de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor Uncategorized
Met je grote Nederlandse olifantenpoten
Goed, ik zag dus net een uitzending van de Ikon met Paul Rosenmoller. In het arme Afrikaland arme Afrikaansen allerlei Nederland impertinente vragen stellen. Kijk dat is dus: met je grote olifantenpoten door een porceleinkast stampen en niet eens doorhebben wat voor disaster je bent, daar in die porceleinkast.
Even wat achtergrond ter kennismaking. Ik kwam dus als 3-jarige, vervolgens als 6-jarige verschillende keren, vervolgens als 8 –jarige in totaal nieuwe groepen. Niet zomaar een nieuwe groep, maar een nieuwe groep in soms een nieuw land met nieuwe mensen in nieuwe en interessante kleuren. Zo zat ik dus met mijn 8 jaar van de een op de andere dag als een van de enige twee blanke meisjes op een school in Freetown, Sierra Leone.
Wat ik daar geleerd heb? Dat je eerst kijkt en je vervolgens aanpast. Je kijkt naar hoe mensen doen en wie ze zijn en daar pas JIJ jouw gedrag op aan. Niet andersom. En ik heb geleerd dat je respect hebt en betuigt aan ongeschreven wetten en regels die je nog niet kent.
En dan heb je Paul Rosenmoller. Die aan Afrikaanse vrouwen vraagt voor een CAMERA of ze wel eens betaalde sex hadden met de vissermannen die hun dorp of zo wel eens bezochten. Hallo?! Hoe onfortuinlijk dom kun je zijn. Zou hij het aan mij vragen, krijgt ‘ie een klap voor zijn kop. Nee, in Afrika mag alles??
Laten we even de parallel zoeken. Ik loop met een camera over straat en vraag voor de camera aan een willekeurige getrouwde man of hij wel eens vreemd gaat. Hallo, anybody home daar in die bovenkamer van je? Zal ik het gegarandeerde antwoord op een briefje schrijven en in de grote tombola doen die je er dan met veel ‘oeh en ah wat een verrassing’ uit kunt halen. Of kunnen we die vraag achterwege laten?
Zijn we nou ook al onze Nederlandse idioterie aan het exporteren? Ik schaam me dood. Ga je mond spoelen met zeep!
Mijn geweldige moederdag ineens met een donker wolkje erboven. Wilt u zorgen dat dit bericht bij Paul Rosenmoller terecht komt. Ben ik blij!
Sandra Kruijt
A sneak preview
Wordt verwacht binnenkort:
- Stront aan de knikker
- Boerka bananasplit
- ‘De enige vrouw op het voetbalveld’ of ’Op het voetbalveld van de werkende vrouwen’
- De boze vrouw
- Belangrijk belangrijke mensen
- Kleine hapjes, vol bord
- Trouw geen vrouw met grote voeten (dit is een boek dat ik graag wil lezen. Dus ik hoef daar niets zelf over te schrijven).
- Je bent mijn vriend (het grootste compliment dat ik ooit kreeg)
- Indische dametjes
- Achterkantjes en binnenflapjes
- Wat mannen voor vrouwen bedacht hebben (zoals het string inlegkruisje) en 10 andere redenen waarom ik zo van ze hou
- De autoverkoper. Hoe ik de autobranche de pitspoes betaald zette.
- En toen zei de kikker ‘kwaaak’.
Tja, en dan nu de vraag weer die ik al twitterde. Ik ben het publicatievoorstel aan het schrijven voor Het Boek van Balans. Marketing voor je eigen boek. Vraag 1: waarom moet het Boek van Balans worden uitgegeven? Tja.
Ik schud zo tien titels van blogs uit mijn mouw. Maar je schrijverszitvlees toon je pas echt bij het schrijven van een publicatievoorstel. De rest voelt meer als hobby.
Sandra Kruijt
De Burda
Ik ben ermee opgegroeid, met zinnen die door het huis dwaalden als: “ Het staat in de nieuwe Burda”, “Heb je de nieuwe Burda al gezien?”, “In welke Burda staat dat?” of “Ik ben bezig met die jurk uit de Burda”.
Ik ben opgegroeid van stapels ervan. Het naaitijdschrift van mijn moeder. Mijn moeder knipte er heel wat jurken voor ons uit. Na de nieuwe Burda was het meestal een eettafel met een grote lap stof erop, waar wij als kinderen niet meer in de buurt van mochten komen. Het knip en naaifeest voor mijn moeder was begonnen.
Het zal nog wel bestaan dat tijdschrift. Ik heb geen flauw idee eigenlijk. Ik ben niet een mens van de Burda, ik ben iemand van de Winkel. Je gaat erheen en je koopt kant-en-klaar, afhaalkleren. Van de burda zou ik ook stress krijgen. Die u – umlaut – precisie en dat ruimtelijk inzicht dat je nodig hebt om te snappen dat je aan die kant van de stof moet knippen om later, als alles aan elkaar genaaid is en de allerlaatste keer binnenste buiten omgedraaid is, het juiste patroon en de juiste kant van de stof op de juiste plek zit.
Eigenlijk vroeg ik mij af of er weleens in de Burda een patroon van de burka zou staan. Dat zo’n kindje uit school thuiskomt en dat de eettafel vol ligt met een enorme grote zwarte lap. Het patroon zegt dan: knip twee ogen uit, die je – want dat moet van de Burda – eerst met kleermakerskrijt hebt getekend. Met de tong tussen je tanden zou je het eerst tekenen en vervolgens voorzichtig twee rondjes uitknippen en dan …. Voila, klaar is je burka. Eindelijk iets dat zelfs ik uit de Burda kan maken!
Sandra Kruijt
De omgekeerde Boerka babes
Ik stond te praten met een andere vrouw. Zij had een nog grotere zonnebril op dan ik. Als we een wedstrijd hadden gedaan, had zij gewonnen.
We hielden ‘m allebei op. Ineens kreeg ik een geweldige binnenpret. Toch wel handig dat ik die zonnebril op had. Soms als ik zo’n binnenpret heb, breng ik de ander - die net aan het woord is - namelijk in enorme verwarring of verlegenheid. Die snapt er niets van, maar ik snap ook nooit waarom dat soort dingen zomaar door mijn hoofd schieten. Dit keer maakte het niet uit, want ik had mijn zonnebril op. Terwijl ik inwendig lachte om mijn binnenpret stond ik uitwendig in een serieus gesprek – oe en aa en serieus jaja.
“Kijk”, dacht ik, “we lijken wel omgekeerde Boerka’s”. Binnenkort is het zomer en hebben we bijna niets meer aan op straat behalve die zonnebril. Bij een boerka is het net omgekeerd. Niets van jouzelf te zien, behalve je ogen. Samen zijn we net een legpuzzel.
Sandra Kruijt
Van klein naar groot en weer terug
Zo is het mij vergaan in negen jaar onder- nemerschap. Vanachter de spreekwoordelijke ‘keukentafel’ gegroeid naar een fantastisch kantoorpand op een A-locatie. Een luxe kantoor, samenwerking met anderen, een openbare aanbesteding, eigen internetapplicatie, ICT ontwikkeling, leuke klanten en een toegekende Europese subsidie. Een eerste personeelslid en later de beslissing om als ZZP’er verder te gaan; mij alleen bezig te houden met mijn eigen vakgebied en de rest inkopen. Vol trots. Een dure vorm van ondernemen, dat wel, maar wel een die mij slagkracht, expertise en flexibiliteit gaf. Bewuste en goede keuzes gemaakt door ‘moi’, voormalig advocaat, ex-corporate HRM manager, thans zelfstandig ondernemer.
Groot ondernemersrisico bij de afronding van een project met Europese subsidie, stapje terug in slaap, stapje terug in gezondheid, stapje terug in mentale fitheid, stapje terug in hard werken, stapje terug in focus. Waarheen moest ik ook al weer? Hoe nu verder met een pas gelanceerd eigen product? Vragen, vragen, vragen. En dan merk je ineens dat je als ZZP’er geen slagkracht hebt in dit soort moeilijke vragen. Geen klankbord, geen collega’s om op terug te vallen of om de kar even te trekken als je zelf moet bijslapen.
De economie en opdrachtenstroom die terugloopt, de passen op de plaats die je maakt of noodgedwongen moet maken: van groot naar klein is een hele andere beweging. Terwijl je diep in je hart weet dat het de enige juiste weg is, blijft het voelen als een beweging de verkeerde kant op.
Je been wil de stap vooruit zetten, maar in plaats daarvan spring je met twee benen naar achteren. Doe het maar eens, dan zie je hoe moeilijk het is. Je gaat bijna op je gezicht. Dat komt omdat je gevoel, je idee, je wil en de uitvoering grondig met elkaar in de knoop komen.
Ondertussen zit ik weer in mijn ruime werkkamer, in mijn kantoor aan huis. Alle kosten zijn de deur uit. Ik heb mijn ondernemersvrijheid weer terug. Ik kan weer ademen, want de vaste kosten hingen als een molensteen om mijn nek. Ik heb ook weer tijd om te ademen, gelukkig maar. Ik ben een happy mens.
Bij netwerkbijeenkomsten ben ik weer die kleine ZZP’er, een van de velen. Was ik maar een groot bedrijf.
Op sommige dagen ben ik trots op wat ik heb opgebouwd. Op andere dagen ben ik trots dat ik nog sta; er zijn er veel die de handdoek in de ring hebben gegooid. Op weer andere dagen weet ik dat ik geduldig nog een steen heb gelegd, heb doorgebouwd.
Soms heb ik de blues, maar ik treur niet. Mijn dag komt wel weer. De titel van die dag? ‘Van klein naar groot deel 2’, of ‘van klein naar groot, de tweede ronde’ of ‘van klein naar groot in de herkansing’. Oh ja, daar is mijn antwoord. Een tentamen hoefde je vroeger ook niet in een keer te halen. Je kon altijd nog aan de herkansingsronde meedoen.
Sandra Kruijt
