de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor work balance
De agenda versnelling
‘In welke agenda versnelling sta jij?’ Dat zou best een logische vraag kunnen zijn die we tegenwoordig aan elkaar kunnen stellen. Dan kun je daar namelijk rekening mee houden.
Je hebt bijvoorbeeld de laagste versnelling. Dat zijn de mensen die als het net kerst is geweest al weer plannen maken voor volgend jaar kerst. Dan hebben ze namelijk alle tijd om de gemaakte afspraak met een ganzenveer in hun agenda te schrijven.
Ze hebben alle tijd voor het inplannen van de paar dingen die in hun agenda staan, nemen daar alle tijd voor en nemen ruimschoots de tijd voor de voorpret en napret. Dat zijn de fijne mensen. Tijd te over en ook veel tijd voor jou en je beslommeringen. Dat zijn de mensen tot wie je je kunt wenden als de nood aan de man komt en/of jijzelf special care nodig hebt. Dat zijn de fijnste mensen onder ons om mee om te gaan. Je wordt acuut zen, yin en yang, peace, love en zulu als je bij ze bent.
Het lastige is wel met deze mensen dat jijzelf waarschijnlijk niet in die lage versnelling staat en dus met totaal andere dingen bezig bent als zij ruimschoots de tijd willen nemen om kerst volgend jaar te bespreken.
Voor deze mensen stel ik voor een agendaversnelling 1-12 te introduceren. Dat correspondeert met het aantal maanden en zo kun je op vriendelijke doch indringende wijze duidelijk maken, dat jij voorlopig nog met maand een tot en met elf bezig moet zijn, voordat je over kunt gaan tot maand twaalf. Dan kun je uitleggen, dat je soms veel tijd hebt en soms wat drukker bent. En dat je nu bijvoorbeeld in versnelling nummer 1 staat (of 12, daar moet ik eigenlijk nog beter over nadenken maar daar heb ik nu geen tijd voor). Dat is dus dat je een maand vooruit kunt plannen, denken en doen.
Voor de drukkere categorie mens onder ons, stel ik voor agenda versnelling nummer 1-52 te introduceren. Dan plan je op wekelijkse basis. Een week vooruit kun je nog net overzien, maar gekker moet het niet worden. Dan is die agenda (lees: dat hoofd) zo vol dat er nog geen pluisje meer bijkan. Net dat ene cadeautje voor dat tussen de bedrijven door geschoven feestje kan je balans helemaal doen omslaan in totale chaos. Dat je net van voren niet meer wat je van achteren aan het doen bent. Dat zijn de mensen die ‘wild’ uit hun ogen kijken.
En dan heb je natuurlijk de aparte groep mensen bij wie de versnelling 1-365 beter past. Die hebben zo’n drukke agenda dat ze op de dag zelf moeten kijken hoe de dag eruit ziet en hebben volstrekt geen tijd om te kijken hoe de volgende eruit komt te zien. Van tijd tot tijd zijn we allemaal zulke mensen natuurlijk, maar de grap komt helemaal goed te voorschijn als je een meerpersoonshuishouden hebt en er ineens twee volwassenen en een x-aantal kinderen zijn, die ieder een eigen agenda hebben met bijpassende versnelling 365. Dan gaan die agenda’s met elkaar ruzie maken en dat wordt een redelijk giftige gaswolk die ontstaat. Licht ontvlambaar. Doet me denken aan zo’n truck op de snelweg met zo’n vlammetje erop. En dat doet mij weer eraan denken dat dat vlammetje als een soort (je mag niet op deze) rode knop (drukken) op mij werkt. Ik denk daar dus altijd van: ‘Wat zou er nou gebeuren met die truck als ik daar nou wel op druk met mijn bumpertje’.
Maar goed, u hebt een veel te drukke agenda om te lezen wat ik allemaal denk. Over tot de orde van de dag. De moraal van dit verhaal is eigenlijk dat we tegenwoordig vanuit verschillende agendastanden met elkaar praten. Iemand in de laagste versnelling stelt een doodgewone gezellige vraag aan iemand die zelfs in agendastand sinus of minus staat. Dat is namelijk het geval als je vandaag bedenkt wat je gisteren had moeten doen, bijvoorbeeld als je er vandaag achter komt dat jouw kind gisteren op een feestje had moeten zijn. Bij dat soort gesprekken krijg je allerlei miscommunicaties. “Zo die is gestressed. Laat ik die voorlopig maar even niet meer bellen”. En dan ben je dus helemaal ver van huis. Dan haakt net die ene persoon af die jou soms wat rust in de tent kan brengen en wat moed kan inpraten. En dat alles omdat je gas gaf in de verkeerde agenda versnelling.
Sandra Kruijt
Vissticks en een handtas vol condooms
We waren op weg naar een bijzonder leuk feestje. Een van de femmes fatales kreeg een telefoontje van een schattig kind. Wat of ze gingen eten met de oppas?
Nu is de vrouw in kwestie geboren met een flinke dosis natuurlijke flair. Dus ze gaf ter plekke het beste mogelijke antwoord. Het was namelijk geweldig wat ze mochten eten en een grote traktatie: ze mochten vissticks uit de vriezer eten!!
Zeer blije kinderen. En nu moest ze nog even haar Braziliaanse oppas uitleggen waar die vissticks lagen en wat dat nou precies voor dingen waren. We hoorden een waterval aan woorden. No pankaki’s vanavond, dat maakten wij eruit op, en uiteindelijk iets van ‘nuggets’. Ze werd al wat ongeduldiger, want ze had nou al bijna 10 minuten aan de lijn gezeten, terwijl wij natuurlijk naar een geweldig feest op weg waren en ze net zat te vertellen van de nieuwste Sex and the City film en de handtas vol condooms die in een streng gelovig land op de grond was gevallen met allemaal gesluierde winkeldames eromheen.
Ze hing op en brulde het uit: JAA, Dat was ik dus vergeten. ZE moeten thuis ook nog eten natuurlijk. VERhaal opgelost. HOE vaak ik wel niet gered ben door de vriezer?!! GROTE hilariteit en wij scheurden door en praatten door over alles wat vrouwen mooi en bijzonder maakt, namelijk alle leuke hebbedingen die je daarbij nodig hebt. Vooral geen eten voor de kinderen ‘s avonds. We hoorden nog kort even hoe de ander vertelde dat hun oppas steevast € 100 extra in haar portemonnee heeft. Die hulp koopt en kookt alles en vult ook nog de koelkast aan, zodat als zij thuiskomt ze ook nog van alles aan lekkers in de koelkast vindt. Geweldige mensen bestaan er op deze aardbol.
Sandra Kruijt
Yogamatje, de Balanstool en uw werkdruk
In 2004 schreef ik het projectplan voor De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Een Europese subsidie werd verleend en de Balanstool werd gemaakt, een grote internetapplicatie die het mogelijk maakt allerlei berekeningen te maken. Sindsdien heb ik heel wat mensen begeleid aan de hand van de Balanstool (mezelf incluis).
Het is 6 jaar later en werk-privé balans is een hot item. Jaja, vooruitziende blik. Specialiseren in een onderwerp dat op dat moment nog helemaal niet leeft, is spannend als ondernemer. Nu lever ik heel graag een bijdrage aan het oplossen van werkdruk binnen bedrijven en privédruk van professionals en zet mensen aan het denken over hun eigen oplossingen.
Werkgevers weten vaak nog steeds niet hoe ze met het onderwerp moeten omgaan en werknemers lopen tegen werkdruk en privédruk aan. Met zijn allen denken we vaak dat balans werk en privé een non-issue, een luxe issue of een vrouwending is. Ook denken we dat balans werk en privé over 2 dingen gaat: je werkt of je hebt privé. In werkelijkheid slokt werk al je tijd op en bestaat privé, afhankelijk van je situatie, uit 10-15 categorieën.
Het zijn nieuwe tijden en nieuwe inzichten en daar moeten we ook op die manier mee omgaan. Geen oude wijn in nieuwe zakken proberen.
Deze week heb ik naast work life balance coaching (dat ten goede komt aan gezin van 4 kinderen en 2 mooie banen) een interview gegeven over de Balanstool en dingen aangekaart als:
1. We denken vaak ‘het moet efficiënter’. De werkelijkheid is anders. We doen veel te veel. Tijd = vol = op = keuzes maken = priorititeiten. Dat is nog een lastige boodschap.
2. Je werkdruk, je privédruk of de combinatiedruk kun je berekenen. Zo maak je voor jezelf inzichtelijk welke keuzes je hebt (gemaakt).
3. Let vooral op ‘schakeltijd’. Teveel verschillende taken = teveel schakelen en schakeltijd = stress, omdat je steeds weer naar het andere ‘compartiment’ in je hoofd moet om na te gaan of alles goed loopt. Dit is helemaal het geval als de taken te ver van elkaar liggen, zoals werk en kinderen. Als het mogelijk is, los de schakeltijd op.
4. Let op ‘neuzeltaken’. Taken die te onbelangrijk zijn om over te praten, maar die wel tijd vragen. 12x 5 minuten is een uur. Ook voor die neuzeltaken moet je een oplossing vinden.
5. Pas bij het in kaart brengen van je taken met De Balanstool Priorities.nu zie je hoeveel je doet en kun je effectieve keuzes gaan maken.
Het idee is simpel. Benoem alle taken die je hebt, plak er een tijdsbesteding aan en De Balanstool projecteert dat op een 24 uurslijn. Alle taken boven de 24 uur zijn concreet ‘jouw stress’, de taken die niet in je dag passen.
Hoe dat zit? Denk maar aan je jaarlijkse belastingaangifte. Daar vergeet je rekening mee houden. Da’s toch niet zo erg? Nee, maar de lijst aan dit soort ‘vergeten’ taken is lang en dat veroorzaakt vaak onze werkdruk of privédruk.
6. Let dus op de ‘vergeten’ taken. Aan de Balanstool ligt een grote database ten grondslag met dit soort taken, belangrijke zaken, neuzeltaken, vergeten taken en voor uw belangrijke andere taken heeft de Balanstool de mogelijkheid om aan te vullen.
Zo zagen we bij de work life coaching deze week weer mooie dagen tevoorschijn komen, met taken rond de 30-40 uur per dag! Herhaal: Per dag! Dat is wat er in je hoofd zit om te gaan doen. En dan gaan we nu yoga doen.
Sjees erheen, op twee wielen de bocht door, kleed je om, ga rustig je matje liggen, sluit je ogen en adem uit….
Nou, als het voor u werkt?! Maar ik zou zeggen, ga eerst de werk en privedruk écht oplossen. Facts & figures. Daarna lig je heerlijk op dat yogamatje.
Sandra Kruijt
Ook interesse in De Balanstool Priorities.nu? Dit najaar staan verschillende workshops gepland. Na uitleg over het gebruik en het afsluiten van een licentie kunt u met de tool aan de slag. Neemt u hiervoor contact met mij op.
Wilt u op de hoogte blijven, u aanmelden voor een workshop, meer informatie en/of voor uw bedrijf Priorities inschakelen, mailt u mij dan (sandra.kruijt@priorities.nl)? Ik ben u graag van dienst.
Diversity
Ik schrijf niet over diversity. Ik BEN diversity. En nog makkelijker, als u mijn blog leest, doet u dus aan diversity. Dat kunt u dus met goed fatsoen tegen iedereen vertellen.
Wat diversity is, zullen ze u dan vragen. Ja, dat is wat lastiger om te beantwoorden. Het heeft iets te maken met veel van alles binnen uw bedrijf. Meer variatie. U eet toch ook niet iedere dag dezelfde boterham met kaas. Soms doet u daar toch wat anders op?
Dus, meer kleuren, meer vrouwen, meer leeftijden, meer .. kortom, noem maar op. Meer van alles voor nog betere resultaten. Als u nu begint met het lezen over hoe vrouwen denken, kunt u altijd nog de stap nemen om er eentje aan te stellen.
Die vrouwen moeten het dan niet weer op uw manier gaan doen, want dan is het geen diversity meer. Nee, u moet er dus gewoon openstaan dat er door die vrouw andere dingen gezegd worden. En, hoewel u ervoor open moet staan, moet uw mond van verbazing niet openstaan. Zo anders zijn we nou ook weer niet.
Ik zal u een leuk voorbeeld geven. Ik, van de vrouwenkant (en ik ben niet de enige) moet altijd even mijn best doen bij cijfers. Laatst hoorde ik ook weer van een absolute topvrouw, vakvrouw in haar werk, hoge omes, maar dan een vrouw, dat ze er bij cijfers wel eens een nulletje naast kan zitten als ze niet even goed focused op die cijfers voor ze haar antwoord geeft. Mannen schudden die cijfers altijd zo uit hun mouw en nog sterker: het is het eerste wat mannen met elkaar bespreken.
Vrouwen niet, maar laat ik voor mezelf spreken, want er zullen ongetwijfeld vrouwen zijn die met cijfers opstaan en naar bed gaan. Ik vind cijfers, nou ja, wat zal ik ervan zeggen. Ze moeten goed zijn, daar draait het om, maar als ze dan goed zijn, kunnen we ze net zo snel weer vergeten. Niets vind ik eigenlijk zo oninteressant als cijfertjes. Of, ik kan me één ander ding voor de geest halen: mensen die over cijfertjes praten.
Nou ja, zeg, zult u zeggen en een kruisje achter mijn naam zetten. Maakt me niet uit wie we aannemen in ons bedrijf, als het die maar niet is!
Maar nou heb ik als vrouw weer hele andere dingen waar mijn natuurlijk focus altijd naaruit gaat. Soms verbaas ik me erover als een man dat niet heeft, doet of denkt. Dat vind ik nou zo raar. Het komt bij mij vanzelf, is zo noodzakelijk en een man heeft het er niet eens over. Nou ja, zeg!
Dat heb ik geleerd van diversity. Diversity gaat eigenlijk om wat een ander aan jouw succes kan bijdragen. Er zijn 4 stappen in mijn ogen:
1. verbazing en veroordeling. Nou ja, zeg, die is gek!
2. over die drempel heenzetten en luisteren waarom de ander denkt of doet zoals hij/zij doet
3. kijken wat je eraan kunt hebben en wat niet
4. het goede ervan eruit halen en voor al het andere een bewuste keuze maken om het op je eigen manier te blijven doen. Die keuze ook uitleggen, misschien leert de ander er wat van.
Dat is diversity ten top. Het beste eruit halen. De rest weloverwogen op je eigen manier doen. Over en weer, iedere dag weer.
Want, kijk, ik heb natuurlijk een hoop geleerd van de cijferkant van de mannen om mij heen. Het is gewoon belangrijk om die cijfers in je hoofd te hebben en daar iedere dag mee te werken. Maar omgekeerd, hoop ik dat er sommige mannen zijn die hebben gedacht: ‘hé, daar heb ik wat aan’. Er zijn namelijk legio andere onderwerpen dan cijfers die voor mij natuurlijk komen aanwaaien en die mijn werk erg ten goede komen.
Sandra Kruijt
De overtreffende trap
De laatste tijd heb ik veel opgetrokken met mensen die geen kinderen hebben. Mensen die een carrière maken en daarbij niet in de weg gezeten worden door kinderen. Wat klinkt dat onaardig, maar iedereen die mij kent weet dat ik dol op mijn kinderen ben en ze zeker niet als wegblokkeerders ervaar, maar deze kant van het ouderschap moet ook gezegd kunnen worden.
Ik heb mij gerealiseerd dat ik met kinderen nooit meer de overtreffende trap bereik. Vroeger wel: werken tot je erbij neerviel. En dan met trots, tot je erbij neerviel, kijken naar wat je had bereikt. Gewoon snoeihard werken, er helemaal voor gaan, alles en iedereen die je daarbij in de weg stond flink aan de kant toeteren. Mijn ouders hebben wat met mij te stellen gehad. Niet in mijn puberteit, maar daarna. Toen ik aan het werk ging. Ik had namelijk nergens tijd voor.
Nu weet ik dat ik die overtreffende trap niet meer kan halen. En een steek van jaloezie gaat soms door me heen. Ik wil het liever niet toegeven, maar het is wel zo, als ik mensen zie die de overtreffende trap wel bereiken.
In de gradatie: lekker bezig zijn - lekker werken – goed bezig zijn - hard werken, heb je de overtreffende trap en dat is ongelofelijk snoeihard werken en enorme resultaten bereiken. Tot je bijna omvalt en dan plof je in je bed. Sandrajaloers@u. Ik werk namelijk hard, maar met de kinderen moeten wij eerst zorgen dat zij happy zijn en in bed ploffen voordat we weer verder kunnen werken. Daarna pas plof je moe maar voldaan in je bed.
Die overtreffende trap van hard werken, dat komt later wel weer, stel ik mijzelf gerust. Als de kinderen het zonder ons kunnen stellen. Als de rest van nu hardwerkend Nederland al bijna prepensioen overweegt of de centjes op de bank aan het tellen is om nooit meer te hoeven werken, ga ik me daar toch een partij WERKEN.
Zo bedenk ik mij op een zonnige middag terwijl ik op mijn terrasje zit, spelende kinderen, krantje erbij, lekker in het zonnetje. Jaloers@sandra?
Sandra Kruijt
Je bent mijn vriend
Mannenvriendschap vind ik mooi. Soms kijk ik ernaar en dan ben ik geroerd. Zitten ze samen op de bank voetbal te kijken. Zeggen niets tot weinig en soms ineens heel veel. Dan weer niets tot weinig, en dan ineens grote lach op beide gezichten. Ze lachen het helemaal met elkaar eens.
Jongensvriendschap vind ik ook mooi. Dat zie ik bij mijn zoon. Gewoon. Zonder upsmuck. Jij bent mijn vriend en zo zit de wereld in elkaar. Geen gedoe. Want gedoe is onbegrijpelijk en jongens houden niet van onbegrijpelijk en al helemaal niet van gedoe. Dat hebben jongens en mannen blijvend met elkaar gemeen.
Mijn eigen vriendschap vind ik ook mooi. Is vaak wel wat ingewikkelder. Stel ik ook op de proef, kan ik in teleurgesteld zijn, kan ik teveel of te weinig in vragen of juist te weinig of teveel in geven. Dat is bij vrouwenvriendschap wel eens het geval. Maar ondanks alles vind ik mijzelf wel een goede vriendin. Zijn ook leuke mensen met wie ik bevriend ben, dus dan is het niet moeilijk.
Nu plaatste ik het stukje ‘Groot’ op mijn weblog. Spannend. Durf ik het wel, durf ik het niet, durf ik het wel, durf ik het niet? Net bloemblaadjes plukken. Wel, niet, wel, niet. Stel dat ik nog word geëxcommuniceerd door die of geen, ging door mijn vrouwen-ingewikkeld-hoofd.
In plaats daarvan kreeg ik een mailtje van een vriendin: “Leuk San!!! Ik word in ieder geval blij van je stukjes, zeker omdat je ook nog mijn vriend bent”.
Ik liep de hele dag naast mijn schoenen van trots. Nog nooit had ik zo’n fijn compliment gehad.
Kijk, gelijkheid kent vele vormen en ongelijkheid is vaak heel mooi. Maar dit compliment deed mij de hele dag glimmen van trots.
Sandra Kruijt
To do today: Lijzig Vlietje lezen?
Gesandwiched tussen de koning der mannen of was het koning der koninginnen en mijn persoonlijke ontboezemingen - dat mijn haar weer goed zat en meer van die onzin - stond eigenlijk een bericht dat tot op heden 0 (zegge en schrijve: nul) bezoekers heeft gehad. Kan ook liggen aan koninginnedag en de algehele drukte die wij rond onze vrije dagen hadden.
Aan de andere kant, Lijzig Vlietje is inderdaad niet degene waar je nou echt om zit te springen om over te lezen. Niettemin ben ik van mening dat er een kern van waarheid in dit berichtje zat.
Wilt u het lezen, alstublieft? Schrijf ik daarna snel weer wat nieuws. Gewoon even naar beneden scrollen. Dan hoef ik me geen zorgen meer te maken over de webstats van Lijzig Vlietje. Voorwaar ze heeft haar geheel eigen kwaliteiten.
Sandra Kruijt
Lijzig Vlietje
U hebt al kunnen lezen van Vlijtig Liesje. Velen van u, want het is een stukje dat vaak gelezen wordt. Bent u met Vlijtig Liesje getrouwd dan zit u goed. Lekker op de bank met uw grote voeten omhoog. Vlijtige Lies doet de rest.
Nu kan het ook zo zijn dat u dacht met Vlijtig Liesje te trouwen, maar hebt u eigenlijk een kat in de zak gekocht. U blijkt met Lijzig Vlietje getrouwd te zijn. Ook die heeft weer haar geheel eigen kwaliteiten, maar net die ene kwaliteit waar Vlijtige Lies in uitblinkt – dat alles in orde komt - ontbreekt bij Lijzig Vlietje.
Dan komt u na een dag hard werken buitenshuis thuis en begint uw volgende werkdag. De kinderen wassen, eten, poetsen, snoeien, harken, opruimen. Het kan ook zijn dat het zo’n rommeltje is als u thuis komt en iedereen zodanig overstuur is, dat u adequaat moet beslissen wie hier als eerste getroost wordt, een speen of een fles in zijn mond krijgt. Lijzig Vlietje bijvoorbeeld.
Dan snel verder. De vaat opruimen, weggooien, verschonen, nieuwe kopen, de post afhandelen, oude vervangen. De lamp, de tuin, het gras, het dak, de papieren, het geld en dan bent u nog niet klaar. Om half twaalf gaat eindelijk de computer uit of aan of bij of mee. U weet het allemaal niet meer. Zo druk hebt u het, met Lijzig Vlietje als vlijtige toeschouwer.
En dan heb je nog een derde soort man. Die is niet getrouwd met Vlijtig Liesje of met Lijzig Vlietje. Deze man heeft gewoon geen idee! Geen ideeeee met wie hij getrouwd is. Want hij is er namelijk nooit. Dan kunnen we ook niet van hem verwachten dat hij het wel weet. Be fair. Niet toch? Wel dan!
Gelukkig heeft het leven ons veel rijker bedeeld en gelukkig zijn er veel meer dan deze drie soorten mannen en vrouwen.
Sandra Kruijt
De koning onder de koninginnen
Nou heb ik toch wel wat stevige stukjes geplaatst over mannen en vrouwen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben gek op de man. Ik vind ze prachtig. Prachtig gemaakt. Prachtig gebouwd. Prachtig materiaal, ruwe pit, blanke bolster of omgekeerd. Prachtig grappig. Veel grappiger dan ik ooit kan zijn. Prachtig, snedig, snel, adrem, zo vind ik mannen, in ieder geval mijn man. Daarom vandaag mijn ode aan de man.
Voor de mannen die ik blijvend afgeschrikt heb, met mijn rare praatjes: toedeloe. Voor de anderen mannen: fijn dat jullie er nog zijn. Voor de vrouwen: no worries. Ik ben gek op mannen, maar het meest op mijn eigen man. Daarom vandaag de kleine doch, oh zo, belangrijke overpeinzing: de man is de koning onder de koninginnen.
Van de man leerde ik dat er zonder humor geen bal aan is. Van de man leerde ik dat verbeten vrouwen best lelijk zijn om naar te kijken. Van de man leerde ik relativeren als ik dat vermogen even kwijt was. Ik vind zelf overigens dat ik steeds beter leer relativeren. Dus ik ben dankbaar voor die les.
Van de man leerde ik dat zij, net als wij, hun stinkende best doen om het ons en de mensen waar zij zich verantwoordelijk voor voelen gelukkig te maken. Van de man leerde ik dat zij niets liever willen dan de mensen om hen heen gelukkig zien. Van de man leerde ik dat je je soms van niemand iets aan moet trekken. Van de man leerde ik dat je jezelf voorop gelukkig moet maken.
De man is voor mij de koning onder de koninginnen. Daarom drink ik op Koninginnedag op de man! Ik hoop dat ik er niet van ga lallen. Cheers! Proost! Sante! Slaun che (slainte)!
Sandra Kruijt
