in maat klein tot groot koopt, dat boeit ons niet meer. Ze doen het zelf maar en wij hoeven er geen ruzie meer over te maken. Fysieke aanwezigheid verdelen is mijn nieuwe slogan. Fysieke aanwezigheid in een mooie werkkamer thuis waar je kan werken als je voor spek en bonen thuis bent als het den puber goed gaat. En een goede tweede stoel op diezelfde werkkamer voor als het die puber wat minder gaat. Eventueel nog handig een zogenaamde sapoelidi*. Voor als den puber teveel tv kijkt of teveel achter de computer zou zitten. Meer heb je niet nodig, behalve dan een stevige dosis zelfdiscipline, want niets is zo aanstekelijk als de slappe lach en humor van pubers. Bijna te leuk om nog te willen werken.

Oh ja, en een boek waarin nou eindelijk eens staat wat je als werkende ouder kunt verwachten. Gewoon eerlijk, zodat je je niet halverwege afvraagt hoe je het nu weer moet gaan doen. Iedereen werken en goed zorgen voor opgroeiende kinderen.

Sandra Kruijt

* Indisch voor roe. Door mijn oma gebruikt tijdens het opmaken van haar bed. Ook wel als dreigement gebruikt: ‘pak de sapoelidi’. Bij ons thuis was het overigens gewoon ‘pak mijn slof’.

We gingen aan de slag. Aan die rustige stem kon ik – nu ik hem ‘live’ zag – toevoegen: een hele rustige houding. U weet wel, zo’n plezierige vent, die alleen al door een kamer binnen te komen met zijn hele voorkomen vertrouwen oproept. Het enige was dat ik hem soms van kleur zag verschieten. Was je kleurenblind zou je helemaal niets merken van werkdruk. Dan zou dat verschieten van kleur en die werkdruk voor je verborgen blijven.

De werkdruk was gigantisch. Dat zag ik ook wel. Om daar een goede stroomlijn in te ontdekken was de dobber. Wat kon anders, minder, later, door iemand anders?  Wat kon afvallen, anders georganiseerd, minder snel, bij elkaar gevoegd. Hoe kon het effectiever, efficiënter. En daar verschoot hij weer van kleur.

Tot ik het doorhad: het kon allemaal niet. Wat we ook zouden vinden aan oplossingen, het was niet de oplossing voor het echte onderliggende, verborgen gebleven, probleem. Het was gewoon teveel geweest.

Met zijn rustige, vriendelijke manier had hij het ook aangekaard. Wellicht was het beter geweest als hij daarbij wat met zijn grote vuist op tafel had geslagen. Maar ja, wat voor de één de gewoonste zaak van de wereld is, is ondenkbaar voor de ander.  

En dus ging hij gewoon door. Met die rustige stem en dito houding, met die rustige vriendelijkheid, waardoor hij nog meer klanten aantrok, nog meer vragen naar zich toetrok van bestaande klanten, nog harder werkte, nog meer vragen die hij niet meer kon pareren en niet meer kon doen. En het enige wat je merkte, was de kleur.

We hadden het te pakken, de angel. We waren een eind en nu de rest nog: het voor jezelf bespreekbaar maken dat het teveel is geweest.

Die grote stap is inmiddels gezet. Zo was hij naast rustig en vriendelijk nu ook moedig. De eigenlijke werkdruk coaching kan na zijn herstel beginnen: het zoeken naar een blijvende oplossing.  

Ieder heeft zijn eigen manier om op stress te reageren. We merken vaak de stresskippen op, die rondrennen in alle drukte, druk gaan praten, druk gaan doen en steeds sneller cirkeltjes gaan rennen. Mensen die de stress van zich afpraten, die aangeven waar ze last van hebben,  die zo de ander bij de hand nemen om een oplossing voor hun probleem te vinden.

Maar hoed u voor de mensen die doodkalm worden onder druk. Aan wie u niets kunt zien of kunt merken. Die de stress naar binnen laten slaan en doorbuffelen op die Amazone. De mensen van wie u denkt: ‘Oh, daar kan nog wel een schepje bovenop. Die kan alles aan’.

—-

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

—-

Meer lezen over werkdruk?  Folders bestellen? Voor uw afdeling aan de slag met werkdruk? Denk aan: De Europese campagne Work. In tune with life , in Nederland uitgevoerd door: TNO Arbeid en het uitstekende foldermateriaal dat zij hebben gemaakt. De campagne is inmiddels afgesloten. Het onderwerp blijft een van de peilers van het Nationaal Inzetbaarheidsplan waar ik met Priorities met veel plezier een van de partners van ben.

Dilbert

Groet, Sandra Kruijt

(en deze goedmaker heb ik niet zelf gevonden, maar opgestuurd gekregen door Désiree Valten, die mij altijd veel goede en leuke dingen toestuurt - Ziel & Zaligheid Bureau voor VeranderCommunicatie)

Ik stond in de winkel met mijn zoon en zijn/mijn neef. Ze zochten ieder een jas uit en gewaardeerde neef vond een bepaalde jas mooi, maar zei erbij: “daar lopen ze bij ons niet in”. Bij ons in Brabant, bedoelde hij. Ja, nou en? Wij hier in Rotterdam wel en waarom zou jij er dan niet gewoon in lopen als jij het mooi vindt? Maar goed, zo ver daag ik een kind van een ander niet uit. Wel mijn eigen kinderen.

Alleen als je anders durft te zijn en weet hoe het voelt, kun je met open vizier naar een ander kijken. Accepteren dat de ander anders is dan jij. Dat is tolerantie. De ander in zijn waarde laten.

Veel onbegrip, pesterijen, gelach, ‘gedoe’ komt eruit voort dat je nooit geleerd hebt om zelf anders te zijn dan anderen en het dus van een ander ook niet kunt accepteren. Je hebt ze in alle soorten en maten, de groepen die ieder weer hun eigen normen hebben waar de ander niet aan voldoet of niet van af mag afwijken. Allemaal hebben ze -zeer geruststellend- hetzelfde gemeen: ze hebben nooit zelf geleerd om anders te zijn en accepteren dat dus ook niet van een ander.

Zo blijft ieder in zijn eigen denktrant. Een paarse broek en blauw haar? Marsmannetje. Kort haar en tunnels in de oren: ijskonijn. Scheve mond, bochel en vieze onderbroek: Klokkenluider van de Notre Dame. Lange benen, blond haar, korte rok: Madame Curie. Ja, zo kennen we er allemaal nog een paar.

En ik? Ik die dit alles zo goed weet? Nou, voor mij was het van jongs af aan gewoon om anders te zijn. Ik kan daar wel een heel lijstje van maken. We woonden bijvoorbeeld in Iran en kort voor we  teruggingen naar Nederland (ik op 6-jarige leeftijd), had mijn moeder het fantastische plan om ons haar rood te verven met henna. Het is nu aan de orde van dag, maar rond ’72 had nog nooit iemand in Nederland van henna gehoord.

Onze Iraanse hulp maakte een stinkend henna-papje en mijn zus en ik zaten de hele middag met het papje op ons hoofd in de zon op het gezon. Toen we in Nederland aankwamen was net het liedje uit: ’Meisjes met rode haren die kunnen kussen dat is niet mis’. Nou, u raadt het al. Na veel meer van dit soort ervaringen heb ik geleerd om mijn eigen plan te trekken.

En ik die dit alles zo goed weet, dan? Ik heb weer een andere les te leren gehad. Dat je soms gewoon ook net als anderen moet zijn. En net zo gewoon bent als alle andere mensen. Net zo gewoon is soms ook gewoon leuk. Net zo leuk als net zo anders als iedereen.

Sandra Kruijt

Het doet me denken aan de Kellogg’s happy family die met witte tanden aan het ontbijt zitten te stralen en te lachen. Iedereen weet dat er heus bij dat ontbijt een glas melk omvalt, een ouder chagrijnig wordt of een kind zich vreselijk zit te misdragen.

Hetzelfde met al die Kellogg’s happy working people, de een nog succesvoller dan de ander.

Vandaag las ik er nog zo een: ”de waarde van een man zou je kunnen aflezen aan zijn ambitie”.

??.

Wat een lariekoek, denkt mijn vrouwelijk brein dan. Gelukkig hebben we niet allemaal mijn brein, maar dat is wat ik denk. 

Ondertussen weten we allemaal dat je heus allemaal perioden in je leven hebt dat het allemaal rammelt, dat niets vanzelf gaat, dat het lastig verloopt en je eigenlijk nog niet weet hoe je het gaat aanpakken. Maar dat zeggen we natuurlijk niet. Kellogg’s happy family aan de ontbijttafel.

Doe toch gewoon, joh. Dan ben je namelijk ook succesvol. Succesvolle mensen zijn gewone mensen, van vlees en bloed. Van succes en soms minder.

Sandra Kruijt

foto ©:  Stijlfoto

Magazine voor verzekerden van IZZ Zorgverzekeraar

Op www.zorglive.nl  staat ook Vlijtig Liesje en Een koffer vol succes.

Zo ook een collega. Wij, collega’s onder elkaar, weten hoe het was als de potentiële KLANT waar jij net maanden voor had gewerkt om die te spreken te krijgen, belde en jij net met Jengelend Jantje aan je benen staat. Hoef je niets meer te zeggen. Je kind heeft voor je gesproken. Die gaf de voorzet en de klant maakte het af: ‘Nou, bedankt voor de informatie’. ‘Ik denk er even over na’ of ‘Stuur maar wat meer informatie’ of wat de gewaardeerde klant op dat moment ook maar te binnen schiet om het gesprek zo snel mogelijk te beëindigen. Hoorn erop en tegen zijn collega’s gierend van de lach zeggen “Nou ja, zeg. Ik had nou toch een moeke aan de lijn!?”

Dus hoorde ik van deze collega de oplossing. Tja, het was niet heel fijn om hardop te zeggen, maar tegen collega’s onder elkaar kun je het gelukkig wel zeggen.

Voordat ze dat ENE telefoontje pleegde, had ze die ene keer de kinderen in een kamer opgesloten. Weliswaar de speelkamer waar ze altijd graag waren. Echter, gaandeweg het telefoongesprek was een luid gebrul uit die kamer opgestegen, het geruk aan de deuren was oorverdovende herrie geworden en zij had met zweet op haar rug het telefoongesprek in goede banen geprobeerd te leiden.

Tja. Sjande? Nee hoor. Begrijpelijk. Eerlijk en moedig dat je het durft te vertellen. In eenzelfde situatie had ik hetzelfde kunnen doen. Iedereen weet dat dit niet (vaak) moet gebeuren. Maar Jengelend Jantje moet ook gewoon soms even stil zijn. Je moet je geld ook kunnen verdienen.

Maar laten we het wel benoemen en laten we niet met zijn allen net doen of het niet bestaat. het Nieuwe Werken gaat natuurlijk niet (alleen) over kinderen, maar dit verhaal van Het Nieuwe Werken toevallig wel. Met Het Nieuwe Werken is de uitvinding van De Nieuwe Bezemkast weer dichtbij. Dit keer afgeladen met al het speelgoed dat een kind zich kan wensen, met snoep en koek in overvloed en frisdrank. ‘Als jij je hier nou eens een uurtje je rustig houdt…’  en dan krijgt het kind het laatste restje speelgoed beloofd dat het nog niet heeft en nog in de speelgoedwinkel te koop is. Te betalen met al Het Nieuwe Geld dat we met al dat Nieuwe Harde Werken verdienen.

Ik vond het goed dat Intermediair al weer een lange tijd geleden aandacht besteedde aan de kinderen en Het Nieuwe Werken. Ook vind ik het goed dat de eerste kritische geluiden over Het Nieuwe Werken te horen zijn. Het is namelijk goed om met zijn allen erover na te denken dat er ook kanttekeningen bij te plaatsen zijn. Gewoon eerlijk over zijn, benoemen en een oplossing voor bedenken. Nog beter: om met elkaar af te spreken hoe je met de kanttekeningen omgaat. Dan werkt het namelijk fantastisch dat Nieuwe Werken.

Sandra Kruijt

Daarom zal ik de komende tijd de blog omgooien, om met een nieuwe look verder te gaan. Met nieuwe inspiratie schrijf ik verder over work life balance.

In de tussenliggende tijd vind ik het leuk om te melden dat:

-          Work life balance als belangrijke kernwaarde is opgenomen in het Nationaal Inzetbaarheidsplan van TNO en Het Werkgeversforum Kroon op het Werk www.kroonophetwerk.nl Dit inzetbaarheidsplan is een prachtige aanpak voor duurzame inzetbaarheid, waarbij organisaties en medewerkers samen verantwoordelijk zijn voor hun eigen vitaliteit, gezondheid en lange termijn inzetbaarheid. ‘Samen naar succes’.  De workshops en work life balance expertise van Priorities en De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé worden aanbevolen binnen dit Nationaal Inzetbaarheidsplan.

-          Ik heb mij aangesloten bij een prachtig samenwerkingsverband dat binnen organisaties en bedrijven dit Nationaal Inzetbaarheidsplan implementeert: Van Der Maat Groep (www.vandermaatgroep.com). Met 12 professionals (organisatie adviseurs, bedrijfsarts, coaches, trainers, arbeid en organisatie psycholoog, HRM, sales en marketingmensen) werken we aan gezond en met plezier werken.

-          Met mooie externe partners (zoals TNO, NEN, NCSI, Randstad HR Solutions, Bilderberg Hotels, Tigra, Human Capital Group, Agis Zorgverzekeringen e.a.) werken we, alsVan Der Maat Groep,samen om duurzame inzetbaarheid in Nederland naar een hoger plan te krijgen.

-          De kwaliteit van ons werk wordt geëvalueerd, gemeten en gemonitored door TNO. Een keurmerk en een garantie voor kwaliteit.

-          Naast algemeen organisatie advies en HRM advies binnen deVan Der Maat Groep blijf ik mij met Priorities richten op work life balance, een verregaande specialisatie sinds 2005. Werk-privé balans is immers een belangrijke peiler van duurzame inzetbaarheid oftewel: Gezond en met plezier werken.  

-          Workshops die u als werkgever kunt aanbieden op dit vlak en mijn dienstverlening voor professionals staan op www.priorities.nl/workshops. Ik ben u graag van dienst! Neemt u hiervoor, geheel vrijblijvend, contact met mij op (sandra.kruijt@priorities.nl).  

Van mij kunt u naast algemene kennis op dit blog, nog steeds de kwinkslag verwachten over tal van work life balance aspecten. Ingebed in de nieuwe samenwerking op het vlak van duurzame inzetbaarheid, zal ik ook (vaker) serieus ingaan op duurzame inzetbaarheid en hoe u dat voor uzelf en uw organisatie blijvend vorm kunt geven.

En u? Interesse in wat mijn lezers bezig houdt, is mijn drijfveer. Ook uw ervaringen op work life balance gebied zijn voor mij belangrijk. Mocht u ervaringen, feedback, vragen of input hebben dan hoor ik het heel graag.

Wilt u meer informatie over het bovenstaande ontvangen, mailt u mij dan: sandra.kruijt@priorities.nl of meldt u zich aan voor de nieuwsbrief via www.priorities.nl

Ook bent u van harte welkom bij de volgende MaatSession op 15 september a.s. ‘Het Rendement van Duurzame Inzetbaarheid’ www.vandermaatgroep.com. Ik kan daar zelf helaas niet bij zijn, maar het belooft weer een mooie sessie te worden. U kunt zich via de website aanmelden of rechtstreeks bij mij. De MaatSession op 27 oktober a.s. zal ik met een collega leiden. Graag tot dan of tot de 15e september.

Ik wens u een goede (op)start na de zomervakantie mocht u weg geweest zijn en hoop u op dit blog weer regelmatig te mogen begroeten.

Work hard. Live balanced.

Sandra Kruijt

Het mooiste zinnetje om ooit te schrijven. Dat je bent afgekickt van de lijstjes. Dat je zover bent dat je kunt nadenken over de essentie van to-do lijstjes in plaats van er al die dingen op te schrijven. Waarom heb je eigenlijk een to-do list?

Dit soort lijstjes dient verschillende doelen. Als geheugensteun voor dingen die je niet moet vergeten. Sinds we geen zakdoeken meer in onze broek hebben waar je een knoop in kunt leggen en allemaal hebben leren schrijven, is – me dunkt - de to-do lijst ontstaan.

Het kan zijn dat de to-do lijst het uitvloeisel is van een veel te drukke tijd. Misschien moeten we zoveel doen dat we het gewoon allemaal niet meer kunnen onthouden. Dan schrijven we het maar op.

Het kan ook een bedenksel zijn van de control freaks onder ons. Als je alles opschrijft, weet je dat dingen gaan gebeuren op een door jou geplande manier. Zo hou je grip op jezelf. Of: zo hou je jezelf eronder. Je behoedt jezelf ervoor dat je gaat lopen flierefluiten. Je to-do lijst is als het ware je karwats of knuppel die zorgt dat jij op het rechte paadje  blijft. Stel je voor dat je van de goede weg af zou gaan en wellicht in een hangmat in de tuin gaat rondhangen. Het zou je maar gebeuren.

Misschien geeft die to-do lijst in die setting wel aan: hoe langer dat ding, hoe banger jij voor jezelf bent. Hoe meer je het namelijk nodig hebt om eronder gehouden te worden.

Maar goed, wat mij opviel bij die coaching en wat me al vaker is opgevallen, is de negatieve beleving die vaak om  zo’n to-do lijst hangt. Dingen die niet zijn gebeurd, die nog moeten gebeuren, die allang gedaan hadden moeten zijn, to do, to do, to do. Punt 1-100. Gloeiende donders, en dan zet je als punt 1 bovenaan ‘mijn to-do lijst afwerken’. Je to-do list als je brevet van onvermogen. Voor mensen die het druk hebben (of het te lang te druk hebben gehad) krijgt het lijstje inderdaad die functie. Doodmoe van al het harde werken kijken ze naar hun overvolle lijstje. Ze zijn te moe om te bedenken wat ze allemaal wel gedaan hebben.  

Het leuke van een to-do lijst is echter dat het een verzameling is van creatieve ideeën. Een creatieve geest heeft alle denkkracht in huis om duizend dingen te bedenken. Hoe creatiever de geest hoe langer de to-do lijsten zullen zijn. Het zijn dan als het ware lijsten vol plannen, intenties, leuke ideeën die nooit tot wasdom zullen komen, maar – weer positief – waarvan je wel zou willen dat ze uitgevoerd zouden worden. Je weet dat de wereld er mooier uit zou zien als jouw ideeën uitgevoerd zouden zijn.

Bij een to-do lijst hoort ook een to-do geestesgesteldheid. De houding dat er altijd genoeg werk aan de winkel is en dat ontspannen of op tijd naar huis gaan voor andere mensen is. Mensen die ontspannen zijn zeker mensen die hun to do lijst af hebben en daarom eindelijk rustig kunnen zitten. Je neemt je voor aan het einde van jouw to-do lijst hetzelfde te gaan doen, maar helaas is dat voor jou pas tegen de tijd dat je tussen 6 plankjes ligt. Want de essentie van werk en van het leven is dat er steeds nieuwe to-do dingen kunnen worden bedacht. Tegen de tijd dat je dat niet meer doet, bedenkt jouw familie wat er met jou moet gaan gebeuren. To do: in de oven of in de grond, want veel meer andere mogelijkheden zij er eigenlijk niet.

Ik ben erachter gekomen dat ik geen to-do lijst nodig heb. Ik doe namelijk precies wat er kennelijk gedaan moet worden. Soms net iets te laat, of veel te laat, of helemaal veel te laat, maar op een of andere manier doe ik alles wat er moet gebeuren. Ik ben nog nooit iets blijvend vergeten en er dient zich altijd het echte doel van de dag aan. ’s Morgens onder de douche neem ik mij de gebruikelijke 1000 dingen voor, die ik tijdens mijn goede-douche -voornemens altijd in verbluffend hoog tempo zal uitvoeren. In gedachten bereik ik dan in dubbeltempo mijn hoogtepunt tegen 10 uur ’s morgens. Dan heb ik vast al die dingen uitgevoerd en heb ik de rest van de dag over voor … en dan komt er meestal een plan dat naast onzinnig, meestal net zo goed over een maand uitgevoerd kan worden.

De realiteit achter mijn bureau is dat ik zonder mijn to-do lijst om 10 uur gewoon zit te doen wat er die dag moet gebeuren, los van alle plannen die ik heb gemaakt, dat ik dat om 11 uur nog zit te doen en dat ik vervolgens precies datgene ga doen waar de dag voor bestemd is. Al die plannen ten spijt, ten kosten van de plannen of helemaal los van de plannen. De dag ontvouwt zich en het eerste deel van de dag begint altijd, zo heb ik geleerd, met een genoeglijk uurtje nutteloze plannen maken tijdens het ontbijten, douchen, aankleden. De dag zelf pakt altijd anders uit.

Het heeft misschien ook met mijn tegendraadse karakter te maken. Zodra ik iets moet heb ik er geen zin meer in en doe ik het juist niet. Een to-do lijst werkt op mij dus eigenlijk contra productief. Zou ik gewoon aan de slag zijn gegaan met die vervelende klus, zodra het op mijn to do lijst staat, doe ik er alles aan om het niet meer te hoeven doen. En zo ploegt de boer verder en zo boer ik iedere dag een beetje verder. 

Vandaag besteed ik een dag aan het vernietigen van mijn to-do lijstjes. Ik flikker ze gewoon weg. Electronisch of in papier. Al die plannen, hup weg ermee. Het zijn mooie plannen, intensieve plannen, goede voornemens, gezellige voornemens, leuke ideeën etc. Het zijn kinderkamers behangen van kinderen die inmiddels tieners zijn en die, als ik nog langer wacht gewoon het huis uit zijn. Dan hoef ik helemaal niets meer te behangen.

Het zijn gezellige uitstapjes, vakanties en aparte bestemmingen om heen te gaan. Het zijn dingen om uit te zoeken, wegen om mijn bedrijf groter te maken, te professionaliseren, werkzaamheden uit te breiden. Intenties om blogs te verfraaien, te verbeteren, foto’s erbij te plaatsen. Het zijn losse flodders, samenhangende gehelen, dingen waarvoor ik eigenlijk het geld niet uit wil geven omdat ze net niet leuk genoeg zijn. Het zijn plannen voor door de week en voor alle zaterdag van de komende jaren, waarbij ik nu al weet dat ik zaterdag gewoon de boodschappen van de week doen en verder de dingen van de dag.

Het zijn de plannen voor de zondagen terwijl ik nu al weet dat ik op zondag het liefst zonder plan doorbreng. Geen groter genot dan kunnen doen waar je zin in hebt. Het zijn alle leuke dingen die je, als je de baas van het land zou zijn gewoon door andere mensen zou laten doen. Als ik ze zelf moet gaan doen, vind ik ze eigenlijk niet leuk genoeg om te doen. Het zijn kortom plannen die net niet goed genoeg zijn.

Het zijn intenties voor als zich ooit de gelegenheid voordoet en ik weet nu al dat die gelegenheid zich niet voor zal doen. Het zijn de plannen voor sporten, hobbies, spel en ander leut waarvoor ik nu al weet dat ik mijn grootste hobbies waar ik graag mijn tijd mee vul niet voor aan de kant schuif. Het zijn kortom plannen voor een ander mensenleven. Voor als ik ooit als reïncarnatie terugkom en mijn to-do lijstjes nog bij de hand heb. En tot die tijd leid ik mijn eigen leven. Zo neem ik vandaag afscheid van mijn to-do list. First bullet. Toedeloelist.

Als ik een nieuw lijstje zou mogen beginnen, zou ik erop schrijven: vandaag werken, vandaag leven en voor morgen geen plannen maken.

Sandra Kruijt

Ik kreeg het boek bij een bijeenkomst van de NIVE (Nederlandse vereniging voor managers). Aangezien mijn werk zich toespitst op duurzame inzetbaarheid en work life balance ben ik het gaan lezen.

Na een paar pagina’s lezen vond ik al dat iedereen het boek zou moeten lezen. Halverwege vind ik dat nog sterker en vermoedelijk – als ik aan het einde van het boek ben – heb ik zo’n gevoel dat ik het u per megafoon wil gaan voorlezen.

‘Waarom’, zult u wel vragen? Nou, de finesses van vitaliteit leer je in dit boek. Hoe het werkt, waarom het werkt en wat er werkt. Het is kennis die we allemaal in meerdere of mindere mate hebben of die we zouden moeten hebben. Maar, let op, dit is het eerste boek waarbij je op iedere pagina bewust bent van je eigen verantwoordelijkheid. Nog beter en leuker: die gewoon wilt gaan nemen.

Nou heb ik al, net als u wellicht, heel wat boeken gelezen op het gebied van zelfmanagement, fitheid, balans, succes, geluk en gezondheid. Dit is het eerste boek waar je niet bij denkt: ‘zou ik inderdaad moeten gaan doen’, waarna je het boek  in de kast zet en er nooit meer aan denkt. Dit is een boek waarbij je op iedere pagina gewoon zin krijgt om aan de slag te gaan met je eigen gezondheid en vitaliteit.

Voor ik de recensie schrijf, dacht ik maar eens de simpele instructies uit het boek te gaan volgen, te beginnen met het ochtendritueel. Ik kan u vertellen dat het werkt. Als ik in het tempo dat ik daarmee bereik de rest van de dag voortzet, verzet ik niet alleen een berg, maar een gouden berg.

Het betekent helaas wel dat afscheid moet nemen van mijn Love – Peace – Grunberg way van opstaan. Lazy, happy, nog een keertje omdraaien, rustig opstaan, bijkletsen met de kids, aan het ontbijt, rustig naar de koffie, de krant en de hersens wakker laten worden met Grunberg in de Volkskrant. Vervolgens nog meer koffie en pas als die is uitgewerkt het tempo in de dag brengen.

Het is wel jammer, dat afscheid. Maar ik voel mij aanmerkelijk goed bij de bedrijfsatletische manier van wakker worden. Spring je bed uit, doe alle gordijnen open of alle lichten aan, rek en strek tien minuten. Als je het helemaal goed wil doen: ga naar buiten, drink jus d’orange en daarna een ontbijt.

Ik doe dit nu al een tijdje. En met het tempo waarin mijn dag verder gaat, bent u ervan verzekerd dat ik het boek binnen de kortste keren uit heb en dat hier in dubbel tempo de echte recensie kan verschijnen. Of bent u al overtuigd en wilt u zelf ook Bedrijfsatleet worden? Voor meer informatie zie hieronder.

Work hard. Live balanced.

Sandra Kruijt

Te bestellen via Bol.com http://bit.ly/jmmWPE 

De Bedrijfsatleet – (Jezelf) Managen onder druk

Excellent presteren onder druk in een klimaat van continue veranderingen. Alain Goudsmet en Koen Gonnissen hebben jarenlang topsporters begeleid en zo als coach van individuen en teams een schat aan praktische ervaring opgedaan. Ziju hebben zich na hun sportcarrière gespecialiseerd in de begeleiding van een andere groep die evenzeer aan druk en stress wordt blootgesteld: werknemers, zelfstandig ondernemers, managers en kaderleden die zij ‘Bedrijfsatleten ©’ noemen.

Een overladen werkschema, eindeloze files, conflicten met klanten of collega’s, de continue dreiging van afslankingen, deadlines, prioriteiten, urgenties … wat kost jou het meeste energie? Tot waar reikt jouw weerstand? De noodzaak om creatief en innovatief te denken in economisch moeilijke tijden dwingt de meeste mensen bovendien uit hun comfort zone: ook dit kost enorm veel energie! Een toenemend aantal afwezigheden te wijten aan “ziekte” bewijst dat vele mensen te diep putten uit hun emotionele, mentale en fysieke reserves! Je bent maar zo sterk als je zwakte energie batterij…

Dit boek inzicht geven in het mechanisme van continue hoogwaardige prestaties onder druk, en het belang van een snelle en efficiënte recuperatie na druk. De auteurs reiken een schat van praktische tips aan om de jachtige sleur van de dagelijkse stress te doorbreken, en excellent te kunnen blijven presteren zonder onnodige energie te verspillen. Zij tonen aan dat oplossingen eenvoudig kunnen zijn en voor de hand liggen. Elke werknemer kan trainen om een ‘Bedrijfsatleet’ te zijn of te worden. En jij? Ben jij een ‘Bedrijfsatleet’ of een ‘Bedrijfskamikaze’?