de Sandra Blog
on work life balanceArchief voor februari, 2012
De humor van pubers
Hang de vlag uit: ze gaan naar de middelbare school. Een vriendin van mij zie ik net fietsen met haar uk naar de basisschool en ik ben blij: hang de vlag uit, die van mij zitten op de middelbare school. De laatste paar maandjes basisschool voor onze jongste telg tellen eigenlijk niet meer.
Niemand die me vertelde dat de middelbare school nog meer van je vraagt als ouder en je tegelijkertijd vrijheid geeft waarvan je niet eens meer wist dat het bestond. Je was het gewoon vergeten. Thuiskomen zo laat als je wilt, pizza’s klaarleggen die ze heus wel zelf de oven inschuiven. Hang de vlag uit: je voelt je ineens alsof je voor het eerst op kamers woont, meerderjarig bent of je rijbewijs hebt gehaald. Je kunt gaan en staan waar je wilt en wanneer je maar wilt. De wereld ligt aan je voeten. Alleen dit keer heb je kleine grijze krulletjes.
En toch, dat ene vraagje of je vanmiddag wel thuis bent? Dat ene belangrijke gesprekje als blijkt dat ze alle vaste bodem onder hun voeten kwijt zijn. Als blijkt dat het net is of de wereldbol pijlsnel onder hun voeten een kwartslag draaide toen ze eventjes opsprongen. Dat gevoel dat ze in een ander land landde. Dat ene gesprekje waarin je weer duidelijk maakt, dat waar ze ook landen ze op gewone grond staan. Met hun eigen boeltje in hun eigen knapzak.
Niemand die mij vertelde dat ze je op de middelbare school soms bijna nog harder nodig hebben. Ik voel mij dus een soort loer gedraaid. Niet dat ik niet stapeldol ben op mijn kinderen. Maar meer, omdat het net is of je met je kleine grijze krulletjes en de wereld aan je voeten toch ineens weer op tijd thuis moet zijn.
Ik maak mij op voor zes jaar heerlijke vrijheid, hand in hand met de grootste beknotting. Ik maak mij ervoor op dat ik met mijn pubers net zo heen en weer geslingerd ga worden als hun gemoedstoestand. Ik maak mij op voor al die stoppels, baarden, haargroei, lange tenen, grote benen. Voor alle emoties van klein naar groot en de verkeerde kant op. Ik maak mij op voor mijn rol als middelbare moeder op de middelbare school.
Zorg verdelen hoeven wij niet meer. Wie wiens laarzen in maat klein tot groot koopt, dat boeit ons niet meer. Ze doen het zelf maar en wij hoeven er geen ruzie meer over te maken. Fysieke aanwezigheid verdelen is mijn nieuwe slogan. Fysieke aanwezigheid in een mooie werkkamer thuis waar je kan werken als je voor spek en bonen thuis bent als het den puber goed gaat. En een goede tweede stoel op diezelfde werkkamer voor als het die puber wat minder gaat. Eventueel nog handig een zogenaamde sapoelidi*. Voor als den puber teveel tv kijkt of teveel achter de computer zou zitten. Meer heb je niet nodig, behalve dan een stevige dosis zelfdiscipline, want niets is zo aanstekelijk als de slappe lach en humor van pubers. Bijna te leuk om nog te willen werken.
Oh ja, en een boek waarin nou eindelijk eens staat wat je als werkende ouder kunt verwachten. Gewoon eerlijk, zodat je je niet halverwege afvraagt hoe je het nu weer moet gaan doen. Iedereen werken en goed zorgen voor opgroeiende kinderen.
Sandra Kruijt
* Indisch voor roe. Door mijn oma gebruikt tijdens het opmaken van haar bed. Ook wel als dreigement gebruikt: ‘pak de sapoelidi’. Bij ons thuis was het overigens gewoon ‘pak mijn slof’.
Het land zonder zorgen
Hij had een hele plezierige stem aan de telefoon. Zo’n stem van: ik neem je mee naar het land zonder zorgen. Met die plezierige, rustgevende stem maakte hij een afspraak voor een werkdruk coaching. Zo noem ik het, of ‘professional efficiency’, maar in de volksmond bij de organisatie waar ik dat vaker voor heb gedaan, heet het ‘time management’. Maakt niet uit hoe het heet, als het maar effectief is.
We gingen aan de slag. Aan die rustige stem kon ik – nu ik hem ‘live’ zag – toevoegen: een hele rustige houding. U weet wel, zo’n plezierige vent, die alleen al door een kamer binnen te komen met zijn hele voorkomen vertrouwen oproept. Het enige was dat ik hem soms van kleur zag verschieten. Was je kleurenblind zou je helemaal niets merken van werkdruk. Dan zou dat verschieten van kleur en die werkdruk voor je verborgen blijven.
De werkdruk was gigantisch. Dat zag ik ook wel. Om daar een goede stroomlijn in te ontdekken was de dobber. Wat kon anders, minder, later, door iemand anders? Wat kon afvallen, anders georganiseerd, minder snel, bij elkaar gevoegd. Hoe kon het effectiever, efficiënter. En daar verschoot hij weer van kleur.
Tot ik het doorhad: het kon allemaal niet. Wat we ook zouden vinden aan oplossingen, het was niet de oplossing voor het echte onderliggende, verborgen gebleven, probleem. Het was gewoon teveel geweest.
Met zijn rustige, vriendelijke manier had hij het ook aangekaard. Wellicht was het beter geweest als hij daarbij wat met zijn grote vuist op tafel had geslagen. Maar ja, wat voor de één de gewoonste zaak van de wereld is, is ondenkbaar voor de ander.
En dus ging hij gewoon door. Met die rustige stem en dito houding, met die rustige vriendelijkheid, waardoor hij nog meer klanten aantrok, nog meer vragen naar zich toetrok van bestaande klanten, nog harder werkte, nog meer vragen die hij niet meer kon pareren en niet meer kon doen. En het enige wat je merkte, was de kleur.
We hadden het te pakken, de angel. We waren een eind en nu de rest nog: het voor jezelf bespreekbaar maken dat het teveel is geweest.
Die grote stap is inmiddels gezet. Zo was hij naast rustig en vriendelijk nu ook moedig. De eigenlijke werkdruk coaching kan na zijn herstel beginnen: het zoeken naar een blijvende oplossing.
Ieder heeft zijn eigen manier om op stress te reageren. We merken vaak de stresskippen op, die rondrennen in alle drukte, druk gaan praten, druk gaan doen en steeds sneller cirkeltjes gaan rennen. Mensen die de stress van zich afpraten, die aangeven waar ze last van hebben, die zo de ander bij de hand nemen om een oplossing voor hun probleem te vinden.
Maar hoed u voor de mensen die doodkalm worden onder druk. Aan wie u niets kunt zien of kunt merken. Die de stress naar binnen laten slaan en doorbuffelen op die Amazone. De mensen van wie u denkt: ‘Oh, daar kan nog wel een schepje bovenop. Die kan alles aan’.
—-
Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt
—-
Meer lezen over werkdruk? Folders bestellen? Voor uw afdeling aan de slag met werkdruk? Denk aan: De Europese campagne Work. In tune with life , in Nederland uitgevoerd door: TNO Arbeid en het uitstekende foldermateriaal dat zij hebben gemaakt. De campagne is inmiddels afgesloten. Het onderwerp blijft een van de peilers van het Nationaal Inzetbaarheidsplan waar ik met Priorities met veel plezier een van de partners van ben.
