de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor life balance
Serenade
Vandaag is het vaderdag. Daar hoort een serenade bij. Onder zijn raam gitaar spelen, zwoele zomeravond en zingen maar. Gehurkt, op één knie zit je, op de andere knie hou je de gitaar en met je roodgelakte nageltjes, snaren maar. Roos in je mond, tussen je tanden door zing je dat meest bevallige liedje. Een heuse serenade. Geen te strak rokje aan, want dan wordt die pose uiterst moeilijk en zing je niet meer lekker uit volle borst(en). En dat moet bij een serenade. De hele straat moet je kunnen horen en kunnen horen dat daar een geweldige man bezongen wordt. Ik zing een liedje voor mijn hartje en dat soort teksten. Je verzint ze maar, alles is goed op vaderdag want vaders zijn gauw tevreden.
Waar zou ik nou een liedje over zingen? Tja, het is natuurlijk geen partnerdag, want dan zou het een heel ander liedje worden. Nee, het gaat over vaderdag. Mijn man als vader. Het leukste aan hem als vader?
Dat hij zich laat kennen. Mijn kinderen kennen hem van haver tot gort. Ze weten precies wie hij is en dat vind ik leuk. Voor hun band, maar vooral ook voor de kinderen.
Leuk II is dat hij ze leert om vragen te stellen en te beantwoorden. Ze leren van hem de wereld kennen en begrijpen door het stellen van vragen. Bij ons thuis regent het van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat vragen en antwoorden. U verzint het, zij weten het. En ik sinds kort dus ook 
Sandra Kruijt
Indische dametjes
Van de Heren van de thee naar de Indische dametjes. Vandaag realiseerde ik mij ineens de stand van de emancipatie van de vrouw, toen ik terugdacht aan mijn Indische oma en haar zussen.
Laatst was ik op een Marokkaanse bruiloft en wat me, in gesprek met jonge Marokkaanse mensen altijd opvalt, is dat zij spreken over ‘de Nederlanders’. Nou weten zij niet dat ik zelf een generatie eerder ben opgegroeid in een huis waar ook werd gesproken over ‘de Nederlanders’ en ‘wij, Indische mensen’. Indische mensen waren namelijk ver voor de Marokkanen in Nederland.
Kort na de oorlog kwam mijn moeder hierheen met haar familie en zij vertelde van de kille ontvangst en de pudding met klonten erin die ze van haar Nederlandse familie kreeg. Voor mij is het altijd een vreemde gewaarwording als ik, in gesprek met een Marokkaans iemand, als ‘Nederlander’ wordt gestempeld. Dan moet ik altijd aan het verhaal van de pudding met klonten van mijn Indische moeder denken.
En zo dacht ik ineens terug aan de stand van de emancipatie in Nederland aan de hand van mijn Indische oma en oudtantes. Dat waren dametjes. Ik kan ze alleen maar als beeld voor me zien. Kaarsrecht op, fier, hoge hakken, bijpassende handtas, opgestoken haar met een speld erin. ’s Avonds werd er Wellaform in het haar gemasseerd en overdag werden de nagels zorgvuldig gemanicuurd. Met een handdoekje op tafel, vijlen, bijknippen, nagelriemen insmeren, lakken. Alles waar de Nederlandse vrouw nu voor naar een nailsalon gaat, deden zij onder gezellig geklets en gelach aan de tafel in huis.
Het lachen is, denk ik niet op papier te vatten. Beschaafd, hahahahahoe, vrolijke hilariteit, maar nooit overdreven. Mijn oma zou verstoord opkijken als ze mij zou horen lachen. Veel te hard, niet zoals een dame betaamd, zo zou zij naar mij kijken. Een blik zou voldoende zijn en ik zou het al snappen. Ik zou mijn lach inslikken of in ieder geval, als die niet meer in de slikken zou zijn, beschaafde roze blosjes krijgen en even naar de grond kijken of er al een gaatje was waar ik weg kon zakken. Alles beschaafd, klein, niet overdreven, keurig.
De stand van de Nederlandse emancipatie van de Nederlandse vrouw staat er in mijn ogen dus zo voor. We zijn allemaal wat mannelijker geworden. We hebben soms wat minder tijd voor de vrouwelijkheid. Dat manicuren sla ik tegenwoordig over. Ik oefen niet meer in patience, wat zij wel hele middagen deden, ik zit nooit (meer) aan tafel onder het manicuren en het patience spelen de hele middag te kletsen met mijn zus of vriendinnen.
Ze waren ‘classy’, hadden veel stijl. En ik hoop dat deze vrouwelijkheid niet verloren gaat onder alle mannelijke andere eigenschappen die we tegenwoordig nodig hebben om mee te mogen doen. Maar goed, je kunt niet alles hebben. En mee mogen doen en op jouw voorwaarden, is het ook niet helemaal. Daar zou mijn Indische oma mij ook weer streng voor aankijken.
Sandra Kruijt
De agenda versnelling
‘In welke agenda versnelling sta jij?’ Dat zou best een logische vraag kunnen zijn die we tegenwoordig aan elkaar kunnen stellen. Dan kun je daar namelijk rekening mee houden.
Je hebt bijvoorbeeld de laagste versnelling. Dat zijn de mensen die als het net kerst is geweest al weer plannen maken voor volgend jaar kerst. Dan hebben ze namelijk alle tijd om de gemaakte afspraak met een ganzenveer in hun agenda te schrijven.
Ze hebben alle tijd voor het inplannen van de paar dingen die in hun agenda staan, nemen daar alle tijd voor en nemen ruimschoots de tijd voor de voorpret en napret. Dat zijn de fijne mensen. Tijd te over en ook veel tijd voor jou en je beslommeringen. Dat zijn de mensen tot wie je je kunt wenden als de nood aan de man komt en/of jijzelf special care nodig hebt. Dat zijn de fijnste mensen onder ons om mee om te gaan. Je wordt acuut zen, yin en yang, peace, love en zulu als je bij ze bent.
Het lastige is wel met deze mensen dat jijzelf waarschijnlijk niet in die lage versnelling staat en dus met totaal andere dingen bezig bent als zij ruimschoots de tijd willen nemen om kerst volgend jaar te bespreken.
Voor deze mensen stel ik voor een agendaversnelling 1-12 te introduceren. Dat correspondeert met het aantal maanden en zo kun je op vriendelijke doch indringende wijze duidelijk maken, dat jij voorlopig nog met maand een tot en met elf bezig moet zijn, voordat je over kunt gaan tot maand twaalf. Dan kun je uitleggen, dat je soms veel tijd hebt en soms wat drukker bent. En dat je nu bijvoorbeeld in versnelling nummer 1 staat (of 12, daar moet ik eigenlijk nog beter over nadenken maar daar heb ik nu geen tijd voor). Dat is dus dat je een maand vooruit kunt plannen, denken en doen.
Voor de drukkere categorie mens onder ons, stel ik voor agenda versnelling nummer 1-52 te introduceren. Dan plan je op wekelijkse basis. Een week vooruit kun je nog net overzien, maar gekker moet het niet worden. Dan is die agenda (lees: dat hoofd) zo vol dat er nog geen pluisje meer bijkan. Net dat ene cadeautje voor dat tussen de bedrijven door geschoven feestje kan je balans helemaal doen omslaan in totale chaos. Dat je net van voren niet meer wat je van achteren aan het doen bent. Dat zijn de mensen die ‘wild’ uit hun ogen kijken.
En dan heb je natuurlijk de aparte groep mensen bij wie de versnelling 1-365 beter past. Die hebben zo’n drukke agenda dat ze op de dag zelf moeten kijken hoe de dag eruit ziet en hebben volstrekt geen tijd om te kijken hoe de volgende eruit komt te zien. Van tijd tot tijd zijn we allemaal zulke mensen natuurlijk, maar de grap komt helemaal goed te voorschijn als je een meerpersoonshuishouden hebt en er ineens twee volwassenen en een x-aantal kinderen zijn, die ieder een eigen agenda hebben met bijpassende versnelling 365. Dan gaan die agenda’s met elkaar ruzie maken en dat wordt een redelijk giftige gaswolk die ontstaat. Licht ontvlambaar. Doet me denken aan zo’n truck op de snelweg met zo’n vlammetje erop. En dat doet mij weer eraan denken dat dat vlammetje als een soort (je mag niet op deze) rode knop (drukken) op mij werkt. Ik denk daar dus altijd van: ‘Wat zou er nou gebeuren met die truck als ik daar nou wel op druk met mijn bumpertje’.
Maar goed, u hebt een veel te drukke agenda om te lezen wat ik allemaal denk. Over tot de orde van de dag. De moraal van dit verhaal is eigenlijk dat we tegenwoordig vanuit verschillende agendastanden met elkaar praten. Iemand in de laagste versnelling stelt een doodgewone gezellige vraag aan iemand die zelfs in agendastand sinus of minus staat. Dat is namelijk het geval als je vandaag bedenkt wat je gisteren had moeten doen, bijvoorbeeld als je er vandaag achter komt dat jouw kind gisteren op een feestje had moeten zijn. Bij dat soort gesprekken krijg je allerlei miscommunicaties. “Zo die is gestressed. Laat ik die voorlopig maar even niet meer bellen”. En dan ben je dus helemaal ver van huis. Dan haakt net die ene persoon af die jou soms wat rust in de tent kan brengen en wat moed kan inpraten. En dat alles omdat je gas gaf in de verkeerde agenda versnelling.
Sandra Kruijt
Yogamatje, de Balanstool en uw werkdruk
In 2004 schreef ik het projectplan voor De Balanstool Priorities.nu – de berekening van de balans in het werk en de balans tussen werk en privé. Een Europese subsidie werd verleend en de Balanstool werd gemaakt, een grote internetapplicatie die het mogelijk maakt allerlei berekeningen te maken. Sindsdien heb ik heel wat mensen begeleid aan de hand van de Balanstool (mezelf incluis).
Het is 6 jaar later en werk-privé balans is een hot item. Jaja, vooruitziende blik. Specialiseren in een onderwerp dat op dat moment nog helemaal niet leeft, is spannend als ondernemer. Nu lever ik heel graag een bijdrage aan het oplossen van werkdruk binnen bedrijven en privédruk van professionals en zet mensen aan het denken over hun eigen oplossingen.
Werkgevers weten vaak nog steeds niet hoe ze met het onderwerp moeten omgaan en werknemers lopen tegen werkdruk en privédruk aan. Met zijn allen denken we vaak dat balans werk en privé een non-issue, een luxe issue of een vrouwending is. Ook denken we dat balans werk en privé over 2 dingen gaat: je werkt of je hebt privé. In werkelijkheid slokt werk al je tijd op en bestaat privé, afhankelijk van je situatie, uit 10-15 categorieën.
Het zijn nieuwe tijden en nieuwe inzichten en daar moeten we ook op die manier mee omgaan. Geen oude wijn in nieuwe zakken proberen.
Deze week heb ik naast work life balance coaching (dat ten goede komt aan gezin van 4 kinderen en 2 mooie banen) een interview gegeven over de Balanstool en dingen aangekaart als:
1. We denken vaak ‘het moet efficiënter’. De werkelijkheid is anders. We doen veel te veel. Tijd = vol = op = keuzes maken = priorititeiten. Dat is nog een lastige boodschap.
2. Je werkdruk, je privédruk of de combinatiedruk kun je berekenen. Zo maak je voor jezelf inzichtelijk welke keuzes je hebt (gemaakt).
3. Let vooral op ‘schakeltijd’. Teveel verschillende taken = teveel schakelen en schakeltijd = stress, omdat je steeds weer naar het andere ‘compartiment’ in je hoofd moet om na te gaan of alles goed loopt. Dit is helemaal het geval als de taken te ver van elkaar liggen, zoals werk en kinderen. Als het mogelijk is, los de schakeltijd op.
4. Let op ‘neuzeltaken’. Taken die te onbelangrijk zijn om over te praten, maar die wel tijd vragen. 12x 5 minuten is een uur. Ook voor die neuzeltaken moet je een oplossing vinden.
5. Pas bij het in kaart brengen van je taken met De Balanstool Priorities.nu zie je hoeveel je doet en kun je effectieve keuzes gaan maken.
Het idee is simpel. Benoem alle taken die je hebt, plak er een tijdsbesteding aan en De Balanstool projecteert dat op een 24 uurslijn. Alle taken boven de 24 uur zijn concreet ‘jouw stress’, de taken die niet in je dag passen.
Hoe dat zit? Denk maar aan je jaarlijkse belastingaangifte. Daar vergeet je rekening mee houden. Da’s toch niet zo erg? Nee, maar de lijst aan dit soort ‘vergeten’ taken is lang en dat veroorzaakt vaak onze werkdruk of privédruk.
6. Let dus op de ‘vergeten’ taken. Aan de Balanstool ligt een grote database ten grondslag met dit soort taken, belangrijke zaken, neuzeltaken, vergeten taken en voor uw belangrijke andere taken heeft de Balanstool de mogelijkheid om aan te vullen.
Zo zagen we bij de work life coaching deze week weer mooie dagen tevoorschijn komen, met taken rond de 30-40 uur per dag! Herhaal: Per dag! Dat is wat er in je hoofd zit om te gaan doen. En dan gaan we nu yoga doen.
Sjees erheen, op twee wielen de bocht door, kleed je om, ga rustig je matje liggen, sluit je ogen en adem uit….
Nou, als het voor u werkt?! Maar ik zou zeggen, ga eerst de werk en privedruk écht oplossen. Facts & figures. Daarna lig je heerlijk op dat yogamatje.
Sandra Kruijt
Ook interesse in De Balanstool Priorities.nu? Dit najaar staan verschillende workshops gepland. Na uitleg over het gebruik en het afsluiten van een licentie kunt u met de tool aan de slag. Neemt u hiervoor contact met mij op.
Wilt u op de hoogte blijven, u aanmelden voor een workshop, meer informatie en/of voor uw bedrijf Priorities inschakelen, mailt u mij dan (sandra.kruijt@priorities.nl)? Ik ben u graag van dienst.
‘Iedere man die over de A4 rijdt, doet het’
… dat dacht ik dus terwijl ik op de A4 langs een leevensgroot bord, bijna net zo groot als een vliegtuig, reed. Op dat bord een paar mooie vrouwenbenen en zwarte stiletto’s. Stond nog iets roods bij, maar ik weet niet meer wat. Zullen de teennagels wel geweest zijn. Need I say more? En de makkelijke tekst zoveel nullen, zoveel negens, 1-2 -3. Het woord BEL stond er bij, maar was eigenlijk overbodig. Daar had de drukker inkt op kunnen besparen in deze tijden van crisis.
Daar had ik dus de p. over in en ik reed verder met beide handen aan het stuur en een boos gezicht. Gelukkig had ik mijn zonnebril op, dus niemand zag mijn zwarte pest.
Tja, u kent mij al, dus het is geen verrassing: ik wil ook zo’n bord. Niet om dan te gaan bellen of zo, maar ik vind het gewoon flauw dat zij wel zo’n bord hebben en wij, van de vrouwenkant, niet.
Gelukkig zag ik ook een ander bord. Er stond: Geert wil naakt. Ok. Was dit mijn bord? Nou daar hoefde ik niet heel lang over na te denken. Dit vond ik geen goed bord. Want, ja, om naar Geert naakt te kijken? Ik kan de vraag wel bedenken, maar ben niet heel benieuwd of hij daar beneden ook van die strak achterovergekamde blonde haren heeft. Dat was niet mijn bord.
Kort daarop kwam ik het bord tegen: Femke wilde ook naakt. Dus waren het gewoon weer nepborden geweest. Niets voor de vrouw die ook een bord wil.
Maar goed, mijn gedachten gingen weer terug naar dat eerste bord. Alle mannen die langs de A4 rijden, doen het natuurlijk. Die mevrouw van dat bord opbellen. Het bord is zo groot, dat het volkomen logisch en gewoon lijkt om dan even te bellen.
Ze denken er natuurlijk niet bij na hoe het nou komt dat het bord zo groot is. Ik wel: dat komt natuurlijk door de bijziende of verziende – hoe zit het ook alweer, in ieder geval niet helderziende – ambtenaar van de gemeente. Hij wilde natuurlijk wel toestemming wilde verlenen voor zo’n bord met zo’n tekst, maar dan moest hij het ook makkelijk kunnen lezen. Dus groot en anders niet. Anders weigerde hij zijn handtekening gewoon te zetten. Punt uit.
Zo had natuurlijk deze ambtenaar van de gemeente Leiden of Leiderdorp of waar bord ook moge staan klare taal gesproken. Misschien was het niet eens één ambtenaar geweest die over zo’n belangrijk bord gaan, maar zelfs een commissie van ambtenaren uit verschillende gemeenten, als het om een grensoverschrijdend bord ging of nog belangrijker: de burgemeester in persoon. Het belang van het bord kon zelfs zo ver gaan dat het een provinciale aangelegenheid was en dan kwam de commissaris van de koningin eraan te pas om die handtekening voor toestemming te verlenen. De minister van sex kan het niet geweest zijn, want die bestaat niet. Dus hoger dan de commissaris van de koningin zal het niet geweest zijn, zo bedacht ik mij en de zwarte p. was al wat naar de achterkant verdreven met dit hoogwaardig gedachtenspel.
Maar in ieder geval: wie die handtekening ook gezet heeft, het bord werd dus bijna zo lang als de A4 zelf. Gelukkig ook weer niet zo lang dat je een uur gereden had voor je het hele telefoonnummer had gelezen. Dan zat je natuurlijk al weer op je zakelijke afspraak en had je niet eens meer tijd om te bellen naar die mevrouw met haar mooie beentjes en haar rode teentjes.
Ok. U weet het al, ik wil ook zo’n bord. Nog even een onderlinge afspraak voor ik vervolg: ik vraag u niet of u de A4-mevrouw heeft gebeld. Uit discretie, ieder zijn eigen beslissingen. Dus vraagt u ook niet aan mij of ik de toekomstige A4-man van het bord met zijn mooie benen en – bij voorkeur – zonder rode tenen heb gebeld? Wij spreken gewoon af, het is voor u en mij een vraag en voor de ander een weet.
En dan nu de hamvraag: waarom wil ik nou ook zo’n bord? U denkt natuurlijk dat vrouwen toch niet zouden bellen. Want dat is het antwoord dat mannen (graag) namens vrouwen geven. Ik zou zeggen voor uw gemoedsrust en uw nachtrust: slaap lekker, straks komt Klaas Vaak nog even om wat zand in je ogen te strooien. Sweet dreams.
Nou, ik wil het bord om alle mannen kennis te laten maken met dat onrustige gevoel. Dat knagende gevoel dat opkruipt als je het bord ziet: zou mijn partner gebeld hebben? Of belt iedere man gewoon ieder A4-momentje? Wat vind ik daarvan? Is dat gewoon? Ben ik raar? Of vind iedereen dit gewoon en ben ik de enige die raar is? Ben ik een goede partner? Wat is een goede partner?
Het zou niet eens slecht zijn als iedere man zich die vragen met enige regelmaat stelde. De A4 is een mooie lange rechte weg voor zo’n bezinningsmomentje. Nu het bijpassende bord nog. Hopelijk zit er al een vrouw aan de top bij de gemeente of bij de provincie om die grote handtekening voor dat grote bord te zetten.
Sandra Kruijt
Stront aan de knikker
Als je naar de wc gaat en je maakt het laatste velletje toiletpapier op, dan heb jij daar geen enkele last van. Degene die na jou komt des te meer.
Als je namelijk net die velletjes toiletpapier hard nodig hebt, heb je als het ware stront aan de knikker met of door degene die voor jou het laatste toiletpapier heeft gebruikt. Die heeft jou iets afgenomen, niet gegeven, onthouden, onmogelijk gemaakt of noem het maar op. Hij/zij heeft iets nagelaten waar jij last van hebt.
Stel, je hebt als stel een kat. Het is de beurt van je wederhelft m/v, om de kattenbak schoon te maken. Om de beurt, that’s the deal.
Aan het einde van de werkdag kom je thuis, terwijl je m/v op het punt staat weg te gaan en jou bij het weggaan nog even toeroept: ‘Ik heb de kattenbak vandaag niet verschoond’.
Wat daar gebeurt, is dat die m/v eigenlijk beslag legt op jouw tijd. Hij/zij heeft iets niet gedaan, iets anders wel gedaan en hij/zij heeft jou iets afgenomen of onmogelijk gemaakt. Namelijk dat kwartier dat jij op de bank had kunnen zitten en nu die kattenbak moet schoonmaken.
Je kunt het ook niet doen, maar als die kattenbak te lang niet is verschoond heeft je kat dadelijk stront aan de knikker en loopt met een vieze vacht het hele huis door. Even afhankelijk van de urgentie van het geheel ga je op de bank zitten of ga je de bak schoonmaken.
Bij beide voorbeelden is het wel duidelijk dat degene die iets nalaat er eigenlijk zelf geen last van heeft. De ander daarentegen, wel.
Dit is mijn inleiding op de ‘neuzeltaken’. Neuzeltaken zijn zo onbeduidend onbelangrijk dat je er echt niets mee hebt en al helemaal niet bij stil wilt staan. Maar helaas ze zijn er. Met kinderen erbij nemen deze taken en hun aantal exponentieel toe. Het kan wel eens zo zijn dat je, door het verwaarlozen van deze neuzeltaken, stront aan de knikker krijgt. Dan duurt het dus weer even voor u weer fijn met die knikker kan spelen.
Sandra Kruijt
Je bent mijn vriend
Mannenvriendschap vind ik mooi. Soms kijk ik ernaar en dan ben ik geroerd. Zitten ze samen op de bank voetbal te kijken. Zeggen niets tot weinig en soms ineens heel veel. Dan weer niets tot weinig, en dan ineens grote lach op beide gezichten. Ze lachen het helemaal met elkaar eens.
Jongensvriendschap vind ik ook mooi. Dat zie ik bij mijn zoon. Gewoon. Zonder upsmuck. Jij bent mijn vriend en zo zit de wereld in elkaar. Geen gedoe. Want gedoe is onbegrijpelijk en jongens houden niet van onbegrijpelijk en al helemaal niet van gedoe. Dat hebben jongens en mannen blijvend met elkaar gemeen.
Mijn eigen vriendschap vind ik ook mooi. Is vaak wel wat ingewikkelder. Stel ik ook op de proef, kan ik in teleurgesteld zijn, kan ik teveel of te weinig in vragen of juist te weinig of teveel in geven. Dat is bij vrouwenvriendschap wel eens het geval. Maar ondanks alles vind ik mijzelf wel een goede vriendin. Zijn ook leuke mensen met wie ik bevriend ben, dus dan is het niet moeilijk.
Nu plaatste ik het stukje ‘Groot’ op mijn weblog. Spannend. Durf ik het wel, durf ik het niet, durf ik het wel, durf ik het niet? Net bloemblaadjes plukken. Wel, niet, wel, niet. Stel dat ik nog word geëxcommuniceerd door die of geen, ging door mijn vrouwen-ingewikkeld-hoofd.
In plaats daarvan kreeg ik een mailtje van een vriendin: “Leuk San!!! Ik word in ieder geval blij van je stukjes, zeker omdat je ook nog mijn vriend bent”.
Ik liep de hele dag naast mijn schoenen van trots. Nog nooit had ik zo’n fijn compliment gehad.
Kijk, gelijkheid kent vele vormen en ongelijkheid is vaak heel mooi. Maar dit compliment deed mij de hele dag glimmen van trots.
Sandra Kruijt
‘Nou, die kan haar business wel vergeten’
“Eigenlijk kan ze net zo goed een bord ‘gesloten’ op de deur spijkeren”. Dit moet een zakenrelatie gedacht hebben, toen hij mij op zeer aardige manier subtiel liet weten dat mijn blogs op LinkedIn misschien ietwat raar stonden.
En toch spijker ik dat bord niet op en haal ik de zichtbaarheid van mijn blogs niet van Linkedin af. Het aardige is dat mijn openheid in business en in persoon een bewuste keuze is. Soms, een spannende, maar ja, als je een keuze maakt dan is dat de weg.
Ik heb een paar jaar business gevoerd op wat ik ‘de mannelijke manier’ noem. Ik waardeer de man enorm om wie hij is en wij vrouwen kunnen veel van ze leren, maar de mannelijke business manier laat ik liggen. Hun credo is: uitstraling is belangrijk – met het uitstralen van succes nieuwe business binnenhalen.
En toen kwam ik ineens iemand tegen die mijn ogen opende en realiseerde ik mij dat die andere manier veel beter bij mij past.
We stonden op zo’n geweldig goede businessborrel. Warm weer, aan het water, witte grote parasols, mooie statafels, leuke mensen, champagnekoelers, champagneglazen, want deze zakenrelatie was naar een mooi pand aan het water verhuisd. Dat moest gevierd worden en dat deden wij daar, allemaal strak in het pak.
Toen kwam ineens deze man binnen. Hij maakte zijn entree op de zakenborrel, jawel, in een korte broek en vrijetijdsschoenen. Eerlijk is eerlijk, hij had zijn been in het gips. Dus hij had nog een andere reden om in korte broek rond te lopen. Maar niettemin, keken wij, blauwe pakken, verbaasd jaloers naar deze aantrekkelijke, luchtige korte broek.
Leuk iemand om mee te praten. People who stand out in the crowd, vind ik altijd leuk. Hij zei, lachend: “Ik ben 50 geworden en ik heb een belangrijk ding ingezien: ik doe geen zaken meer met eikels. Ik wil het gewoon naar mijn zin hebben en plezier hebben”.
“Ok”, dacht ik, toen ook nog in de modus van: als je dat zegt, kan je maar beter dat bord ‘out of business’ op je deur spijkeren. Dat bord dat ik nu van hem kan lenen, volgens u.
Het duurde nog even voor ik het punt bereikt had, waar hij toen stond. Maar langzaam aan ben ik gaan inzien dat ik vond dat hij gelijk had. Hij weet het niet, maar hij is toch een klein beetje mijn voorbeeld geworden, deze man die ik sindsdien nooit meer gezien heb.
Toch nog een beetje op de mannenmanier. Maar eigenlijk doe ik het eindelijk op mijn eigen manier. Hehe. Eindelijk.
Ik doe het op mijn manier, want – kijk – aan het einde van mijn werkzaam leven wil ik wel op een hoop lol kunnen terugkijken en tijdens mijn werkzame leven wil ik die lol dus beleven. En van de mannelijke manier: succes uitstralen om business binnen te halen, ging ik zo raar doen. Ik kreeg er zo’n stijve blik van, zo’n krampachtige uitstraling, zo’n ‘doe-ik-het-nou wel goed’- manier. Tot ik mij realiseerde dat ik een vrouw ben en de mannelijke manier per definitie niet goed doe.
Mijn business is work life balance. Iets waar iedereen mee te maken heeft. Maar hoe laat je zien waar je business nou echt over gaat? Door eerst te laten zien hoe jij daarmee omgaat. Die openheid opent deuren, weet ik uit ervaring en uit heel veel gesprekken met mensen over dit onderwerp. Die openheid en die gesprekken maken mijn werk zo leuk.
Sandra Kruijt
To do today: Lijzig Vlietje lezen?
Gesandwiched tussen de koning der mannen of was het koning der koninginnen en mijn persoonlijke ontboezemingen - dat mijn haar weer goed zat en meer van die onzin - stond eigenlijk een bericht dat tot op heden 0 (zegge en schrijve: nul) bezoekers heeft gehad. Kan ook liggen aan koninginnedag en de algehele drukte die wij rond onze vrije dagen hadden.
Aan de andere kant, Lijzig Vlietje is inderdaad niet degene waar je nou echt om zit te springen om over te lezen. Niettemin ben ik van mening dat er een kern van waarheid in dit berichtje zat.
Wilt u het lezen, alstublieft? Schrijf ik daarna snel weer wat nieuws. Gewoon even naar beneden scrollen. Dan hoef ik me geen zorgen meer te maken over de webstats van Lijzig Vlietje. Voorwaar ze heeft haar geheel eigen kwaliteiten.
Sandra Kruijt
Magic
Ik heb de magic weer terug. Herkent u het? Na zo’n periode dat je eventjes als een zak aardappelen door het leven gaat, is ineens de magic weer terug.
Ik ben het even kwijt geweest, na het overlijden van mijn ouders. Ik ben het zoek geweest na een gasexplosie. Ik ben het kwijt geweest toen mijn geliefde tante een hartstilstand kreeg en het leven even niet leuk meer leek. Gelukkig herrees zij en leven wij heel fijn verder samen met haar en haar ICD. Wij zijn dankbaar. Maar eerlijk is eerlijk: ik was de magic even kwijt.
Ik ben het kwijt geweest toen ik teveel ondernemersrisico had gelopen tijdens een project met Europese subsidie. Ik ben het kwijt geweest toen ik te hard had gewerkt en niet eens tijd had om een bosje bloemen in huis neer te zetten. Ongezellige boel.
Ondertussen zijn er altijd van die blije mensen die aan je deur staan te roepen dat het leven geweldig is. Maar dan denk je alleen maar: “snel dicht die deur”. Nu ben ik zelf een blije eikel. Gelukkig maar. Liever dat dan een zak ongeïnspireerde aardappelen.
Je ziet er anders uit als je de magic weer hebt. Niet dat je haar ineens altijd goed zit, maar je kijkt zodanig uit je ogen dat je haar niet eens meer opvalt. Mensen hebben geen herinnering aan je haar, wel aan een blij stel ogen.
Work hard. Live balance. Heb ik geleerd.
Sandra Kruijt
